پست‌خانهٔ نیمه‌شب

تاریخ: ۲۸ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۲۳:۳۵
برای: مریم. ی

انگار هرچی بیشتر دلم تنگ میشه ت دور تر میشی صدها ادمم بیان برن ت نمیشن
خسته شدم میدونی
داره میشه23سالم
چن سال گذشت و ت یبارم تبریک نگفتی
جای بدش اینه ت بعد کاتمون سریع وابطه رابطه شدی و من بعد ۳ سال تونستم دیگ داره حالم از خودم و احساسم بهم میخوره
در ته اعماق ذهن و قلبتم نیستم این خیلی درد داره خیانتت درد داش ولی نبودنت بدتره کاش یروز بیای قبل از اینک تموم شده باشم
هم ازت متنفرم هم هنوز عاشقتم
کاش بیای یروزی
حسرت نشه رو قلبم ک هیچ وقت نیومدی
میگفتی بی معرفت نیستی
ولی بی معرفت ترین بودی
دوست دارم حتی اگ اشتباه
حتی اگ نباید چیکار کنم
عاشقم
خیلی دوست دارم مریم خیلی هنوز ک هنوزه
هنوز جونم برات میره
بعد اون اتفاق وو حرفا بارونای زیادی اومد ولی ت نبودی؛)
نیومدی

امضا: d. dryani
وضعیت نامه: جوهرآلود
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب

تاریخ: ۲۸ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۲۳:۳۴
برای: پی جِی

این نامه، کمی بیشتر از یک نفس است…

عزیزم
من نامه ت رو که داشتم میخوندم انگار یچیزی بهم میگفت برات بنویسم
از اینکه منم همینطور..

خیلی وقتا بهم میگن لجبازم ولی این خود اونها هستن که لجبازن و نمیخوان قبول کنن حرف دیگه ای که رو حرفشون میاد رو
فکر نمیکنن کدوم درسته کدوم اشتباه فقط میگن چون من میگم درسته چون تو میگی اشتبا تا میام بگم ببین این با این دلیلا درست تره میشم لجباز
یا ی ادم اشتباه با حرفای چرت و پرتش عصبیم میکنه ولی من نمیخام رو سرش خالی کنم پس میرم تو اتاقم یا خودمو سرگرم ی کاری میکنم. تو اون شرایط که کل بدنمو عصبانیت گرفته از دستش(چون اون نمیتونه خودشو کنترل کنه و حتی ذره ای ذهنش بهم بریزه رو سر من خالی میکنه) کارامو خیلی عادیه که با عصبانیت انجام بدم...
ولی بعد همون بهم میگه تو بدرد نخوری
تو اصن میخواستی چی بشی معلوم نیس که یهو ادم شدی
وقتی کاری رو هم انجام میدی با عصبانیت انجام میدی...
اما من از اینکه آدم اشتباهی نیستم مطمئنم
اما من که میدونم تو دلم چی میگذره
عزیزم هیچوقت نزار بقیه بهت بگن تو کی هستی و چجوری هستی
خودت باش
رابطه ی من و این ادم اشتباه رو هر کسی از دور ببینه میفهمه حق با منه
میفهمه اون چجور آدمیه و من چجور آدمی هستم.
تو آدم اشتباهی نیستی پی جِی
تو فقط آدمای اشتباه رو جدی گرفتی
ولشون کن و مطمئن باش از خودت
با همه مهربون باش و شجاع
نزار راجبت هر چی میگن رو ذهنت باور کنه
حرف اونا چیزی جز بادی که از حجره میاد بیرون و ۲ صدم ثانیه بیشتر دووم نمیاره؛ نیست.
اینکه از بچگی بهت این اعتماد بنفس یا بهتره بگم عزت نفس رو ندادن مقصرش تو نیستی و همون ادمایی هستن که به خودشون جرات میدن راجب تو نظر بدن بدون اینکه قبلش ایرادا و عیبای خودشونو ببینن
همه عیب دارن تو هم میتونی داشته باشی
و با وجود اون بقیه باهات مهربون باشن
دوستت داشته باشن و تو هم باهاشون مهربون باشی و دوسشون داشته باشی
شاید عیب وی اینه که موقع عصبانیت نمیفهمه داره چی میگه و بعد پشیمون میشه
خدا میدونه
ولی به نظرم کنار هم با کم و کاستی هایی که داریم باید زندگی کنیم
با محبت
و کنار بیایم چون هیچکس بی عیب نیس و همه حقشونه یجاهایی اشتباه کنن
بیا بپذیریم چیزایی که هست رو و قبول نکنیم چیزایی که نیست رو.

امضا: ندام
وضعیت نامه: جوهرآلود
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب

تاریخ: ۲۸ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۲۳:۱۳
برای: پی جِی

سلام پی جِی
نامه ات در میان غریبه ها به دست دایی رسید ....
و میخواهم بگویم
من
من آدم بدها را دوست دارم
آدم بد ها سر ریشه اند پی جِی عزیز
سر ریشه از آینه تک تک رفتار های بد انسان های دیگر با آنها ....
عزیز جانم .... چند نفر با تو ظالمانه رفتار کرده‌اند که تو خود را بد میخوانی ؟؟؟
تو بد نیستی
تو آینه‌ی رفتار آنها هستی
به خودت ببال
اینکه رفتار آنها را که متقابلا رفتار کردی و دیدی ؟؟؟ حتی تحمل آیینه‌ی از رفتار خودشان را هم ندارند .... هع ! مضحک است ، نه ؟
و به خودت ببال که تو تحمل میکنی
تحمل میکنی که روزی پروانه شوی و آداب پروانه صفتی یاد دهی ‌......
پیله کن .... پیله کن که سرانجامت پروانه شدن است :)

امضا: دایی جان ناپلئون
وضعیت نامه: معطر
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب

تاریخ: ۲۸ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۲۳:۰۶
برای: خالق آرامشم"🤍"

این نامه، کمی بیشتر از یک نفس است…

اینجا هوا هنوز گرمه، اما تن من یخ زده.
دقیقاً نمی‌دونم چی می‌خوام بنویسم. ممکنه جمله‌هام پراکنده باشن، چون صرفاً دارم چیزی رو که توی ذهنمه بیان می‌کنم.

بقیه تصور می‌کنن من آدم فوق‌العاده‌ای هستم، اما این چیزی نیست که خودم فکر می‌کنم. برعکس، فکر می‌کنم پر از نقصم.

این به این معنی نیست که آدم بی‌اعتمادبه‌نفسی هستم. این پذیرفتن حقیقت درونمه. اگه با اسم عزت‌نفس، کاستی‌هام رو نپذیرم، چطور می‌تونم درستشون کنم؟ اگه نپذیرمشون، مغرور می‌شم؛ و آدم‌های مغرور، آدم‌های جالبی نیستن.
می‌دونم نقص‌های زیادی دارم. پذیرفتمشون، اما برای درست کردنشون تلاشی نمی‌کنم و این آزاردهنده‌ست.
خیلی وقته که اراده‌ای برای تلاش ندارم. می‌دونم از تنبلی نیست؛ انگار یه جایی لابه‌لای زخم‌هام عفونت کرده و کل زندگی‌مو داره می‌کشه.
قبلاً تمرکزم روی حفظ بقا بود، اما حالا دلم می‌خواد زندگیمو نجات بدم، نه فقط خودمو.
شاید چون می‌دونم تا وقتی زندگیم همین‌طوری باشه، مجبورم همیشه برای بقای خودم با آدم‌ها و محرک‌های مختلف بجنگم.

من دلم می‌خواست آدم بهتری باشم؛ فرزند بهتری باشم و بنده‌ی بهتری باشم. همونی که وقتی نگاش کردی، با ذوق بگی: «هی، اونو می‌بینید؟ اون بنده‌ی منه.»
اما الان به اندازه‌ی کافی خوب نیستم. حداقل برای خودم راضی‌کننده نیستم؛ چه بسا برای تو.
دنبال راضی کردن دیگران نیستم، چون راضی کردنشون خیلی سخته؛ خودت که بهتر می‌دونی.
اونا همیشه بیشتر می‌خوان. هیچ‌وقت قانع نمی‌شن. ازت توقع و انتظاراتی دارن که اگه تو از اونا داشته باشی، دورت می‌ندازنت؛ تو که بهتر می‌دونی.
فقط می‌بینم شاید آدم‌های کمی توی دنیا هنوز دوستت داشته باشن. می‌بینم دیگه کسی تو رو نمی‌خواد. می‌بینم ازت ناامید شدن.
فقط می‌خوام بدونی، اگه حتی دیگه هیچ‌کس تو رو نخواد، من می‌خوامت.

من هستم. من می‌مونم.

حتی اگه بنده‌ی خوبی نباشم، تا تهش بهت باور دارم و به دوست داشتنت ادامه می‌دم.

فقط نمی‌دونم چطور دوباره شروع کنم....

امضا: بآنوی‌بی‌ریآ
وضعیت نامه: نمناک
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب

تاریخ: ۲۸ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۲۲:۳۵
برای: بی صدا

شاید چون دکمه وجدان و دل رحم بودنت رو خاموش نکردی و یا به قول بوشهریا دلت سفیده هنوز...

ولی گاهی اوقات باید به این که مثل بعضی آدما بی‌ذات و بی‌رحم نشدیم هم افتخار کنیم...

امضا: لیان
وضعیت نامه: تاخورده
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب

تاریخ: ۲۸ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۱۵:۲۷
برای: ماه

داخل جاده‌ام.
شهری که در اون بودم رو دارم رها میکنم و میرم به سمت خانه. خانه، محل توقف موقت، چهاردیواری که من رو شنیده یا هر اسم دیگه ای که میخوای بزار.

میدونی...من همیشه رها کردم
همه چیز و همه کس رو.

میدونی،خوب هم میدونی.
میدونی که چه استعدادی در این موضوع دارم و چقدر میتونم بی رحم باشم و پا رو دل بقیه بزارم.

و من هم میدونم که تو، کارمای منی.
به هرحال جواب اون همه بدی رو گاهی باید بدم،نه؟
نه که بگم از بدی هایی که کردم‌ پشیمونم، نه.
ولی خب، حالا اینجاییم.

منی که همچنان به رها کردن ادامه میدم
و تویی که همچنان به لمس قلبم و خونی کردنش ادامه میدی..
به نظر منصفانه میاد، نه؟

هر اتفاقی که سرم میاد،
هر اتفاقی که سر بقیه میارم،
همش منصفانه به نظر میاد و هست.

خیلی پراکنده و بهم ریخته جمله ها رو میزارم کنار هم ...ولی خب همینکه هست! تو، متاسفانه من رو همینجوری قبول کردی و 'میفهمی' .

دردناک ماجرا همین‌جاست که تو من رو میفهمی وقتی هیچکس و تکرار میکنم، هیچکس نمیفهمه.
و دقیقا کاری رو انجام میدی که نباید؛
قلبم رو لمس میکنی.

امضا: بیگانه
وضعیت نامه: سوخته
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب

تاریخ: ۲۸ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۰۸:۳۸
برای: اِبهام

ابهام عزیز
ای‌کاش توانایی این رو داشتم که کاری بکنم تا حتی شده کمی از اون امید رو بهت برگردونم ای‌کاش میتونستم کنارت بشیم و بخشی از اون بار رو به دوش بکشم تا بتونی لحظه‌ای دوباره با امید چشمات رو باز کنی و به این جهان برگردی. اما متاسفانه توانایی های محدودی دارم
ولی فکر می‌کنم شاید یک تراپیست کسی باشد که بتواند کمکت کند که حتی شده کمی راحت‌تر این بار را بکشی و از این نا‌امیدی رهایی یابی
در نهایت امیدارم خیلی زود لبخند های واقعی رو صورت قشنگت نقش ببندد 🫶🏻

امضا: آنه _ دخترک خیال‌پرداز
وضعیت نامه: تاخورده
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب

تاریخ: ۲۸ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۱۰:۰۵
برای: سِپیم، غریب آشنا

سپیم عزیزم،
نامه و شعری که برایم نوشته بودی را چندین بار و با دقت فراوان خواندم، و هر بار بیشتر از قبل عمق نوشته هایت را درک کردم.
از تو و قلب مهربانت ممنونم:»

امضا: توت فرنگیِ کوچولو
وضعیت نامه: معطر
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب

تاریخ: ۲۸ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۰۴:۱۵
برای: اردک سبزی‌خوار

این نامه، کمی بیشتر از یک نفس است…

این نامه را ۹ فروردین ۱۴۰۱ نوشته ام.
فکر می‌کنم این اولین و آخرین نامه‌ای باشد که برایت می‌نویسم.
ممکن است کمی طولانی باشد. یا شاید اصلا نامه‌ام را نخوانی و همان اول بیاندازی دور.

رفاقتمان از اواخر دی یا اوایل بهمن سال نود و نه شروع شد؛ بهم پیام دادی تا یک رمان ترسناک برایت بفرستم، هنوز نام رمان را به یاد دارم "موجوداتی به نام از ما بهترون" درباره یک نویسنده بود که رمان‌های ترسناک می‌نوشت.
من‌هم آن موقع دوست داشتم نویسنده‌ی داستان‌های ترسناک شوم و قدرت تخیل بالایی داشتم.
یادت است میخواستیم رمان ترسناک بنویسیم؟
یک مقدار‌ش را هم نوشتیم!
هروقت درباره‌اش حرف می‌زدیم آن را ترسا صدا می‌زدیم چون شخصیت اصلی‌اش بود.
تو می‌گفتی تِرسا ولی من می‌گفتم تُرسا تا آخر هم نفهمیدیم کدام درست است.
چهارده بهمن نود و نه این رمان را می‌خواستیم بنویسیم.
یادت است در اولین خیالمان در یک خوابگاه زندگی می‌کردیم؟
یک عکس برایت فرستادم که ساختمان بزرگ چند طبقه بود؛ من طبقه بالایی زندگی می‌کردم تو طبقه پایینی، ملافه را به پایه‌ی تخت می‌بستم و از طریق آن به اتاق تو می‌آمدم زیرا اگر از راه در می‌آمدم نگهبان مرا می‌دید و برایم بد می‌شد.
بیست و یک اسفند نود و نه بود.
دومین خیالمان هم دختران جنگیر بود، من هنوز هم دوست دارم جنگیر بشوم.
دو روز بعد خیال اولمان یعنی تاریخ بیست و سه اسفند نود و نه بود.
همه خیال‌هایمان قرار بود رمان یا داستان بشوند اما نشدند!
یادم است جلد دختران جنگیر را خودم طراحی کردم و هنوز هم دارم؛ آن عکسی را که خیال اول برایت فرستادم را هم دارم.
جن عزیز را میدانم هنوز به یاد داری و من هنوز هم بعضی مواقع حس اش می‌کنم.
یادت است می‌خواستی دکتر بشوی؟ اما حالا تغییر عقیده داده‌ای و میخواهی وکیل بشوی یا هر شغلی که پول خوبی داخلش باشد ولی من میگویم دکتر بشو چون هم استعدادش را داری هم لیاقتش را.
من دوست داشتم باستان‌شناس بشوم و در دانشگاه تاریخ را به داشجوهایم درس بدم طوری که حوصله‌یشان سر نرود.
هنوز هم میخواهم دبیر یا استاد دانشگاه بشوم.
یادت است یک روز به شوخی بهت گفتم استاد دانشگاه شده‌ام؟
و برایت در برنامه شاد پخش‌زنده گذاشتم‌‌؟ مقنعه و مانتو پوشیده بودم.
رمضان پارسال را یادت است؟
صبح وقتی همه خواب بودند و آفتاب زده بود بیرون می‌رفتیم پشت‌بام؟
امسال پدرم پله‌هارا کنده است و نمی‌توانم بروم پشت‌بام.
یادت است سوار دوچرخه می‌شدم؟ یک‌دفعه یک سوسک را زیر گرفته بودم له شده بود و عکسش را برایت فرستادم؟
من هنوز هم نتوانسته‌ام ترس از حشراتت به‌خصوص ترس از سوسک را درک کنم.
اصل کاری را یادم رفت!
سایان را به یاد داری؟ شخصیت خیالمان که پسر بود اما بعد فهمیدیم اسم دختر است. آن‌موقع خورد تو ذوقم اما بعدش کلی خندیدم. این خیال را تا سه چهار ماه پیش ادامه می‌دادیم محال است یادت نباشد!
یا در مدرسه سرکلاس وقتی با شیطنت نگاهت میکردم و چشمک میزدم بهت با حرص نگام میکردی و تهدیدم می‌کردی با دفترت که می‌زنی تو سرم و بعد خجالت می‌کشیدی و نگاهم نمی‌کردی یا سر کلاس فارسی کاغذ ردوبدل می‌کردیم!
و تا سه چهار شب پیش منتطر بودیم دوباره مدرسه باز بشود و سر کلاس فارسی کاغذ بازی بکنیم.
اما چه بلایی سر رفاقتمان آمد؟
دوشب پیش برایت سوسیس درست کردنم را تعریف کردم و وقتی که منحرف می‌شدم را برایت می‌گفتم اما تو فقط در جواب پیام‌های رگباری‌ام یک شکلک خنده خالی فرستاده بودی بدون هیچ حرف یا توضیحی!
چندتا پیام دیگر برایت فرستادم اما با اینکه آنلاین بودی دیر پیامم را سین کردی و بازم یک شکلک خنده خالی فرستادی
چندبار این کار تکرار شد تا
اینکه دیگر تکرار نشد و شاید همه چیز تمام شد.

امضا: بیب
وضعیت نامه: مچاله
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب

تاریخ: ۲۸ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۰۳:۴۹
برای: من

امشب که اینو مینویسم اشک هام از روی گونه هام سُر میخورن قلبم درد میکنه از غم و غصه ای که توش جمع شده امشب بین همه کسایی که توی این خونه هستن من تنهام با قلبی خون و پر از درد قلبم تیکه تیکه شده، جسمی برام نمونده؛
جنازمو از امروز به فردا میکشم ولی اونا حتی با خاکستری که ازم مونده هم بازی میکنن هیشکی عمق دردمو نمیدونه هیشکی نمیدونه وقتی تو سنی که باید پر از ذوق و خوشحالی باشی ولی بجاش انقدر نگرانی و ترس داشته باشی، چقدر درد داره.
هر روز دنبال کوچک‌ترین نخ برای وصل شدن به زندگی باشی ولی اونا حتی همینو هم ازت بگیرن، با کلی ذوقی که خودت بزور بدستش آوردی، چیزی رو بخوای و تهش اونا ذوقتو کور کنن و همه چیو برات سخت تر کنن.
مشکل از جایی شروع شد که بیشتر از چیزی که باید همه چیو درک کردمو فهمیدم، فهمیدن درد داره مخصوصا وقتی کاری از دستت برنیاد.
من میترسم، من از آینده میترسم، از چیزی که حتی نمیدونم وجود داره یا نه میترسم میدونی چقدر ترسناکه وقتی به زندگی الانت فکر کنی و بفهمی که آیندت فقط به یک چیز وابستت‌؟
من تنهام، ی دختر کوچولوی ترسیده بی پناه که درد میکشه و کسی نمیدونه چقدر و چرا.

امضا: 𝓕𝓪𝓽𝓮𝓶𝓮𝓱
وضعیت نامه: نمناک
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب

تاریخ: ۲۸ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۰۲:۴۰
برای: خواب زده

شاید حق با تو باشد؛
فراموشی همیشه آن ساحلی نیست که آدم گمان می‌کند باید به آن برسد.
گاهی آدم تنها باید یاد بگیرد
چگونه کنار دریایی زندگی کند
که زمانی تمام جهانش بوده است.

آب که می‌گذرد، سنگ همان سنگ نمی‌ماند؛
نه لزوماً شکسته،
نه لزوماً سبک‌تر،
فقط صیقلی‌تر از آن چیزی می‌شود که پیش از رفتنِ آب بود.

و شاید حقیقت همین باشد:
قرار نیست هر چیزی که در ما ریشه دوانده،
از ریشه کنده شود.
بعضی خاطره‌ها می‌مانند،
اما آدمی که آن‌ها را به دوش می‌کشد،
دیگر همان آدمِ روز اول نیست.

پس اگر هنوز مشق این درس تمام نشده،
شاید اشکالی ندارد.
بعضی درس‌ها را نمی‌شود با یک بار خواندن فهمید؛
باید زندگی‌شان کرد....

امضا: چوریی🐣
وضعیت نامه: معطر
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب

تاریخ: ۲۸ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۰۲:۲۸
برای: یونآ

این نامه، کمی بیشتر از یک نفس است…

زیاد اهل کتاب خواندن نیستم، ولی سعی می‌کنم بخوانم. منظورم آثاری از داستایوفسکی، کافکا، دازای یا حتی صادق هدایت نیست؛ کتاب‌های فانتزی هم چندان مورد پسندم قرار نمی‌گیرند. گمان می‌کنم هرچه نظرم را جلب کند می‌خوانم، نه آنچه صرفاً مطابق سلیقه‌ی مردم عامه باشد.

اواخر، به کتابی رندوم برخوردم به نام «دوستِ بازیافته»، اثر فرد اولمن، یا همان Reunion. کتابی تقریباً صدصفحه‌ای که می‌شود در یک روز تمامش کرد؛ اما افسوس که بعضی کتاب‌ها، بجای تمام شدن تو را تمام می‌کنند.

داستان درباره‌ی دو پسر نوجوان، هانس و کُنرادین، و دوستی میان آن‌ها در آلمانِ پیش از جنگ جهانی دوم است؛ دوستی‌ای که میان تفاوت‌های مذهبی و اجتماعی‌شان شکل می‌گیرد و رفته‌رفته، زیر سایه‌ی سنگین نازیسم، رنگ دیگری به خود می‌گیرد. گویی تاریخ، آرام و بی‌صدا، وارد زندگی دو پسر می‌شود و چیزهایی را از آن‌ها می‌گیرد که تا پیش از آن، حتی تصور از دست دادنشان را هم نمی‌کردند.

در حین خواندن داستان، بارها خودم را در هانس، آن پسر یهودی، دیدم. شاید حتی تنها ذره‌ای از شرایطمان به یکدیگر شبیه باشد، مانند رفتار هایی که دیگران در برابر او در اواخر داستان میکردن اما همین ذره برای آنکه بتوانم بعضی از احساساتش را بفهمم کافی بود. گاهی چنان خودم را در او پیدا می‌کردم که گویی میان سطرهای کتاب، بخشی از خودم را جا گذاشته‌ام.

از طرفی، چندین بار هنگام خواندنِ کتاب به کُنرادین، همان دوست اشراف‌زاده‌ی هانس، لقب‌های ناپسندی دادم؛ زیرا گمان می‌کنم هرگز نتوانم شخصیتی چون او را به‌تمامی درک کنم؛ پسری آرام و مهربان، اما سرد و مقید به خاندان و جایگاه خویش، که ناگزیر بود در بسیاری از اوقات مطابق میل خانواده و کشورش رفتار کند. گویی میان خواست دل خویش و آنچه از او انتظار می‌رفت، گرفتار مانده بود. با این حال، هرچه بیشتر پیش رفتم، زمان بیشتری را به اندیشیدن درباره‌ی شخصیت وی گذراندم؛ به‌خصوص پس از آن پایان اندوه‌بار، که بیش از پیش مرا در فکر او فرو برد.

اما شاید جالب‌ترین نکته برای من، خودِ فرد اولمن بود. نویسنده‌ای که تنها نویسنده نبود؛ وکیل و نقاش هم بود. شاید کسی که سال‌ها عادت داشته جهانِ درونش را بر بومی کوچک جای دهد، بهتر از هرکس بداند چگونه جهانی کامل را در فضایی اندک جا بدهد. گویی این‌بار به‌جای رنگ و قلم‌مو، کلمات را برداشته و همان تصاویر را بر صفحات کتاب کشیده است؛ به همین دلیل شاید بتوان فهمید چگونه چنین داستانی با این حجم از احساس، تنها در حدود صد صفحه جای گرفته است.

از طرفی، این داستان چندان هم از زندگی خود اولمن دور نیست. او یهودی بود و پس از قدرت گرفتن نازی‌ها آلمان را ترک کرد؛ بنابراین چه‌بسا بخشی از آنچه در داستان می‌خوانیم، انعکاس خاطرات و تجربه‌های خودش باشد. شاید همین است که فضای کتاب را تا این اندازه واقعی می‌کند؛ انگار نویسنده تنها داستانی را روایت نکرده، بلکه تکه‌ای از جهانی را که خودش دیده، دوباره به کلمات سپرده است.

راستی، از این کتاب یک فیلم هم در سال ۱۹۸۹ ساخته شده(هرچند درهیچ جا نیست ) یک انیمه‌ی کوتاه پنج‌دقیقه‌ای هم ظاهراً در سال ۲۰۲۵ ساخته شده که در یوتیوب قرار گرفته که خودم با دیدن همین ۵ دقیقه به دنبال کتاب رفتم‌.

تکه ای از کتاب:[در آغاز جرئت نمیکردم دست به کار بشوم و چیزی بنویسم، چون بی‌پول بودم، اما اکنون که پولدار شده ام، جرئت نمیکنم چیزی بنویسم چون میترسم نتوانم.]

امضا: میخائیل
وضعیت نامه: معطر
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب

تاریخ: ۲۷ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۲۳:۴۴
برای: لیان

گاهی دلم میخواد مثل اون ها ظالم باشم ولی جدی صدای توی ذهنم نمیزاره

امضا: بی صدا
وضعیت نامه: مچاله
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب

چراغ‌های پست‌خانه روشن شد…
شب از راه رسیده و پاکت‌هایی که تمام روز در دل مانده بودند، یکی‌یکی راهشان را پیدا می‌کنند.
پست‌خانهٔ نیمه‌شب باز است. 🌒

آخرین پاکت امشب هم به راه افتاد…
چراغ‌های پست‌خانه خاموش شدند؛
اما نامه‌هایی که هنوز در راه‌اند،
پشت این در می‌مانند تا شب دوباره از راه برسد. 🌘

تاریخ: ۲۸ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۰۱:۵۲
برای: خواب زده

او هم درد است و هم درمان
آفت جان است و نیز جان جانان

می‌دانی رفیق، شاید ذهن ما هنوز نفهمیده آن که روزی آرام جان بوده، حال آفت جان شده. تفاوت میان این دو را درک نکرده؛ یا شاید هم دل است و نه ذهن.
دل، ساده است؛ دل، کارش عشق و احساس است و خِرَد در کارش نیست.
دل هنوز آرام جان را می‌خواهد؛
اما ذهن فهمیده که او آفت جان شده است.

و ما میان جنگ دل و ذهن، احساس و منطق، می‌سوزیم.

روزی، دوای درد دل نزد یار بود؛
او شفای خود را درون یار می‌دید.
و حال که او خودِ درد شده،
نمی‌فهمد که این، آن نیست.

گذر زمان را بیخیال ...
زمان فقط درد را با درد جابجا می‌کند و چون قبلی کمرنگ میشود نامش را شفا و درمان گذارند.
گاه، گاهِ سوختن است: پس بیا تا بسوزیم که زندگی، دارِ سوخت و ساز است.

امضا: سِپیم، غریب آشنا
وضعیت نامه: سوخته
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب

تاریخ: ۲۸ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۰۱:۵۲
برای: هوریا

این نامه، کمی بیشتر از یک نفس است…

سلام هوریا
شبت به خیر
خوبی؟
نامه ت دیر رسید و من مجبور شدم چند شب منتظرش باشم🙃
ولی چه اشکال داره؟ منتظر نامه ی یه دوست بودن تو این دنیای ارتباطاتِ آنی، حس قشنگیه.

اتفاقا من همیشه فکر می‌کنم که قدیما که ارتباط آدما با نامه بوده، چقدر جالب و قشنگ بوده. مثلا من امروز یه نامه می‌نویسم و می‌فرستم و یکی دو هفته منتظر می‌مونم تا جوابش بیاد و همه ی اون مدت به اون نامه و اون آدم فکر می‌کنم.
مثلا روز اول فکر می‌کنم که الان نامه ی من تو صندوق پسته و مثلا سه روز دیگه که دوشنبه ست، مامور پست از صندوق برش می‌داره، دوشنبه فکر می‌کنم نامه م الان رفت تو اداره پست و یه مرحله به اون آدم نزدیک تر شد. بعد، چند روز فکر می‌کنم که الان نامه م تو راه شهر اونه و یا دیگه الان رسیده به شهرش و چیزی نمونده که به دستش برسه و... بعد به این فکر می‌کنم که وقتی نامه م دستش می‌رسه، چیکار می‌کنه؟ وقتی بازش می‌کنه و می‌خونه، چی تو ذهنش می‌گذره و اگه نامه م معطر باشه، عطرش چه حالی بهش میده و لبخندشو موقع خوندنش تصور می‌کنم و به لحظه ای فکر می‌کنم که می‌خواد جواب نامه م رو بنویسه و به کاغذی که برمی‌داره و خودکارش و کلمه ها و جمله ها و پاکتش و وقتی که لباس می‌پوشه که بره نامه رو پست کنه و هزار تا چیز ریز دیگه... تا روزی که بالاخره پستچی در بزنه و نامه ش رو بهم بده... چقدر ارتباطات عمیق تر و معنادارتر بوده!!! ولی حالا سرعت و امکانات دنیا، همه ی اینها رو تغییر داده و چه حیف...
منم نامه ت رو با لبخند خوندم!
به جز عاشق نشدنت، تو بقیه ی چیزایی که گفتی تقریبا شبیه همیم.
منم ادبیات ایران بویژه عباس معروفی رو خیلی دوست دارم ولی فقط سمفونی مردگان و سال بلوا رو خوندم. تازگیا نام تمام مردگان یحیی است و فریدون سه پسر داشت رو گرفتم که بخونم.
منم تو یه روز برفی دنیا اومدم و اسمم یه داستان با مزه داره...
پدرت خیلی مرد شجاعی بوده که تو این موضوع مهم مادرتو اینجوری غافلگیر کرده🙃
اما بریم سر اصل مطلب، عشق...
به نظر من اصلا بد نیست که تا حالا عاشق نشدی. اتفاقا خوبم هست. نمی‌دونم پیش نیومده یا تو مشکل پسندی ولی خوبه که آدم راحت دل به هر کسی نده و دلشو سالم نگه داره تا این اتفاق تو وقت درست و با آدم درستش براش بیافته.
تو براش خیلی وقت داری...
مراقب خودت باش

امضا: هاشم
وضعیت نامه: معطر
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب

تاریخ: ۲۸ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۰۱:۲۲
برای: لیلیث

خواهش میکنم
میدونی تو این رشته همه چی به خودت بستگی داره
اگر علاقه داشته باشی بهش
اره لذت میبری ازش
و نکته ای که هست اینه که تازه از ترم پنج به بعد وارد روانشناسی میشی
تا قبلش بیشتر مباحث پراکنده و یکم حوصله سر برن
ولی رشته ی فوق العاده بدرد بخوری هست و تک بعدی نیست
نسبت به خودت و اطرافیانت آگاهی بیشتری کسب می‌کنی
شغل نیست
یه رسالته
و این نوع نگاه می‌تونه زمین تا آسمون بین روانشناسا فرق بذاره
کسی که روانشناسی را به چشم شغل یا یک موقعیت اجتماعی نگاه می‌کنه
کاملا سطحی میشه و هرچی می‌دونه را از بر میگه بدون توجه به مراجعش و خصوصیات متفاوتش
کسی که روانشناسی را رسالت خودش می‌دونه و صد خودشو می‌ذاره
این طرز نگاه می‌تونه یه روانشناس عمیق و کاربلد بسازه

امضا: قهوه تلخ و شکلات
وضعیت نامه: جوهرآلود
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب

تاریخ: ۲۸ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۰۰:۵۸
برای: هانا

چقدر احساس می کنم کتاب مفیدیه.
ممنونم از اینکه تجربیات ارزشمندت رو به اشتراک گذاشتی⭐️
حتماً می خونمش.

امضا: یونآ
وضعیت نامه: نمناک
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب

تاریخ: ۲۸ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۰۰:۵۸
برای: یونآ

از طرف آبری با عشق

امضا: لیلیث
وضعیت نامه: معطر
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب