برهوت حقیقت

اگر این نکته را دریابی که در گفت‌وگو با دیگری خدایی بزرگ روبه‌روی تو نشسته است از خواستنِ حذف وی و یا تحمیل اراده بر وی دست خواهی برداشت و احترام او را حفظ خواهی کرد.
همچنین اگر این نکته را دریابی که درون تو خدایی بزرگ ماوا دارد از کوتاه آمدن در مورد مواضع خود حذر خواهی کرد و با جدیت در پی تحمیل اراده‌ی خود برخواهی آمد.
خدا در حد تعادل میان این دو امر الوهی ایستاده است.
https://t.me/will_to_liberation

آن را که حقیر است اما ادعای بزرگی و بلندمرتبگی دارد باید سر جایش نشاند. بیش از آنکه اهل عمل باشد ادعا می‌کند. حتی به ادعاهای کم راضی نیست بلکه تا سرحد پوچی و ابتذال گنده‌گویی می‌کند. این موجود ننگین به تباهی خود راضی نیست، بلکه می‌خواهد جهان را به قالبی درخور خودش در بیاورد، یعنی جایی تاریک، سطحی، بی‌معنا و مبتذل. او تنها در چنین جهانی جایی برای عرض اندام می‌یابد؛ اما دو افسوس در این رابطه وجود دارد. اول اینکه افسوس، او موفق می‌شود جهان را به گند بکشد. دوم اینکه افسوس، او موفق نمی‌شود در این ابتذال آنطور که خلا درونی‌اش راضی می‌شود مورد توجه قرار گیرد.
http://t.me/will_to_morality

نشان انسانی بزرگ در این است که تماس با او ما را غنی‌تر خواهد کرد. اما انسانی والا اجازه نخواهد داد هرکسی بتواند با او چنانکه هست روبه‌رو شود. او خودش انتخاب خواهد کرد که چه کسی حق چنین مواجهه‌ای را خواهد داشت.
@will_to_morality

به محدودیت تن دادن، با ضرورتا دارای محدودیت بودن، یکی نیست. فهم همین نکته زندگی‌ات را دگرگون خواهد کرد.
@will_to_morality

ناخودآگاه جلوه‌ی انتیکِ فهم‌ناپذیر بودنِ من (self) است که در سرحدات خود، مرز میانِ امر فهم‌ناپذیر و ساحتِ امکان را مغشوش می‌کند.
https://t.me/will_to_liberation

چند ماه پیش امیرمحمد چنین چیزی به من گفت هرکار که می‌کنی، هرجا که سرک می‌کشی، و هر سرگردانی‌ای که طی می‌کنی، نهایتا مسئله‌ات اخلاق است.
من از این سخن عمیقا رنجیدم.
من بیابان‌گردم، من آواره‌ای بدون سایه‌ام، من آن بی‌قرار‌ترین انسانِ قرار‌مند روی زمین شاید باشم، که قرارِ خود را در بی‌قراری یافته باشد... شاید... من شاید مرد اخلاق باشم، شاید... اما تقلیل خودم به اخلاق را هیچ دوست نداشتم. این کانال را سال قبل پس از جنگ ۱۲ روزه احداث کردم، در آن زمان چون خودم را دست‌کم گرفتم گفتم عنوانش را اراده‌ی معطوف به اخلاق می‌گذارم تا خودم را از اظهارنظر در مورد سایر قلمروهای فلسفی خلاص کرده باشم. اما هرچه جراتم فزونی یافت، تقلیل پروژه‌ی وسیع خودم به اخلاق را نپسندیدم... برای همین وقتی امیرمحمد به من چنان گفت، در پاسخ گفتم عنوان اراده‌ی معطوف به اخلاق رهزن پروژه‌ی وسیع و بدون تعینِ من هست.
مدتی در این اندیشه بودم که خب پس اراده‌ی من معطوف به کجاست، آخر بدون تعین که نمی‌شود باشد! این همه بیابان‌گردی و سر به صحرا گذاشتن‌ها که بدون غایت نمی‌تواند باشد. پس در بحر ژریف (!) اندیشه فرو رفتم تا با خودم عریان و راحت روبرو شوم.
دیدم اراده‌ی من معطوف به رهایی‌ست. اراده‌ی معطوف به رهایی پروژه‌ی اصلی من است.
@will_to_morality
@will_to_liberation

تا برقرار شدن دوباره‌ی اینترنت برای همه به سکوت ادامه خواهم داد.
اگر این امر بخواهد بسیار بسیار طولانی شود،
نهایتا گاه‌گاه، اما خیلی اندک، آن را بشکنم.

عادت بدی که جدیدا پیدا کرده‌ام این است که خودم را توضیح نمی‌دهم، یا خیلی کم توضیح می‌دهم.
چرا؟ نیاز به توضیح دارد، که به خاطر این عادتِ جدید از آن صرف نظر می‌کنم.

✍🏻 گزین‌گویه‌نویسی یعنی نوشتن قطعاتی یکتا که هم در خود کامل و هم ناقص هستند. هر گزین‌گویه به فراروی از خود دعوت می‌کند چون کامل نیست، و در نتیجه یک شکست است، اما مطلبی را جهت تامل و تاثیرگذاری به مخاطب می‌رساند پس از داشتنِ کامیابی و نوعی کمال بی‌بهره نیست. فهمِ عدمِ کمالِ محتوا در این ساختار ما را به پیشبردِ هرچه بیشتر تامل درباره‌ی موضوع فرامی‌خواند. اما هر فراروی خود باید به طور گسسته از آنچه پیش نهاده شده است صورت پذیرد‌، چراکه هر خواننده‌ای تنها بر مبنای فهمِ پیشینِ خود از امور و نظامِ معناییِ خاص خود با گزین‌گویه مواجه می‌شود.

✍🏻 هر گزین‌گویه برای نگارنده‌اش ایالتی مخصوص به خود است که قوانین و محتوای مخصوص خودش را دارد، اما همچنین تحت یک وحدتِ بالاتر که وحدتِ کلیتِ اندیشه‌ی نگارنده‌اش است شکل می‌گیرد. پس بدین معنا اگرچه پیوستگیِ مفهومی در کار هست اما گسستگی‌ای در نحوه‌ی کشف و بیان موضوع نیز خواهیم داشت، پس سیستم‌گریز است اما نافیِ تامل ارگانیک به‌هم‌پیوسته، و حتی گاه با تسامح: سیستماتیک، نیست. اما چرا چنین نوشتن؟ واقعیت متشکل از امور متفرد اما به‌هم‌مرتبط است، توضیح آن نیز می‌تواند چنین باشد. از طرف دیگر فهمِ ما از واقعیت و جهان پیوسته در حال فراروی و کامل شدن است، پس نوع نگارش در مورد آن نیز می‌تواند موید چنین امکانی باشد.
@will_to_morality

https://t.me/Crisis_Era/14

مجموعه نوشتار امیررضا محمدصادق در مورد چیستی بحران که بر اساس رویکرد پدیدارشناسانه و با ارجاع به ریکور و کوزلک نوشته شده خواندنی و بحث‌برانگیز و آموزنده است.

وجود در هیچ معنای متافیزیکی‌ای نه خیر است و نه شر، فراسوی خیر و شر است. اما آنجا که موجود تقویم می‌شود، یعنی آنگاه که تفسیر امور در کار می‌شود، آنگاه که اساسا چیزی فهم می‌شود، ارزش‌گذاری‌ها وارد کار می‌شود. حتی آنگاه که چیزی را خنثی می‌دانیم، آن را در طیف خیر و شر جای داده‌ایم. وجود چنان است چون امری درک‌ناپذیر است. درک امور بر تفسیر ما از امور و در نتیجه بر شرایط استدنایی و استعلاییِ ادراک و شناختِ امور مبتنی می‌شود، و امر درک‌ناپذیر خود خاستگاه تمامِ شرایطِ استعلایی و استدنایی است.

امروز تولد نیا ثمری بود، که دیگر در میان ما نیست.
از اینکه نیست، مغموم هستم.
پرسشی ذهنم را درگیر کرده، آیا اگر استعدادی از میان ما برود، ملزم می‌شویم که بیشتر بکوشیم تا جای او را پر کنیم؟
پاسخِ خودم را می‌دانم، اما پرسش ارزش دیده شدن دارد.

یادگاری‌هایی که به همدیگر می‌دهیم دلخوشی‌هایی است که برای بعد از خروج خود از زندگی یکدیگر به جای می‌گذاریم.
@will_to_morality

خودکشی چیست؟ به دست گرفتنِ کاملِ اختیارِ شرایط، آنکه بتواند هستیِ خودش را نفی کند، تمامیتی از اراده را یکجا به نفعِ خود مصادره می‌کند، اراده‌ای که جز در این حال ناکام است. برای همین داستایفسکی در شیاطین درست می‌گوید، هرکه جرات خودکشی داشته باشد، خدا می‌شود.

خوب می‌دانم که در این ۳۸ روز چقدر کمتر توانستم کار کنم، با وجود روحیه‌ی بدی که از اوضاع به ارث بردم و جسم آزرده‌ی ضرب خورده چه امیدی می‌شد به کار و پیشبرد تفکر داشت؟ اما کوشیدم ذره‌ذره گام بردارم و کار را تعطیل نکنم. امروز از سر کنجکاوی نوشتارهایی را که در نوتِ گوشی تایپ کردم تورقی کردم، بیش از ۱۵۰ گفتار آفوریک نوشته‌ام، گفتارهایی که برخی از آن‌ها را بسیار دوست دارم، حتی شاید بهترین ایده‌هایی باشند که تا به حال نوشته‌ام.... در هیچ حال نباید تسلیم شویم، تسلیم شدنِ ما همان چیزی است که نباید رخ دهد. با همین قدم‌های کوچک می‌توان کارها را جلو برد.
حال و احوال همه در رنج و تعب است، درست! اما قدم‌های کوچک را فراموش نکنیم.

زندگی زمانی سرشار است که پر از دهش، پر از شکوفایی باشد، یعنی خلق بر اساس استعدادها و ظرفیت‌ها. به همین خاطر است که وضعیتِ سیاسی اهمیت دارد، چون در جامعه‌ی آزاد و سالم هرکس می‌تواند ظرفیتِ خود را پی بگیرد، به شکوفایی بر حسب استعدادهایش برسد و زندگی‌اش سرشار باشد، یعنی خیرِ وجودش شامل حال دیگران هم بشود.
@will_to_morality

ایام بد گذشته در این روزها جای خود را به امید و نیروی مجدد می‌دهند، جامعه‌ی سرحال خود بهترین تراپی است.

راه رفتن بر لبه‌ی تیغ؟ چون ممکن است بعدا از این نگاه منصرف شوم:
نمی‌توان بر نیهیلیسم فائق آمد چرا که نمی‌توانیم هستی و نیستیِ فراتر از زندگی را تسخیر کنیم‌. پس چه باید بکنیم؟ آنچه در دست داریم پر کردنِ زندگی از معناست تا بدانجا که ممکن است، نه پر کردنِ معناییِ خودِ وجود.
@will_to_morality

غلبه‌ی پرسش از معنای زندگی خود محصول عصر مدرن و احیانا پس از آن است. پس ظاهرا مقدم بر طرحِ این پرسش، فهم این پرسش گره می‌خورد به فهم زمانه، اما این زاویه‌ای سوم شخص است. پیش از حل و فصل خودِ مسئله‌ی معنا پرداختن به هر پرسش دیگری ناممکن است. کسی که زندگی را باارزش نداند چطور می‌خواهد به هرگونه پرسش دیگر بپردازد. پژوهنده‌ای که هستی‌ِ خودش برایش مسئله است تنها آن‌گاه مسئله‌اش به فهم زمانه‌اش گره می‌خورد که دریابد معنای کاملِ بودنش به فهم زمانه‌اش گره می‌خورد، اما جهتِ درکِ اولیه از معنای بودنش لازم نیست اول زمانه را فهم و توجیه کند، چراکه به هر حال در زمانه‌ای که هست نفس می‌کشد و زمانه به قدر کافی در وی جریان دارد. همین درک اولیه اگر چشمانی باز داشته باشیم برای آغاز کافی است.
@will_to_morality