صُحُفٍ مُطَهَّرَه

⚠️ خطر عجب

عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَجَّاجِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: إِنَّ الرَّجُلَ لَيُذْنِبُ الذَّنْبَ فَيَنْدَمُ عَلَيْهِ وَ يَعْمَلُ الْعَمَلَ فَيَسُرُّهُ ذَلِكَ فَيَتَرَاخَى عَنْ حَالِهِ تِلْكَ فَلَأَنْ يَكُونَ عَلَى حَالِهِ تِلْكَ خَيْرٌ لَهُ مِمَّا دَخَلَ فِيهِ. (الكافي ط - الإسلامية، ج‏2، ص313، ح4)

از عبدالرحمن بن حجاج، از امام صادق (ع):
«همانا گاهی شخص گناهی مرتکب می‌شود و بر آن پشیمان می‌گردد، اما [سپس] عملی انجام می‌دهد که باعث خوشحالی او می‌شود [و دچار غرور می‌گردد]، پس از آن حالت (پشیمانی و تواضع) فاصله می‌گیرد؛ پس برای او بهتر است که بر همان حالت [پشیمانی و فروتنی] باقی بماند تا اینکه وارد آن حالت [غرور و خودپسندی] شود.»

مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ نَضْرِ بْنِ قِرْوَاشٍ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: أَتَى عَالِمٌ عَابِداً فَقَالَ لَهُ كَيْفَ صَلَاتُكَ فَقَالَ مِثْلِي يُسْأَلُ عَنْ صَلَاتِهِ وَ أَنَا أَعْبُدُ اللَّهَ مُنْذُ كَذَا وَ كَذَا قَالَ فَكَيْفَ بُكَاؤُكَ قَالَ أَبْكِي حَتَّى تَجْرِيَ دُمُوعِي فَقَالَ لَهُ الْعَالِمُ فَإِنَّ ضَحِكَكَ وَ أَنْتَ خَائِفٌ أَفْضَلُ مِنْ بُكَائِكَ وَ أَنْتَ مُدِلٌّ إِنَّ الْمُدِلَّ لَا يَصْعَدُ مِنْ عَمَلِهِ شَيْ‏ء. (الكافي ط - الإسلامية، ج‏2، ص313، ح5)

از محمد بن سنان، از نضر بن قرواش، از اسحاق بن عمار، از امام صادق (ع):
«دانشمندی نزد عابد کسی آمد و از او پرسید: نماز تو چگونه است؟ عابد گفت: از کسی مثل من درباره نمازشان پرسیده می‌شود؟ در حالی که من فلان و فلان مدت است که خدا را عبادت می‌کنم! دانشمند پرسید: پس گریه کردن تو چگونه است؟ گفت: چنان گریه می‌کنم که اشک‌هایم جاری شود. دانشمند به او گفت: همانا خندیدنِ تو در حالی که [از خدا] بیمناکی، برتر از گریه کردن تو در حالی که [بر عبادت خود] مغروری است؛ چرا که شخصِ مغرور، هیچ ذره‌ای از عملش [به درگاه خدا] پذیرفته نمی‌شود.»
____
متأسفانه در فضاهای احساسی مذهبی، مکرراً دیده می‌شود که در اثر دانش اندک، و تبلیغات یکسویۀ برخی از سخنرانان، شاعران و مداحان، این گمانه برای عده‌ای به وجود می‌آید که به خاطر فلان عبادت یا مناسک برترین خلایق خدا هستند. با این اعتماد به نفس کاذب هم خود آسیب بسیار می‌بینند، و هم با عجله و بدون اطلاع کافی از دلایل نظرات متفاوت به طعن و تحقیر دیگران می‌پردازند.
@sohof2

🚫 نهی از سخن رکیک

وَ رَوَى عَلِيُّ بْنُ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ (ع) أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ لِبَنِيهِ: جَالِسُوا أَهْلَ الدِّينِ وَ الْمَعْرِفَةِ، فَإِنْ لَمْ تَقْدِرُوا عَلَيْهِمْ فَالْوَحْدَةُ آنَسُ وَ أَسْلَمُ، فَإِنْ أَبَيْتُمْ إِلَّا مُجَالَسَةَ النَّاسِ: فَجَالِسُوا أَهْلَ الْمُرُوَّاتِ فَإِنَّهُمْ لَا يَرْفُثُونَ فِي مَجَالِسِهِمْ.

عالم رجالی فرهیخته مرحوم کشی، در نقد روایتی ضعیف که سخنی زشت در مورد یکی از اصحاب به کاررفته، از علی بن جعفر از پدرش امام جعفر صادق علیه السلام از جدش از امام سجادعلیه السلام روایت نمود که ایشان به پسرانش می فرمود:
«با اهل دین و شناخت (معرفت) همنشینی کنید. اگر نتوانستید با ایشان همنشین شوید، پس تنهایی برای انس گرفتن و سالم ماندن بهتر است!
پس اگر إبا داشتید و خواستید حتما با مردم همنشین شوید، با کسانی که اهل مروت و مردانگی هستند همنشین شوید٬ که آنها در همنشینی هایشان٬ فحش و سخنان رکیک نمی گویند!»

📚رجال الكشي، ص: 497
و نیز ببینید:
t.me/sohof2/482

🌺 مدارا و کرامت نبوی ص

عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ: دَخَلَ يَهُودِيٌّ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ ص وَ عَائِشَةُ عِنْدَهُ فَقَالَ السَّامُ عَلَيْكُمْ‏ فَقَالَ- رَسُولُ اللَّهِ ص عَلَيْكُمْ ثُمَّ دَخَلَ آخَرُ فَقَالَ مِثْلَ ذَلِكَ فَرَدَّ عَلَيْهِ كَمَا رَدَّ عَلَى صَاحِبِهِ ثُمَّ دَخَلَ آخَرُ فَقَالَ مِثْلَ ذَلِكَ فَرَدَّ رَسُولُ اللَّهِ ص كَمَا رَدَّ عَلَى صَاحِبَيْهِ فَغَضِبَتْ عَائِشَةُ فَقَالَتْ عَلَيْكُمُ السَّامُ وَ الْغَضَبُ وَ اللَّعْنَةُ يَا مَعْشَرَ الْيَهُودِ يَا إِخْوَةَ الْقِرَدَةِ وَ الْخَنَازِيرِ فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ ص يَا عَائِشَةُ إِنَّ الْفُحْشَ‏ لَوْ كَانَ مُمَثَّلًا لَكَانَ مِثَالَ سَوْءٍ إِنَّ الرِّفْقَ لَمْ يُوضَعْ عَلَى شَيْ‏ءٍ قَطُّ إِلَّا زَانَهُ وَ لَمْ يُرْفَعْ عَنْهُ قَطُّ إِلَّا شَانَهُ‏ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَ مَا سَمِعْتَ إِلَى قَوْلِهِمْ السَّامُ عَلَيْكُمْ فَقَالَ بَلَى أَ مَا سَمِعْتِ مَا رَدَدْتُ عَلَيْهِمْ قُلْتُ عَلَيْكُمْ فَإِذَا سَلَّمَ عَلَيْكُمْ مُسْلِمٌ فَقُولُوا سَلَامٌ عَلَيْكُمْ وَ إِذَا سَلَّمَ عَلَيْكُمْ كَافِرٌ فَقُولُوا عَلَيْك‏.

🔸 از امام باقر (ع) روایت است که فرمود: يك يهودى بر رسول خدا (ص) وارد شد و عائشه هم در حضور آن حضرت بود، آن يهودى گفت: السام عليكم، و رسول خدا (ص) در پاسخش فرمود: عليكم. و سپس ديگرى وارد شد و همچنين گفت و پيغمبر همان جوابِ رفيقش را به او داد و باز هم سوّمى آمد و همين را گفت و رسول خدا هم همان جواب را داد، و عائشه خشمگين شد و گفت: سام و خشم و لعنت بر شماها باد اى گروه يهود، اى برادرانِ ميمونها و خوكها. پس رسول خدا (ص) به او گفت:
اى عائشه اگر دشنام مجسم بود، تمثال زشتى می‌بود، به راستى مدارا و رفق بر هيچ چيز نهاده نشده است جز اينكه آن را آراسته و از آن برداشته نشده است هرگز جز اينكه آن را زشت ساخته، فرمود:
يا رسول اللَّه گوش نمى‏‌دهى كه مى‏گويند السام عليكم؟ فرمود: چرا تو نشنيدى من جواب دادم گفتم: بر شما باد، پس هر گاه مسلمانى به شما سلام كرد در جوابش بگوئيد: سلامٌ عليكم، و اگر كافرى سلام كرد در جوابش بگوئيد: عليكم.

📚 الكافي ط - الإسلامية، ج‏2، ص648، ح1 به سند صحیح. نمونه روایت مشابه مختصرتر در منابع عامه: الجامع معمر بن راشد، ج10، ص392.
🆔 @sohof2

🔻جایگاه مصیبت رسول الله صلی الله علیه و آله

هرگاه گرفتار مصیبتی (در جان و مال و فرزند) شدی، به یاد مصیبت‌ زدگی خودت در مصائب رسول خدا صلی الله علیه و آله باش، زیرا خلائق، هرگز در مصیبتی چون مصائب او گرفتار مصیبت نشدند.

روایت فوق با دو سند:

عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ علیه السلام قَالَ: إِنْ أُصِبْتَ بِمُصِیبَةٍ فِی نَفْسِکَ أَوْ فِی مَالِکَ أَوْ فِی وُلْدِکَ فَاذْکُرْ مُصَابَکَ بِرَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله فَإِنَّ الْخَلَائِقَ لَمْ یُصَابُوا بِمِثْلِهِ قَطُّ.

کافی،ج3،ص219

عن ابي عبدالله عليه السلام:
إِذَا أُصِبْتَ بِمُصِیبَةٍ فَاذْکُرْ مُصَابَکَ بِرَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله فَإِنَّ الْخَلْقَ لَمْ یُصَابُوا بِمِثْلِهِ ع قَطُّ.

کافی، ج8،ص167

توجه داشته باشيم که از مهم ترین مصائب رسول خدا صلی الله علیه وآله، یادآوری مصائب اهلبیت آن حضرت بود که بارها متذکر شد و برای آن گریست!(امالى صدوق ، ص112و 134)

🔰https://t.me/sh_touba

فایل صوتی سخنرانی

🔹#مجالس_میراث_علوی (۳۳)
🔹نقد دیدگاه‌های خاورشناسان و شیعه‌پژوهان غربی درباره امام مجتبی(ع)

🔸با سخنرانی:
دکتر سعید طاووسی مسرور

▫️دوشنبه، ۱۹ مرداد ماه ۱۴۰۵، ساعت ۲۰
▫️قم، خیابان دورشهر، کوچه ۲۴، فرعی دوم سمت راست، پلاک ۷، طبقه دوم
▫️شماره تماس: ۰۲۵۳۷۷۳۰۲۱۷

▫️مرکز مطالعات میراث علوی (معهد التراث العلوی)

https://t.me/MahadTurathAlawi
https://eitaa.com/Mahad_torath_alavi

نکاتی چند درباره صلح امام مجتبی علیه السلام
#امام_حسن_مجتبی #صلح_امام_حسن

@tavoosimsaeed

درباره صلح امام حسن مجتبی علیه السلام
مسجد جامع وزوان
۳۱ مرداد ۱۴۰۴
#امام_حسن_مجتبی
@tavoosimsaeed

فضل زیارت سید الشهداء (ع)

حدثنا محمد بن الحسين بن غزال الخراز، قال نا محمد بن عمار بن محمد العطار، قال نا على بن الحسين ابن كعب البراز، قال نا اسماعيل بن صبيح اليشكرى، قال نا الحسن بن سعيد الاحمسى، عن جابر بن عبد اللّه [صحیح: جابر بن یزید]، عن جعفر بن محمد أنه قال: يا جابر كم بينكم و بين قبر الحسين‌؟ قال: قلت: يوم و بعض آخر. قال: فقال لى:
أ تزوره‌؟ قال: قلت: نعم. قال: أ فلا أفرحك، أ لا أبشرك بثوابه‌؟ قلت: بلى جعلت فداك. قال: ان الرجل منكم ليتهيأ لزيارته فيتباشر به أهل السماء، فاذا خرج من باب منزله راكبا أو ماشيا و كل اللّه به أربعين ألفا من الملائكة يصلون عليه حتى يوافى قبر الحسين عليه السلام.
(علوی شجری، فضل زیارة الحسین علیه‌السلام، 1403، ص59؛ ابن المشهدي، المزار الكبير، ص435 به طریق دیگر از على بن الحسين ابن كعب)

از جعفر بن محمد [امام صادق (ع)] روایت شده است که فرمودند: ای جابر، میان شما و قبر حسین (ع) چقدر فاصله است؟ جابر گفت: گفتم: یک روز و بخشی از روز دیگر. امام فرمودند: آیا به زیارتش می‌روی؟ جابر گفت: گفتم: آری. امام فرمودند: آیا تو را شاد نکنم؟ آیا تو را به پاداش زیارتش بشارت ندهم؟ جابر گفت: گفتم: چرا، جانم به فدایت. امام فرمودند: همانا یکی از شما که برای زیارت او آماده می‌شود، اهل آسمان [به خاطر این عمل] به یکدیگر بشارت می‌دهند؛ پس چون از درِ خانه‌اش [به قصد زیارت] خارج شود، سواره یا پیاده، خداوند چهل هزار فرشته را بر او می‌گمارد که تا هنگام رسیدن به قبر حسین (ع) بر او درود می‌فرستند.
@sohof2

🛑زیست اخلاقی زین‌العابدین (ع) در تعامل با مرکَب

مسیر مدینه به مکه بیش از ۴۰۰ کیلومتر است و با سیر معتدل شتر به ۱۰ تا ۱۲ روز زمان نیاز دارد. در این راه بارها پیش می‌آید که حیوان حرکت نکند، کندی کند یا منحرف شود. در این شرایط، سوارکار ناگزیر از به‌کارگیری عصا یا تازیانه‌ای کوچک است.

با این حال، نقل‌های کهن و متعددی در منابع عامه و شیعه موجود است که گزارش می‌دهد امام علی بن الحسین (ع)، سال‌ها با شتر خویش به حج می‌رفت و هیچ‌گاه ضربه‌ای به شتر نمی‌زد:

... هشام بن عروة (۱۴۶ق): علی بن حسین با مرکب خود به سوی مکه می‌رفت و بازمی‌گشت، در حالی که به آن ضربه‌ای نمی‌زد... (الطبقات، ۷/ ۲۱۴).

... عبدالله بن سنان > جعفر بن محمد (ع): علی بن الحسین ده بار با یک شتر به حج رفت و حتی یک بار هم تازیانه‌ای به آن نزد؛ در یکی از سال‌ها، آن شتر بر زمین نشست، اما باز هم تازیانه‌ای به او نزد (المحاسن، ۲/ ۳۶۱).

... عثمان بن صفوان: ... به ما خبر رسیده که علی بن الحسین هجده یا نوزده حج بر روی آن شتر رفت و هیچ‌گاه با عصا به او ضربه‌ای نزد (الفاضل، ۱۰۵).

... زرارة بن اعین > ابوجعفر باقر (ع): علی بن حسین شتری داشت که بیست‌ودو مرتبه بر روی آن به حج رفت و هیچ‌گاه به آن ضربه‌ای نزد... (بصائر، ۱/ ۳۵۳؛ الاختصاص، ۳۰۰؛ الکافی، ۱/ ۴۶۷).

... حفص بن بختری > ... > ابوجعفر باقر (ع): ... پدرم بر آن شتر به حج و عمره می‌رفت و هیچ‌گاه به او ضربه‌ای نزده بود (بصائر، ۱/ ۳۵۳؛ الاختصاص، ۳۰۱؛ الکافی، ۱/ ۴۶۷).

... ابوعمارة > ... > جعفر بن محمد (ع): ... علی بن حسین با آن شتر به مکه می‌رفت و تازیانه را بر کژاوه می‌آویخت و تا زمان بازگشت به مدینه، حتی یک بار هم آن را بر حیوان نمی‌زد (بصائر، ۱/ ۴۸۳؛ الکافی، ۱/ ۴۶۸).

... ابراهیم بن علی > پدرش: با علی بن الحسین به حج رفتم، در حالی که او بر شتری سوار بود. پس شتر کندی کرد. علی بن الحسین چوب‌دستی را بالا برد و با آن [تنها] به شتر اشاره کرد [ولی نزد] و فرمود: «اگر ترس از قصاص [در روز قیامت] نبود، این کار را می‌کردم» (شرح الأخبار، ۳/ ۲۷۳؛ الإرشاد، ۲/ ۱۴۴).

... عبدالله بن محمد بن عقیل (۱۴۲ق): علی بن حسین در عصرگاهِ عرفه و بامدادِ جمع (مزدلفه)، هنگامی که کوچ می‌کرد، [بر مرکب] با آرامش و وقار حرکت می‌کرد و می‌فرمود: «ابن‌زبیر که [برای شتاب در رسیدن] مرکبش را با دست و پایش زد، خطاکار بود» (الطبقات، ۷/ ۲۱۷).

جالب است که در یکی از این گزارش‌ها آمده علی بن الحسین (ع) در شبی که از دنیا رفت نیز نسبت به آن شتر بی‌تفاوت نبود و درباره‌اش وصیت کرد:

... ابوعمارة > ... > جعفر بن محمد (ع):... دربارهٔ شترش وصیت کرد که برایش آغلی بسازند و علوفه‌ای برایش آماده کنند، پس حیوان را در آن قرار دادند...

در روایت احمد برقی نیز نقل شده که امام وصیت کرد که آن شتر پس از مرگش دفن شود تا خوراک درّندگان نشود (المحاسن، ۲/ ۶۳۵؛ ثواب، ۵۰).

این مهربانی یک‌طرفه نبود؛ آن حیوان نیز نسبت به صاحبی که سال‌ها با او مدارا کرده بود، وابستگی عاطفی داشت. در تعدادی از روایات پیش‌گفته آمده که پس از درگذشت علی بن الحسین (ع)، شتر خود را به مزار ایشان رساند و بی‌تابی کرد:

... عثمان بن صفوان: همراه با پیکر علی بن الحسین بیرون آمدیم. شترِ او نیز به دنبال ما آمد و افسارش بر روی زمین کشیده می‌شد. چون بر پیکرش نماز گزاردیم و او را به خاک سپردیم، شتر پیش آمد؛ در حالی که ناله می‌کرد و قصدِ رسیدن به قبر او را داشت. پس راه را برایش باز کردیم؛ حیوان آمد تا اینکه بر روی قبر زانو زد، سینهٔ خود را بر خاک می‌سایید و ناله سر می‌داد. به خدا سوگند، هیچ‌کس در آن‌جا نماند مگر آن‌که اشک ریخت...

... زرارة بن اعین > ابوجعفر باقر (ع): ... پس از درگذشت پدرم، آن شتر آمد؛ ما اصلاً متوجه آمدنش نشدیم تا اینکه یکی از خادمان آمد و گفت: شتر خود را به قبر رسانده، آنجا زانو زده، و ناله و فریاد سرمی‌دهد! پس من گفتم: پیش از آنکه مردم متوجه شوند، آن را نزد من بیاورید. آن شتر هرگز قبلاً آن قبر را ندیده بود!.

... حفص بن بختری > ... > ابوجعفر باقر (ع): چون پدرم علی بن الحسین از دنیا رفت، شتر او از چراگاه آمد تا اینکه گردنش را بر قبر زد و خود را روی آن به خاک مالید. پس من دستور دادم تا او را به چراگاهش بازگرداندند...

... ابوعمارة > ... > جعفر بن محمد (ع): ... طولی نکشید که شتر بیرون آمد تا اینکه خود را به قبر رساند؛ گردنش را بر زمین نهاد و اشک از چشمانش جاری شد. پس نزد محمد بن علی آمدند و به او گفتند: «این شتر بیرون آمده است!» او نزد شتر آمد و فرمود: «آرام باش، اکنون برخیز»، اما شتر برنخاست.

🔍 در نمودارها می‌بینیم که تمامی راویان نخستین (که با رنگ آبی تعیین شده‌اند)، اهالی مدینه -هم‌شهری‌های امام- بوده‌اند و پس از آن، این اخبار به کوفه (با رنگ صورتی) و بصره (با رنگ سبز) منتقل شده است.
@Al_Meerath

▪️از ابومخنف نقل است که امام حسین علیه السلام در روز عاشورا فرمود:

«وَ اللَّهِ مَا تَعَمَّدْتُ کَذِباً مُنْذُ عَلِمْتُ أَنَّ اللَّهَ یَمْقُتُ عَلَیْهِ أَهْلَهُ» (الإرشاد في معرفة حجج الله على العباد، ج‌2، ص97؛ تاريخ الطبري، ج5، ص425)

به خدا سوگند از آن هنگام که دانسته‌ام خداوند بر دروغگویان خشم می‌گیرد؛ قصد دروغ گفتن نکرده‌ام.

👌گاه برخی اصرار دارند در نقل فضائل یا مصائب به هر منبع و نقل ضعیفی متمسک شوند، و گمان می‌کنند بدین طریق به اهل بیت علیهم السلام خدمت می‌کنند.
این در واقع نوعی تفریط در معرفت اهل بیت علیهم السلام است. آیا گمان کرده‌اند که مصائب ایشان در مصادر معتبر، مطالب کمی است؟ کسانی که اهل معرفت باشند، خود در روز حزن اهل بیت علیهم السلام بسیار محزون و بی‌تاب اند، و مطالب نا معلوم نه تنها یاری بر عزای ایشان نمی‌کند، که خود حجاب هم هست.
از سویی این افراد معمولا در منابع معتبر فحص کمی دارند، و لذا گمان می‌کنند با کنار نهادن نقل‌های نامعتبر دست از ادله خالی می‌شود. (معرفی نمونه منابع معتبر مقتل)
@gholow2

رسم است هر که داغ جوان دید، دوستان
رأفت برند حالت آن داغدیده را

یک دوست زیر بازوی او گیرد از وفا
وان یک ز چهره پاک کند اشک دیده را

آن دیگری بر او بفشاند گلاب قند
تا تقویت شود دل محنت کشیده را

یک چند دعوتش به گل و بوستان کنند
تا برکنندش از دل، خار خلیده را

القصه هرکس به طریقی ز روی مهر
تسکین دهد مصیبت بر وی رسیده را

آیا که داد تسلیت خاطر حسین
چون دید نعش اکبر در خون تپیده را؟

آیا که غم‌گساری و اندُه‌بری نمود
لیلای داغدیدۀ محنت‌کشیده را

بعد از پسر دل پدر آماج تیغ شد
آتش زدند لانۀ مرغ پریده را

#مرثیه_سید_الشهدا

🔹إذًا لا نبالي! نموت مُحقّين!
در این صورت باکی نداریم! بر راه حقّ می میریم!

🔸کاروان امام حسین (ع) در روز دوم محرم به سرزمین کربلاء رسید. آخرین منزلگاه پیش از کربلاء، قصر بنی مقاتل بود. عقبة بن سمعان، غلام امام حسین (ع) که از فاجعه عاشوراء نجات یافت، گفته است: شب هنگام، از قصر بنی مقاتل، حرکت کردیم و به سرعت سیر نمودیم.
او می گوید که در اواخر این شب که حتماً شب دوم ماه محرم بوده است، امام حسین (ع) سوار بر اسب، رؤياى کوتاهی دیدند، وقتی فرزندشان علی اکبر (ع) از ایشان جویای حال شد، آن حضرت ماجرا را تعریف کردند و آنگاه، فرزند ایشان، سخنی حماسی بر زبان آورد.
روایت این گفتگوی زیبا، چنین است:

قال أبو مخنف: حدّثنى عبد الرحمن بن جندب، عن عقبة بن سمعان قال: لما كان في آخر الليل أمر الحسين بالاستقاء من الماء، ثم أمرنا بالرحيل، ففعلنا، قال: فلما ارتحلنا من قصر بنى مقاتل و سرنا ساعة خفق الحسين برأسه خفقة ثم انتبه و هو يقول: إنا لله و إنا إليه راجعون و الحمد لله رب العالمين، قال: ففعل ذلك مرتين أو ثلاثا، قال: فأقبل إليه ابنه على بن الحسين على فرس له فقال: إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ، و الحمد لله رب العالمين، يا أبت، جعلت فداك! ممّ حمدت الله و استرجعت؟ قال: يا بنيّ، إني خفقت برأسي خفقة فعنّ لي فارس على فرس فقال: القوم يسيرون و المنايا تسرى إليهم، فعلمت أنها أنفسنا نعيت إلينا، قال له: يا أبت لا أراك الله سوءًا، أ لسنا على الحق! [قال: بلى و الذى إليه مرجع العباد، قال: يا أبت، إذا لا نبالي، نموت محقّين، فقال له: جزاك الله من ولد خير ما جزى ولدا عن والده]

(تاريخ الطبري ج٥ ص٤٠٧_٤٠٨، نظیر آن: الإرشاد ج٢ ص٨٢، أنساب الأشراف ج٣ ص١٧٥، مقاتل الطالبیین ص۱۱۲).

ابومخنف گوید: عبدالرحمن بن جُندب از عُقبة بن سمعان برایم روایت کرد که گفت: چون پاسی از شب گذشته بود، حسین (ع) دستور داد تا از آب بردارند، سپس به ما فرمان کوچ داد، و ما چنین کردیم. گفت: پس چون از قصر بنی مُقاتِل کوچ کردیم و ساعتی راه پیمودیم، حسین (ع) سرش را [از خواب‌آلودگی] تکانی داد، سپس بیدار شد در حالی که می‌گفت: «إنّا لله و إنّا إلیه راجعون، و الحمد لله ربّ العالمین». گفت: این کار را [حمد و استرجاع را] دو یا سه بار تکرار کرد. گفت: پس فرزندش علی بن حسین سوار بر اسبش به سوی او آمد و گفت: «إنّا لله و إنّا إلیه راجعون، و الحمد لله ربّ العالمین. ای پدر، فدایت شوم! از چه روی خدای را حمد گفتی و استرجاع نمودی؟» فرمود: «ای پسرم، سرم را چُرتی بربود، پس سواری بر اسبی برایم نمایان شد که گفت: این قوم در حرکتند و مرگ‌ به سویشان روان است. پس دانستم که این خبر مرگ ماست که به ما داده شد». [علی] به او گفت: «ای پدر، خداوند هرگز بدی به تو نرساند! آیا ما بر حق نیستیم؟» [فرمود: «آری، سوگند به آن کسی که بازگشت بندگان به سوی اوست». گفت: «ای پدر، پس باکی نداریم که بر حق بمیریم». حسین (ع) به او فرمود: «خداوند تو را از جانب فرزندی، بهترین پاداشی دهد که به فرزندی در برابر پدرش عطاء کند».]

تأثیر خطرناک طعن بر مؤمن
حرمت مؤمن (2)

أَبِي ره قَالَ حَدَّثَنِي سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ أَبِي الْخَطَّابِ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عِيسَى عَنْ رِبْعِيٍّ عَنِ الْفَضْلِ بْنِ يَسَارٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع مَا مِنْ إِنْسَانٍ يَطْعُنُ فِي عَيْنِ مُؤْمِنٍ إِلَّا مَاتَ بِشَرِّ مِيتَةٍ وَ كَانَ يَتَمَنَّى أَنْ يَرْجِعَ إِلَى خَيْرٍ. (ثواب الأعمال، ص239)

مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ ابْنِ سِنَانٍ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ رِبْعِيٍّ عَنِ الْفُضَيْلِ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ: مَا مِنْ إِنْسَانٍ يَطْعُنُ فِي عَيْنِ مُؤْمِنٍ إِلَّا مَاتَ بِشَرِّ مِيتَةٍ وَ كَانَ قَمِناً أَنْ لَا يَرْجِعَ إِلَى خَيْر (الكافي، ج‏2، ص361)

حضرت ابو جعفر (باقر عليه السلام):
هيچ انسانى در چشم مؤمنى (يعنى روبرویش) بر او طعن نمی‌زند، جز اينكه با بدترين مرگ‌ بميرد، و سزاوار است كه بخير (و سعادت) باز نگردد./
[و بر اساس محاسن و ثواب الأعمال:] [پس از مرگ‌] آرزو می‌كند به خیر [و خوشی دنیا] / برای نیکی [به دنیا] باز می‌گشت.
@sohof2

روایت معتبر شماره ۲۰

علِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ اِبْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ : إِذَا صُمْتَ فَلْيَصُمْ  سَمْعُكَ وَ بَصَرُكَ وَ شَعْرُكَ وَ جِلْدُكَ وَ عَدَّدَ أَشْيَاءَ غَيْرَ هَذَا وَ قَالَ لاَ يَكُونُ يَوْمُ صَوْمِكَ كَيَوْمِ فِطْرِكَ(الکافی جلد ۴ صفحه‌ی ۸۷)

امام صادق علیه‌السلام فرمودند: زمانی که روزه هستی، باید گوش و چشم و مو و پوستت نيز روزه باشد (یعنی نباید با اعضای بدنت مرتکب گناه شوی) سپس امام فرمود: روزی که در آن روزه می‌گیری نباید شبیه روزهای دیگرت باشد (یعنی باید در هنگام روزه بودن، دقت انسان در اعمالش بسیار بیشتر از مواقع دیگر باشد)


توضیح: سند این روایت صحیح است



@ahadisemo

📘 حدیث جابر جعفی از امام باقر (ع) از پیامبر خدا (ص) دربارۀ ماه رمضان

حدثنا عبد الرحمن بن واقد، قثنا ضمرة بن ربيعة، ثنا بشر بن إسحاق، عن جابر بن يزيد، عن أبي جعفر، قال: كان النبي صلى الله عليه وسلم إذا استهل هلال شهر رمضان أقبل على الناس بوجهه، ثم قال: «اللهم ‌أهله ‌علينا بالأمن، والإيمان، والسلامة، والإسلام، والعافية المجللة، ورفع الأسقام، والعون على الصيام والصلاة وتلاوة القرآن، اللهم سلمنا لرمضان، وسلمه لنا، وتسلمه منا حتى يخرج رمضان وقد غفرت لنا، ورحمتنا، وعفوت عنا» ، ثم يقبل على الناس بوجهه فيقول: " أيها الناس، إن هذا شهر رمضان، غلت فيه الشياطين، وغلقت فيه أبواب جهنم، وفتحت فيه أبواب الجنان، ونادى مناد كل ليلة: هل من سائل فيعطى، هل من مستغفر فأغفر له، اللهم أعط كل منفق خلفا، وعجل لكل ممسك تلفا، حتى إذا كان يوم الفطر نادى مناد من السماء، اليوم يوم الجائزة، فاغدوا فبادروا خذوا جوائزكم " قال أبو جعفر: جوائز لا تشبه جوائز الأمراء (فضائل رمضان لابن أبي الدنيا، ص46).

از جابر بن یزید جعفی از ابو جعفر [باقر] (ع) روایت شده است که فرمود:
هنگامی که هلال ماه رمضان نمایان می‌شد، پیامبر (ص) رو به مردم می‌کرد و می‌فرمود:
«بارالها، این ماه را با امنیت و ایمان، سلامت و اسلام، و عافیت گسترده و رفع بیماری‌ها بر ما نو گردان. ما را بر روزه‌داری، نماز و تلاوت قرآن یاری فرما. خدایا، ما را برای رمضان سالم بدار و رمضان را برای ما سلامت دار تا زمانی که رمضان سپری شود و تو ما را آمرزیده، بر ما رحم آورده و از ما درگذشته باشی».
سپس پیامبر (ص) دوباره رو به مردم می‌کرد و می‌فرمود:
«ای مردم! این ماه رمضان است. در آن شیاطین به بند کشیده شده‌اند، درهای جهنم بسته شده و درهای بهشت گشوده شده‌اند. و هر شب ندادهنده‌ای ندا می‌دهد: آیا درخواست‌کننده‌ای هست تا به او عطا شود؟ آیا استغفارکننده‌ای هست تا او را بیامرزم؟ بارالها، به هر بخشنده‌ای عوضی نیکو عطا کن و نابودی را برای هر بخیلی تعجیل فرما!
تا آنکه روز عید فطر فرا رسد، در این روز ندادهنده‌ای از آسمان ندا دهد: "امروز، روز جایزه است. بامدادان برخیزید و به سوی دریافت جوایز خود بشتابید!"».
ابو جعفر (ع) فرمود: جوایزی که همانند جوایز فرمانروایان نیست.

دیگر نقل‌های این حدیث از این قرار است:

أحمد بن محمد عن الحسين بن سعيد عن الحسين بن علوان عن عمرو بن شمر عن جابر عن أبي جعفر ع قال: كان رسول الله ص يقبل بوجهه إلى الناس فيقول يا معشر الناس إذا طلع هلال شهر رمضان غلت مردة الشياطين و فتحت أبواب السماء و أبواب الجنان و أبواب الرحمة و غلقت أبواب النار و استجيب الدعاء و كان لله فيه عند كل فطر عتقاء يعتقهم الله من النار و ينادي مناد كل ليلة هل من سائل هل من مستغفر اللهم أعط كل منفق خلفا و أعط كل ممسك تلفا حتى إذا طلع هلال شوال نودي المؤمنون أن اغدوا إلى جوائزكم فهو يوم الجائزة ثم قال أبو جعفر ع أما و الذي نفسي بيده ما هي بجائزة الدنانير و لا الدراهم (الکافي، ج4، ص67-68).
علي بن إبراهيم عن أبيه عن حماد بن عيسى عن إبراهيم بن عمر اليماني عن عمرو بن شمر عن جابر عن أبي جعفر ع قال: كان رسول الله ص إذا أهل هلال شهر رمضان استقبل القبلة و رفع يديه فقال اللهم أهله علينا بالأمن و الإيمان و السلامة و الإسلام و العافية المجللة و الرزق الواسع و دفع الأسقام اللهم ارزقنا صيامه و قيامه و تلاوة القرآن فيه اللهم سلمه لنا و تسلمه منا و سلمنا فيه (الکافي، ج4، ص70-71).
... حدثنا ابن قتيبة حدثنا أحمد بن البحتري حدثنا ضمرة عن بكر ابن إسحاق عن فيروز عن ‌جابر عن أبي جعفر محمد بن علي قال كان النبي صلى الله عليه وسلم إذا استهل هلال شهر رمضان استقبله بوجهه ثم يقول اللهم ‌أهله ‌علينا بالأمن والإيمان والسلامة والإسلام والعافية المجللة ودفاع الأسقام والعون على الصلاة والصيام وتلاوة القرآن اللهم سلمنا لرمضان وسلمه لنا وسلمه منا حتى يخرج رمضان وقد غفرت لنا ورحمتنا وعفوت عنا ثم يقبل على الناس بوجهه فيقول أيها الناس إنه إذا أهل هلال شهر رمضان غلت فيه مردة الشياطين وغلقت أبواب الجحيم وفتحت أبواب الرحمة ونادى مناد من السماء كل ليلة هل من سائل هل من تائب هل من مستغفر اللهم أعط كل منفق خلفا وكل ممسك تلفا حتى إذا كان يوم الفطر نادى مناد من السماء هذا يوم الجائزة فاغذوا فخذوا جوائزكم (تاريخ دمشق لابن عساكر، ج51، ص186).
أخبرنا أبو عبد الله محمد بن زيد بن علي بن مروان الكوفي، أنا محمد بن الحسين الخثعمي، نا عباد بن يعقوب، أنا المحاربي، عن عمرو بن شمر، عن ‌جابر، عن أبي جعفر قال: «كان إذا أهل رمضان قال: اللهم ‌أهله ‌علينا بالسلامة والإسلام، ودفع السقام، والعون على الصلاة والصيام، والعفو والعافية، اللهم سلمه [لنا]، وسلمنا له (المشيخة البغدادية لأبي طاهر السلفي، ج2، ص633).

- نمودار اسناد
@Al_Meerath

⚖ آن‌ها به تو ظلم کنند بهتر از این است که تو به آن‌ها ظلم کنی!

عَنْ حَمْزَةَ بْنِ عِمْرَانَ قَالَ: قَدِمْتُ الْمَدِينَةَ بِجَوَارٍ لِي‌ وَ كُنْتُ أُدْخِلُهُنَّ الْبَيْتَ وَ أُغْلِقُ عَلَيْهِنَّ الْبَابَ إِذَا خَرَجْتُ فِي حَوَائِجِي فَدَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ فَأَخْبَرْتُهُ الْخَبَرَ فَقَالَ وَ يُشَارُّ الرَّجُلُ عَلَى مَا لَا يَرَى أَمَا إِنَّهُنَّ إِنْ يَظْلِمْنَكَ فِي أَنْفُسِهِنَّ خَيْرٌ لَكَ مِنْ أَنْ تَظْلِمَهُنَّ.

📘مشكاة الأنوار في غرر الأخبار، ص۲۳۷

▪️ترجمه:

از حمزة بن حمران روایت شده است که گفت: به همراه کنیزانم به مدینه آمدم و هر گاه به دنبال کارهایم بیرون می‌رفتم، [از روی بدگمانی] آن‌ها را وارد اتاقی می‌کردم و در را بر آن‌ها قفل می‌کردم. خدمت امام صادق (ع) رسیدم و ماجرا را برای او گفتم. فرمود: آیا انسان به خاطر چیزی که نمی‌‌بیند [یعنی گناهی که ندیده]، دشمنی می‌کند و آزار می‌دهد؟ بدان که اگر کنیزانت درباره خودشان به تو ظلم کنند، بهتر از آن است که تو به آن‌ها ظلم کنی.

✍ توضیحات:

۱. حمزة بن عمران ظاهراً تصحیف حمزة بن حمران است.
۲. طبرسی این حدیث را از محاسن برقی نقل کرده؛ ولی سند برقی تا حمزة بن حمران را حذف کرده و در نتیجه طریق حدیث معلوم نیست.
۳. درباره بستن در به روی کنیزان، روایاتِ ظاهراً معارضی نیز وجود دارد (مشکاة الأنوار، ص۲۳۶؛ الکافی، ج۸، ص۳۹۲) که می‌تواند ناظر به شرایط متفاوتی باشد.
۴. در پایان حدیث، قاعده اخلاقی مهمی بیان شده که البته عقلی و وجدانی است و می‌تواند به مثابه یک قاضی و‌ مرشد درونی در برخی دوراهی‌های زندگی، تکلیف ما را مشخص کند. هر چند التزام به آن همیشه آسان نیست و نیازمند یاری و توفیق خدا است.

#حدیث
@Alasar_1