Павел Севярынец

Івонка Сурвіла - жывы сімвал беларускай незалежнасці.

Са спадарыняй Івонкай мы упершыню сустрэліся ў пачатку 2000-ых якраз у Вільні.

Перад юбілейнай канферэнцыяй, на якую прыехала цэлая дэлегацыя з Беларусі, яна падышла, сціплая, усмешлівая, сказала добрыя словы пра новае пакаленне беларускай моладзі і пахваліла вышыванку - яе мне якраз падаравалі маладафронтаўцы.

І ў савецкія часы, і за рэжымам Лукашэнкі Беларуская Народная Рэспубліка, ачоленая мастачкай Івонкай Сурвілай, заставалася і застаецца далёкай, але яснай зоркай нашай незалежнасці.

І што б ні адбывалася ў самой Беларусі - ведаеш: крышталёвая ніць беларускай дзяржаўнасці перахоўваецца ў вольным свеце.

Старшыня Рады БНР нагадвае пра хрысціянскія асновы беларускай гісторыі і ясна гаворыць пра Бога, Які любіць Беларусь.

Яна - Анёл-ахоўнік нашага Дня Волі.

Добрага здароўя, бадзёрасці і моцы, святла і натхнення, мілая наша Спадарыня Івонка!

З юбілеем!

Жыве Беларусь!

Прызнанне чатаў сваякоў зняволеных экстрэмісцкімі - прамы адказ рэжыму на блакаванне прапаганды ў YouTube.

Ах, вы перашкаджаеце нам хлусіць усяму свету? Тады мы будзем біць "вашых" у Беларусі па самым балючым.

Мала таго, тут пасыл усім беларусам пасля масавага вызвалення "палітычных". Што, паднялі галаву? Удыхнулі надзеі? А ну пад нары!

Пры ўсёй сваёй самацэнзуры чаты сваякоў зняволеных - вельмі небяспечная для рэжыму сетка. У 2020 годзе менавіта звесткі пра здзекі з затрыманых на Акрэсціна сталі дэтанатарам магутнай хвалі пратэстаў па ўсёй Беларусі.

Сведчу з усяго свайго турэмнага і лагернага досведу: рэакцыі сваякоў, "шуму" па-за межамі калоніяў і ізалятараў адміністрацыя баіцца як чорт ладана. Працёкі інфармацыі на волю, да родных падчас спатканняў, тэлефонных званкоў, сустрэчаў з адвакатамі ці вызвалення вязняў - кашмар для таварышаў начальнікаў.

Нават згадкі ў сеціве пра канкрэтную турму ці "зону", ужо ня кажучы пра раптоўны прыезд сваякоў на прыём - надзвычайнае здарэнне і сігнал пра "падрыў асноваў" для паранаідальнай сістэмы.

А самаарганізацыя сваякоў, аб'яднаных абурэннем - асінавы кол і "срэбная куля", ад якой трасе ўсю "вертыкаль" ад опера да Лукашэнкі.

Удар па такіх чатах - рэзкае закручванне гаек, чарговы зрух ад аўтарытарнага рэжыму да таталітарнага.

Дзясяткі тысячаў людзей, у тым ліку не палітычных, імгненна пераводзяцца ў стан адкрытых ворагаў. "Жонка ворага народа", "сын ворага народа", "маці ворага народа" - усё гэта беларусы ўжо перажывалі стагоддзе таму.

Запыт на інфармацыю з месцаў зняволення і на падпольную самаарганізацыю пры такіх мерах будзе толькі расці. І праваабаронцам, людзям з досведам, у тым ліку вызваленым палітвязням, а таксама асацыяцыям палітвязняў за мяжой трэба рыхтавацца на гэты масавы запыт адказваць.

Менавіта Кастусь Шыталь пазнаёміў мяне з маёй будучай жоначкай Воляй.

У верасні 2008 года, калі мы з сябрамі здымалі кватэру на менскай вуліцы Купрыянава, Кастусь Шыталь, тады першакурснік гістфаку БДУ, запрасіў дзьвюх сваіх сябровак, студэнтак беларускага філфаку, на хатні прагляд фільма "Плошча" Юрыя Хашчавацкага.

Мы часам чытаем у навінах пра юных геніяў, якія набіраюць максімальныя балы на ўступных іспытах. Дык вось, Кастусь здаў гісторыю Беларусі на 100 балаў са 100.

Менавіта дзякуючы Кастусю, ягонай унікальнай учэпістасці і геніяльнаму беларускаму кругагляду, у Беларускую Хрысціянскую Дэмакратыю 2000-ых хлынула плынь каталіцкіх актывістаў з колішняга Дзісенскага павету, Полаччыны, Меншчыны, Вілейшчыны.

Менавіта ён з яшчэ адной сваёй сяброўкай выдаваў і распаўсюджваў у пілігрымках газеты і ўлёткі з формулай "Беларуская форма - хрысціянскі змест".

А цяпер Кастусь Шыталь - адзін з найлепшых беларускіх краязнаўцаў.

Дзякуючы такім людзям, як Кастусь, Ісус сярод нас - і размаўляе па-беларуску.

Мы з Францішкам усё-такі хочам размаўляць з Гуглам на мове любові))

Колькі беларускіх дзетак, якія паўсюль размаўляюць па-беларуску, будзе дастаткова для таго, каб Беларусь жыла?

Няўжо і нам, дарослым, не надакучыла запытвацца ў Гугла усё-што-заўгодна па-расейску?

Петыцыя за галасавы ўвод Гугла па-беларуску набрала пакуль трохі больш за 1000 подпісаў.

Але для таго, каб гігант заварушыўся, патрэбна прынамсі тысячы дзьве-тры. І наогул, чым больш, тым лепш.

І тут пытанне такое: колькі беларускамоўных беларусаў сядзяць у сацсетках?

Прапаную узняць хвалю і праштурхнуць наш родны галасавы ўвод у Гугл!

Спасылка тут.

Праваслаўны Вялікдзень у Вільні - у царкве Святой Тройцы па-беларуску!

Браты і сёстры!

Ноч уваскрасення Хрыста паводле праваслаўнага календара, з 11 на 12 красавіка, беларусы Вільні ўпершыню змогуць сустрэць у знакамітай Свята-Траецкай царкве ля Вострай Брамы.

Гэта тая самая царква, якую Канстанцін Астрожскі паабяцаў Богу пабудаваць, калі пераможа Маскву пад Воршай у 1514 годзе.

Цяпер царква належыць украінскай грэка-каталіцкай грамадзе, але праваслаўныя беларусы Канстанцінопальскага патрыярхату змогуць яднаць падзеленае хрысціянства сабой - у Тройцы Адзінай.

Найпрыгажэйшае начное набажэнства з хросным ходам, свечкамі і магутным беларускім хорам, з рэхам Залатога веку - проста цуд.

Удзельнічаць у ім - значыць стаць у малітоўным праломе за Беларусь.

Для кагосьці - раз на год, а для кагосьці - раз у жыцці.

Пачатак а 00.00. Адрас - Aušros Vartų g. 7B

"ЗМАГАРЫ" АЛЬБО "МАЙСТРЫ"?

Падзел беларускага руху на ўмоўных "змагароў" і "майстроў" - адзін з самых згубных для Беларусі.

"Змагары", схільныя да вулічнай альбо збройнай барацьбы, маюць гучны голас, гавораць рэзкія прамовы, ганарацца тым, што ідуць за ідэю і да канца, і часта ставяцца грэбліва да тых, хто выбірае іншыя шляхі.

"Майстры" больш займаюцца дыпламатыяй, бізнэсам, адміністраваннем, творчасцю, робяць сваю справу без шуму і пылу, любяць падкрэсліць свой прафесіяналізм, вытрымку і абачлівасць, і ня менш часта (хаця і менш гучна) дакараюць "змагароў" за безвыніковасць і безадказнасць.

- Вы толькі крычыце, правакуеце і шкодзіце, - кажуць "майстры" "змагарам".

- А вы наогул здраднікі і грантасмокі! - хорам адказваюць "змагары".

Сённяшні падзел на "гераічных лузераў" і "рэспектабельных здраднікаў" напоўніцу выкарыстоўваюць усе ворагі Беларусі.

За апошнія пару дзён тройчы сутыкнуўся з такімі ацэнкамі нават сярод беларускамоўных вернікаў - у дачыненні да вядомых асобаў і кіраўніцтва хрысціянскіх грамадаў.

Дарагія мае беларусы і беларускі!

Варта зразумець адну простую рэч: ёсць час змагароў, і ёсць час майстроў. Ёсць час і абставіны, якія патрабуюць адказнай і руплівай працы дзеля Беларусі - з поўнай аддачаю, часам без асаблівага піяру і публічнай падзякі. А ёсць час і абставіны, якія проста крычаць: усе - да змагання!

У пачатку 2000-ых альбо ў пару так званай "нармалізацыі" быў час майстроў - і нават ад змагароў патрабаваліся адпаведныя ўласцівасці ды вынікі.

А вось у 2020-ым большасць была змагарамі - і цяпер згадвае той час з настальгіяй.

Масавы турэмны досвед, вайна ва Украіне з тысячамі дабраахвотнікаў і вымушаная эміграцыя пашырылі і паглыбілі гэты падзел на самую актыўную і творчую частку нацыі, на ўсе яе пласты. Сваркі на уяўнай і шмат у чым штучнай мяжы "змагары"-"майстры" паглынаюць сілы і час, так патрэбныя беларусам для гарту як адзінай нацыі.

І змагары, і майстры аднолькава крытычна патрэбныя сённяшняму беларускаму руху. Без вулічных і правадыроў і байцоў мы будзем няздольныя скарыстацца вакном магчымасцяў і прайграем рэжыму альбо Расеі. Без прафесійных дыпламатаў, штабістаў, дасведчаных менэджараў мы завалім парыў нацыі да перамогі. Навучыцца ўзаемнай павазе, супрацы, падтрымцы у адпаведнасці з дэвізам "беларус беларусу беларус" - найпершая патрэба сённяшняга часу і для майстроў, і для змагароў.

Ніякаму чорту ня ўдасца зламіць народ, які адчувае сябе адзіным, цэласным, зладжаным і здаровым арганізмам.

Бог дасць нам перамогу - калі мы самі будзем гатовыя ўзяць на сябе адказнасць за Беларусь.

Хрыстос уваскрос – і Беларусь уваскрэсне!

Збаўца чалавецтва ўваскрос у тую самую ноч, калі нават Ягоным вучням здавалася: усё скончана.

Часам цемра настолькі прыгнятае, а бездань настолькі прыцягвае, што вера, надзея і любоў здаюцца нічога ня вартымі.

Часам адчуванне бездапаможнасці настолькі вострае, што ясна разумееш: ніякіх чалавечых сілаў тут ня хопіць.

І вось тады - менавіта тады! - прыходзіць Бог.

Бел-чырвона-белы сцяг насамрэч нарадзіўся 2000 гадоў таму. Белая палатніна з крывёю ўкрыжаванага Ісуса засталася людзям пасля Уваскрасення як знак перамогі над злом і смерцю.

З тых пор ва ўсім хрысціянскім свеце белы сцяг з чырвонай паласой ці крыжам стаў сімвалам Уваскрасення – і ўвайшоў у дзясяткі сімвалаў.

Беларусь адраджалася і ўваскрасала менавіта пад бел-чырвона-белым сцягам Ісуса Хрыста.

І пад Грунвальдам. І ў бітве пад Воршай. І з паўстаннямі Касцюшкі ды Каліноўскага. І ў 1918-ым, 1991-ым, 1996-ым, 2020-ым…

Тысячу гадоў нашай гісторыі нас вёў Ён – Ісус Хрыстос, Які размаўляе па-беларуску.

З Яўгенам Афнагелем мы пазнаёміліся амаль трыццаць гадоў таму ў Маладым Фронце.

Яўген узначаліў Койданаўскую раду (суполку Маскоўскага раёна Менску) - знакаміты КРАМФ.

У канцы 1990-ых - пачатку 2000-ых гэта была адна з самых шматлікіх і баявых структураў Маладога Фронту. У іх была свая штаб-кватэра, база для лясных вышкалаў, уласны сцяг, чорны з бел-чырвона-белай стужкай - і дружная каманда, якая першай ішла на прарыў міліцэйскіх кардонаў на шэсцях.

Маладафронтаўскія сходы яны любілі праводзіць дзе-небудзь зацемна ля вогнішча - і за гэта ў нас на Управе МФ іх называлі "партызанамі".

Памятаю, у 1999-ым яны раскідвалі ў менскай Малінаўцы дзясяткі тысячаў улётак, каб запрашаць расселеных там чарнобыльцаў на нашу сустрэчу ў офіс Генадзя Грушавога (для маладзейшых патлумачу: ну так рабілі, калі яшчэ не было інтэрнэту)) А ў 2000-ым КРАМФ адной з першых пачала праводзіць шквальныя "Шоў беларушчыны", калі асветніцкімі віктарынамі ахопліваліся ўсе паралелі ў раённых школах.

Арганізоўваў гэта ўсё Яўген - маўклівы, засяроджаны, па-спартоваму падцягнуты блакітнавокі "вараг". Бывала, за ўсю акцыю ад яго не пачуеш ані слова - але ягоная дружына ніколі не падвядзе.

У 2001-ым Яўген разам з КРАМФам перайшоў у "Зубр". Прычым адзіны з усіх маладафронтаўцаў (а іх тады сышло "зубрыць" вельмі шмат) прыйшоў і папярэдзіў:

- Паш, прапанавалі. Разумееш, там магчымасцяў рабіць для Беларусі значна больш. Людзі хочуць. Але калі ты скажаш "не", мы ня пойдзем.

Тады я пагадзіўся (у Маладога Фронту ў той час і праўда "зуброўскіх" магчымасцяў не было і блізка, усе змагаліся, як кажуць, за ідэю) - але цяпер думаю, ці не зрабіў я памылкі. Не, у Яўгене я не памыліўся - ён і ў "Зубры", і потым у "Еўрапейскай Беларусі" паказаў сябе як адданы беларус і моцны, стрыманы ды эфектыўны лідэр. Засумняваўся ў сабе - падумаў, што не змагу ўтрымаць хлопцаў ды дзяўчат адным дзеяннем, ахвярнасцю і натхненнем.

А з Яўгенам Бог зноў цесна звёў нас разам у 2020-ым: следчыя вырашылі аб'яднаць нас, колішніх маладафронтаўцаў, у адной крымінальнай справе аб "масавых беспарадках", і аформілі "падзельнікамі". І падчас "прысуду" ў траўні 2021-га ў Магілёўскім абласным судзе мы разам, як і калісьці ў МФ, скандавалі ў клетцы "Жыве Беларусь!"

І як бы ні склаліся нашы лёсы далей, ведаю: з Яўгенам Афнагелем гатовы і ў выведку, і скрозь ваду, вагонь ці медныя трубы.

Яўген - чалавек жалезнай волі і гонару. Беларусь ён не падвядзе.

Пакуты, ціск, боль - разбураюць беларусаў альбо будуюць?

Нармальны чалавек скажа: ты што, паехаў дахам? Канечне, разбураюць. Нікому ня хочацца пакутваць і паспытваць боль. Гады ў турме ці пераследзе, дзесяцігоддзі пад рэжымам альбо ў выгнанні - страчаныя для жыцця.

На першы погляд так. Але гісторыя і асабістыя чалавечыя лёсы сведчаць пра іншае.

Кепскія часы нараджаюць добрых людзей, добрыя часы - кепскіх людзей, кажа класік.

Беларус, які прайшоў турмы, найлепш зразумее іншага беларуса, які апынуўся ў бядзе. Дапаможа яго сваякам. Знойдзе час і словы для падтрымкі.

Калі мне баліць - значыць, я жывы і я ведаю, у чым праблема. Значыць, у мяне ёсць надзея.

Шчыра, да 2020 года я са сваімі маладафронтаўскімі альбо хадэцкімі клопатамі пра ўсю Беларусь пастаянна натыкаўся на сцяну неразумення ды абыякавасці з боку большасці беларусаў. Ну так, рэжым. Ну, гіне мова, культура. Ну, Расея паўсюль. Ну і што? Табе, Паша, больш за ўсіх трэба? І асабліва мяне ўражвала, калі суразмоўнік паводзіў вачыма вакол і сцішана пытаў: сядзець у турме? упірацца? тут? А дзеля чаго? Дзеля каго?..

Цяпер пытанняў няма. Лукашэнка і Расея ўжо каторы год выхоўваюць сярод беларусаў яснае разуменне: свабода, дэмакратыя і незалежнасць - аснова жыцця. Беларускасць - грунт, на якім ты стаіш. Кожны беларус - цэлы скарб. Радзіма - гэта тое, без чаго ты воўкам выеш на чужыне.

Большасць беларусаў ужо адчулі каштоўнасць Беларусі асабіста, на сваёй уласнай скуры. Але выпрабаванні працягваюцца. Значыць, прасякліся мы з вамі, браты і сёстры, яшчэ ня ўсе і яшчэ не да канца.

Той самы вагонь, які плавіць воск, робіць каменем гліну.

У нашу эпоху Бог масава выпрацоўвае ў беларусаў характар. Тыя, хто наракае на жыццё, вінаваціць ва ўсім Святлану альбо Зянона, ные і апускае рукі - проста не гатовыя да змагання за Беларусь. Значыць, яшчэ ня ўсю праграму загартоўкі прайшлі. Значыць, трэба яшчэ выкоўваць у сабе беларуса.

Сёння ў каталікоў і евангельскіх хрысціянаў - Страсная Пятніца. Дзень, калі Ісуса Хрыста бічавалі, прымусілі цягнуць на сабе крыж і прыбілі цвікамі да дрэва, каб пакутліва паміраў.

І Бог, падабаецца нам гэта ці не, так уладкаваў свет, што без пакутаў і болю не бывае збавення. Без крыжу няма уваскрасення.

Менавіта Галгофа, прачутыя і асэнсаваныя пакуты, пакладзеныя ў падмурак жыцця, і ёсць ключом да мільярдаў сэрцаў.

Менавіта пакуты, боль, ціск і рэпрэсіі - беларускі крыжовы шлях да перамогі.

Мы маем цягнуць гэты крыж - і дзеля сябе, і дзеля ўсіх беларусаў. Тысячу гадоў беларусы, нацыя не рэлігійная, але глыбока хрысціянская, разумелі гэта - і ішлі ўгару.

Так што гартуем сэрцы, мілыя беларусы. Трывайма.

Бог ужо зрабіў для нас галоўнае. Засталося толькі прайсці следам за Ім.

Вясна. Утраёх едзем па Вільні.

Волечка ціха напявае велікодны спеў - у суботу і нядзелю касцёльны хор. Францішак няспынна перапытвае пра краіны і сталіцы свету. Хораша.

Мы - у фотастудыю. Нам падаравалі гадзіну сямейнай фотасесіі.

Гаспадыня - цудоўная беларусачка - паказвае студыю, дае пульт ад камеры, паказвае, дзе паглядзець фоты і дзе уключыць сваю музыку. Ёсць нават моцны вентылятар, які можа развяваць валасы, нібы ты на вятры. І пакідае нас адных: гадзіну можаш сам фотацца, як хочаш, пад сваю музыку, пераапранацца, гарэзаваць.

Як для мяне - гэта нашмат лепш за звычайныя здымкі, калі табе кажуць, як стаць, куды глядзець і які выраз твару рабіць.

Да таго ж - беларускі бізнэс. Чалавек прыехаў з Беларусі, робіць тое, што яму падабаецца, аказвае паслугі іншым - і гэтым забяспечвае сабе жыццё.

З пультам, канечне, Францішак))

Інстаграм студыі па спасылцы.

Падтрымайма беларускамоўных праваслаўных братоў і сёстраў, сябры!

🌿 Вялікі пост яшчэ ідзе, а ў нас ужо добрыя велікодныя навіны! Сустракайце — велікодныя літургічныя спевы па-беларуску!

Мы запісалі альбом (36 трэкаў) велікодных спеваў па-беларуску і падрыхтавалі ноты, цяпер працуем над новымі нотнымі зборнікамі.

Калі вы хочаце, каб беларуская мова гучала ў праваслаўным набажэнстве — падтрымайце гэты праект.

Мы — беларуская праваслаўная супольнасць капліцы св. Рыгора Перадзэ ў Варшаве (Польская аўтакефальная праваслаўная царква). Ад сакавіка 2023 г. мы служым Боскую літургію па-беларуску ў Варшаве і развіваем царкоўныя спевы на беларускай мове.

Вынікі нашай працы
Мы працавалі некалькі гадоў над гэтым, і вось што атрымалася:
📖 зрабілі беларускі пераклад велікодных тэкстаў праваслаўнай царкоўнай традыцыі;
🎧 запісалі 36 трэкаў для велікоднага альбома;
🎼 падрыхтавалі ноты да велікоднага набажэнства.
Паслухаць прыклады запісаў і спампаваць поўны камплект нот можна тут і праз QR-код на фота.

Як атрымаць аўдыёматэрыялы
► Альбом “Праваслаўны Вялікдзень” (у 2 частках) выйдзе на стрымінгавых платформах ад аўтараў “Беларускі хор капліцы св. Рыгора”. Ён з’явіцца ў першых днях красавіка 2026 г. Мы б хацелі, каб і нашыя сябры з Заходняй царквы таксама далучыліся да візантыйскага досведу святкавання Вялікадня, таму, спадзяемся, к 5 красавіка альбом пройдзе мадэрацыю.
► У Варшаве на прыходзе св. Рыгора Перадзэ (Warszawa, ul. Lelechowska 5) можна атрымаць паштоўку-вокладку велікоднага альбома з QR-кодам доступу да ўсіх нот і запісаў за ахвяраванне.
Мінімальнае ахвяраванне — 35 злотых (прыкладна 9 еўра). Вы ахвяруеце на месцы — мы аддаем на месцы.
Час працы капліцы глядзіце ў раскладзе набажэнстваў (Kaplica św. Grzegorza Peradze у Фэйсбуку)
► 🎁 Thank-you gift
Пры ахвяраванні ад 200 злотых (прыкладна 50 еўра) мы вышлем гэтую паштоўку ў любую краіну, куды толькі магчымая паштовая дастаўка з Варшавы…
Пры ахвяраванні ад 600 злотых (прыкладна 140 еўра) мы зробім для Вас флэшку, запішам туды велікодны альбом з нотамі і вышлем поштай.
Максімальны тэрмін высылкі — 20 дзён ад пацвярджэння данатаў на пошту.
Калі вы зрабілі данат і хочаце атрымаць паштоўку па пошце, напішыце нам на prawaslaunajawarszawa@gmail.com. Далучыце да ліста: пацвярджэнне даната, ваш адрас, імя атрымальніка.

Як ахвяраваць
► праз Zrzutka (Wydanie nut do prawosławnych nabożeństw po białorusku) тут і ў QR-кодзе на фота;
► праз Buymeacoffee (Belarusian Orthodox Music Project) тут і ў QR-кодзе на фота;
► гатоўкай, калі ў нас адбываецца набажэнства: 15 сакавіка; 12 красавіка на Вялікдзень з польскамоўнай супольнасцю; 26 красавіка; 17 мая.

На што пойдуць сродкі
Ахвяраванні ідуць на развіццё беларускамоўнага праваслаўнага набажэнства:
► адаптацыю літургічных твораў пад беларускую мову (аплата працы музыкаў і кампазітараў);
► стварэнне электронных нот (аплата апраграмавання);
► музычную і моўную карэктуру;
► дызайн і вёрстку нотных зборнікаў;
► друк і распаўсюд.

Нашы планы
Да канца 2027 г. (а спадзяемся — і раней) мы плануем выдаць:
► нотны зборнік літургій св. Яна Златаўста і св. Васіля Вялікага;
► велікодны нотны зборнік.
У будучыні ўсе ноты, створаныя ў межах гэтага праекта, будуць выкладзеныя анлайн у адкрытым доступе.

Мы таксама плануем
🎧 новыя аўдыязапісы;
🎼 ноты да Раства Хрыстовага і іншых вялікіх святаў.

Кантакты
Facebook
YouTube: PrawaslaunajaWarszawa
Spotify / Apple Music etc.: Беларускі хор капліцы св. Рыгора Перадзэ

🕊 Падтрымаеце развіццё праваслаўных літургічных спеваў па-беларуску!

Вынікі сёлетняга Дня Волі - абяцанне таго самага вялікага Дня, калі Беларусь нарэшце будзе вызваленая.

Апошнія дні бясконца здзіўляўся і захапляўся беларусамі, якія выходзілі на вуліцы ў Літве і Польшчы, Украіне і ЗША, Канадзе і Нямеччыне, Іспаніі і Чэхіі, Бельгіі і Аўстраліі, Арменіі і Інданэзіі, Мексіцы ды Грузіі, Швейцарыі і Італіі, Славаччыне і Францыі, Швецыі і Вялікай Брытаніі - дзясятках краінаў, сотнях гарадоў.

Нягледзячы ні на якую стому, ні на якія пагрозы, ні на якія сваркі альбо расчараванні - Беларусь у вольным свеце жыве і будзе жыць.

Чалавек, які хоча ўсталяваць сусветны рэкорд, гадамі трэніруецца і адпрацоўвае патрэбныя рухі. І беларускі народ упарта "качаецца", збірае сілы, рыхтуе сваё цела для вырашальнага рыўка. 25 сакавіка. Чарнобыльскі шлях. 9 жніўня.

Перажытыя пакуты асэнсоўваюцца нацыяй як будаўнічы матэрыял. Яшчэ раз - не як сіла разбурэння, а як заклад будучай магутнасці.

Дзякуй вам, любыя беларусы, за тое, што вы разумееце: Бог абарочвае зло на дабро. Бог праводзіць нас праз выпрабаванні, каб загартаваць. Турмы, выгнанні і страты насамрэч намнажаюць досвед, здольнасці і магчымасці.

Дзякуй вам за свята Волі - вы адзначаеце яго як наш выклік рэжыму, вайне, страху!

Дзень Волі 2026 года - яшчэ адзін наш падход да трэнажору гісторыі ў праграме патрэбнай падрыхтоўкі. Ужо цяпер бачу сярод беларусаў свету сотні і тысячы ўпартых, мэтанакіраваных, прафесійных майстроў, якія ў рэшце рэшт возьмуць Беларусь у свае рукі.

Верым! Можам! Пераможам!

У Змітра Дашкевіча ёсць вялікі дар ад Бога. Калі ён гаворыць - хочацца слухаць.

Бо тое, пра што гаворыць Дашкевіч - ён пражыў і перажыў.

Калі ён кажа пра беларускую мову - за гэтым стаяць дзесяцігоддзі прынцыповай беларускамоўнасці, у тым ліку ў турме. Калі пра сям'ю - у яго цудоўная беларуская сям'я, чацьвёра дзяцей, якія таксама размаўляюць па-беларуску. Калі пра палітыку - ён ахвяраваўся ў адным Маладым Фронце так, што хопіць на дзесяць жыццяў.

Ягоныя акцыі пачатку 2000-ых - залаты фонд нацыянальнага супраціву.

І калі Дашкевіч кажа пра Бога - абавязкова паслухайце. Бо Дашкевіч, якога ведае ўся Беларусь, пачаўся якраз тады, калі ён паверыў у Ісуса Хрыста.

І на малітве за Беларусь, калі ён моліцца, і калі чытаюць Біблію (па-беларуску, у перакладзе Антонія Бокуна) такую глыбіню слова пачуеш ня ў кожнага пастара.

Вернік. Цясляр. Муж. Бацька. Пісьменнік. Прапаведнік.

Дашкевіч, які часта гаворыць ня тое, што нам падабаецца, а тое, чаго мы ўпарта ня хочам пачуць.

Вось такіх людзей і трэба слухаць.

Запрашаем усіх далучацца да Цырымоніі ўзняцця бела-чырвона-белага сцяга каля Сейма з нагоды 108-й гадавіны абвяшчэння незалежнасці БНР.

У цырымоніі возьмуць удзел і выступяць з прамовамі нацыянальная лідарка Беларусі, Святлана Ціханоўская, старшыня Сейма Літвы, Юозас Олекас і віцэ-маршалак Сената Польшчы, Міхал Камінскі.

🗓 Дата: 30 сакавіка 2026
🕘 Час: 09:00–09:15
📍 Месца: Сейм Літоўскай Рэспублікі (флагшток з боку ракі)

Больш інфармацыі па спасылцы: https://tsikhanouskaya.org/be/event/cyrymoniya-uznyaccya-bela-chyrvona-belaga-scyaga-z-nagody-108-j-gadaviny-abvyashchennya-nezalezhnasci-belaruskaj-narodnaj-respubliki.

Да сустрэчы!

Бел-чырвона-белы Дзень Волі крыляе па свеце.

Канцэрт Лявона Вольскага ў Варшаве. Бел-чырвона-белыя сцягі пад дажджом у Кракаве. БНР у Ерэване. Барабаны і дуды на шэсці ў Вільні. Пікнікі і квізы па ўсёй Амерыцы. Вялізны беларускі сцяг у Еўрапарламенце. Набажэнствы ў беларускіх парафіях і прыходах...

Жыве Беларусь!

Сотні людзей выйшлі на Дзень Волі ў Вільні - і гэта было натхняльна!

Вялізны дзякуй найперш камандзе "Дапамогі" Наталлі Калегавай, якая апошнія гады рыхтуе свята - з калонай байкераў і аўтамашынаў са сцягамі, з наведваннем віленскіх некропаляў, з партрэтамі дзеячаў БНР, з мітынгам і шэсцем пад бой барабанаў да "Варты святла"!

Дзякуй усім, хто прыйшоў - нёс сцягі, гукаў, запальваў знічкі, вёў стрымы для медыяў.

Дзякуй цудоўным беларускім святарам, якія на Росах І Ефрасіннеўскіх могілках тлумачылі новаму пакаленню беларускага руху, на чыіх плячах мы стаім.

Дзякуй Старшыні Рады Беларускай Народнай Рэспублікі Івонцы Сурвіле за прачулы і глыбокі зварот. Дзякуй Святлане Ціханоўскай - яе прамова да віленскіх беларусаў была складзеная ясна і якасна, па ўсіх правілах еўрапейскай палітыкі.
Дзякуй Дзянісу Кучынскаму, сапраўднаму дыпламату, які скарае сэрцы літоўцаў дасканалым веданнем мовы краіны, якая нас прыняла.

Дзякуй сябрам Беларусі, дэпутатам літоўскага Сейму - Жыгісу Павільёнасу, Русланасу Баранавасу, Томасу Тамілінасу - якія прыйшлі прывітаць беларускі народ і павіншаваць яго са святам.

Дзякуй музыку Юрыю Стыльскаму - ягоныя спевы пад гітару запалілі Вільню.

Мяне моцна ўразілі сем'і з дзецьмі ў бел-чырвона-белым - малечы гарэзавалі пад вялізнымі бел-чырвона-белым і літоўскім сцягамі і заводзілі скандаванні на шэсці.

Настрой віленскага Дня Волі нагадаў мне найлепшыя менскія акцыі на 25 сакавіка.

Гартаю стужкі ў сацсетках - і бачу: Дзень Волі сапраўды стаў народным святам.

А народ, які мае свой Дзень Волі, перамагчы немагчыма!

З Днём Волі, беларусы! З Дабравесцем! Са святам!

У беларускай мове слова “ВОЛЯ” азначае і свабоду, і рашучасць, і адказнасць за свой уласны лёс.

Таму і беларускі нацыянальны рух – вызвольны.

Таму так любяць беларусы называць сваіх дачок Волямі.

Вялікая беларуская воля, здольная і на подзвіг, і на пакутніцтва, і на самаахвярнасць – вобраз і падабенства той Волі, якая вяла Хрыста на Галгофу, і праз крыж – да ўваскрасення.

Каму, як не беларусам, хрысціянскаму народу, ведаць: пераможная воля ўласцівая толькі свабодным!

Наша бязвольнасць, агульная млявасць і абыякавасць да жыцця пачыналася тады, калі беларусы адварочваліся ад Бога і забываліся, хто яны ёсць.

Яна, народная воля, закладзеная ў нас глыбока. Стоеная, стрыманая, агромністая: якія ж цярпенні давялося вытрымаць гэтае нацыі! Беларус стрывае ўсё, але калі дойдзе да краю… Ціхая ў сваю пару, але ўпартая воля выпростваецца з сілаю сцятае спружыны.

А хто ня любіць волі – ня нашага роду, казаў Купала.

25 сакавіка 2023 года, калонія ў Шклове. У царкве якраз дзень нашага атраду, вязень-псаломшчык чытае малітву, я адзін стаю перад алтаром, малюся.

Заходзіць маёр Сямёнаў (на Шклове і ў магілёўскай ПК 15 яго добра памятаюць, рэгулярна "адстрэльваў" палітычных).

Заходзіць, становіцца побач. Моўчкі стаіць усю малітву. Паглядвае на мяне. Ну, думаю, можа, і ў Сямёнава ў сэрцы нешта засталося. Вунь прыйшоў, стаіць перад Богам.

Малітва заканчваецца. Жагнаюся. Адчуваю, што нешта трэба сказаць таму Сямёнаву - усё-такі дзе двое ці трое сабраліся ў імя Ісуса, там і Ён пасярод нас.

- Грамадзянін начальнік... Вы ж у Бога верыце?

- Осужденный Северінец. Я тут стоял, чтобы вы на ваш День Волі бело-красно-белый флаг на церкві не повесілі.