آن را که حقیر است اما ادعای بزرگی و بلندمرتبگی دارد باید سر جایش نشاند. بیش از آنکه اهل عمل باشد ادعا می‌کند. حتی به ادعاهای کم راضی نیست بلکه تا سرحد پوچی و ابتذال گنده‌گویی می‌کند. این موجود ننگین به تباهی خود راضی نیست، بلکه می‌خواهد جهان را به قالبی درخور خودش در بیاورد، یعنی جایی تاریک، سطحی، بی‌معنا و مبتذل. او تنها در چنین جهانی جایی برای عرض اندام می‌یابد؛ اما دو افسوس در این رابطه وجود دارد. اول اینکه افسوس، او موفق می‌شود جهان را به گند بکشد. دوم اینکه افسوس، او موفق نمی‌شود در این ابتذال آنطور که خلا درونی‌اش راضی می‌شود مورد توجه قرار گیرد.
http://t.me/will_to_morality