poshteh

صدا پرنده‌ی خیسی کف خیابان بود
صدا صدای نفسهای عصر آبان بود

صدا مرا به جهان ندیده‌ها می‌برد
صدای رج زدن قطره‌های باران بود

صدا درون خودش شعله داشت شعله‌ی سبز
صدا صدای لطافت، ولی پریشان بود

صدا صدای قدمهای ماه روی ابر
صدای دخترکی آن ور خیابان بود

صدا قدم زدن برف روی آتش بود
صدا مفسر فریاد سربداران بود

صدا مرا به افق‌های باز گل می‌برد
صدای لاله‌ی وحشی میان گلدان بود

صدا شکایت تاریخ سینه‌سوز بشر
صدا قصیده‌ی مسعود سعد سلمان بود

صداش مولوی مست بود حین سماء
صداش آشتی بین مرده و جان بود

صداش عطر غزلهای ناب سعدی داشت
صدا رفاقت گرمابه و گلستان بود

صدا به شیراز عصرحافظم می‌برد
صداش الکل جام سیاه‌مستان بود

صداش گریه‌ی شب‌های دختری مصلوب
صداش مایه‌ی تکفیر شیخ صنعان بود

صدا تراوش نور از میان روزنه‌ها
صداش روشنی بخت پور کنعان بود

صداش پژواک نرم ماه در شب داشت
صداش خنده‌ی رنگین کمان گیلان بود

صداش دلهره‌ی نوجوانی من بود
صدای عشق، غم، اندوه، درد، حرمان بود

صدای بال دو پروانه در طواف گل‌
صدای زمزمه‌ی برگ بعد طوفان بود

صدا طراوت آب و حریر و شبنم داشت
صداش گرمی یک شعله در زمستان بود

صدا تلاقی عشق و خشونت انسان
صدا نفس زدن سرزمین ایران بود

صداش از غم سهراب بی‌نشان میگفت
صداش غربت من در غروب انسان بود

صداش روح مرا تا کرانه‌ها می‌برد
صداش گرچه به درد آزموده، درمان بود

صدا هوای نوایی نجیب و عاشق داشت
صداش نی‌لبک سوزناک چوپان بود

صدا شمیم گل و بوته و بیابان داشت
صدا طراوت ترخون و عطر ریحان بود

صداش بوی نوی پیک‌های نوروزی...
صداش اول مهر، اول دبستان بود

صداش زمزمه‌ی جویبار بود و علف
صداش برگ گل سرخ لای قرآن بود

صدا فروغ صدا بود در جهان غزل
صدا صدای اسیران بعد عصیان بود

لبش نگین عقیق یمانی بلقیس
صداش شهرت انگشتر سلیمان بود

###

صدات را وسط سینه قاب می‌گیرم
و از لبان قشنگت گلاب می‌گیرم

#علی_شیبانی
@ali_sheybanee

#علی_شیبانی
#غزل_معاصر
#دکلمه

بوی شعر می‌آید غنچه کن لبانت را
غرق مژدگانی کن شاعر جوانت را

هفت پیکر سیمین! پنج گنج سلطانی!
روحِ مخزن الاسرار! باز کن دهانت را!

باز چشم می‌بندم تا مقابلت باشم
غیر من که می‌بیند وسعت جهانت را؟

صبحدم که با خورشید دوش نور می‌گیری
ابر حوله می‌پیچد موی کهکشانت را

آفتاب، مادروار همچو خوشه‌ی پروین
با نسیم می‌بافد شَعر گیسوانت را

در اثیر آغشتند با پیاله‌ای از هوم
ایزدان زیبایی خون دودمانت را

آرشانِ شیواتیر می‌خزند در چله
تا تو از غضب، بالا می‌کشی کمانت را

در نگاه نااهلان جز منِ اشارت‌بین
کیست تا بفهماند حُسن جاودانت را؟

آسمان آدم‌ها بر سر تو کوتاه است
کاش... باید از نو ساخت سقف آسمانت را

گرچه نان نخواهد شد شعر و قصه، اما من
جاودانه خواهم کرد قلب قهرمانت را


#علی_شیبانی
#غزل_معاصر
@ali_sheybanee

آسمان سنگ سرِ هر که تو را دوست بدارد
باد دیوار درِ هر که تو را دوست بدارد

بشکند پای من، افلیج شوم تا تو بمانی
به جهنم سفر هر که تو را دوست بدارد

برود تا درک هفتم دوزخ که بسوزد
ریشه‌ی خشک و تر هر که تو را دوست بدارد

غم و بیچارگی و غربت و افلاس، الهی
بشکاند کمر هر که تو را دوست بدارد

ما که از نوش لبانت نچشیدیم، الهی
زهر گردد شکر هر که تو را دوست بدارد

حال که من شدم از داغ تو دل‌خون و پریشان
چرک و خون در جگر هر که تو را دوست بدارد

ابر و باد و مه و خورشید هماهنگ شوند از سر غیرت
که نماند اثر هر که تو را دوست بدارد

کاش هر نقطه از عالم نفس باد بجنبد
بشود بر ضرر هر که تو را دوست بدارد

کاش_ البته بلانسبتتان _ زشت و ددآسا
بشوی در نظر هر که تو را دوست بدارد

خبری‌ از تو نشد کاش به حق همه عالم
که بیاید خبر هر که تو را دوست بدارد

عذرخواه توام ای عشق ادب‌دوست؛ به جز من
گوه به گور پدر هر که تو را دوست بدارد


#علی_شیبانی
@ali_sheybanee

چشم رضا و مرحمت...
شعر: عالیجناب سعدی
سه‌تار: استاد محمدرضا لطفی
خوانش: علی شیبانی

اگر شکسته تر از برگ های پاییزم
اگر خراب، اگر از سراب لبریزم

اگر که همسفر بادهای بی مهرم
اگربه همت آزادگان گلاویزم

رفیق! زخم زبانم نزن به غمزدگی!
که زخم خورده تر از مرزهای تبریزم

تو صبح ابری اردیبهشت شیرازی
ومن غروب نشابورِ بعد چنگیزم

مرا درین شب زخمی به حال خود بگذار
که نقش اول این قصه ی غم انگیزم

منی که جام غم و خون دل نصیبم شد
چگونه از قلمم شعرِ تر برانگیزم؟؟

منی که تیغ نظربازی‌ام جهانگیر است
چگونه از تو و زیبایی‌ات بپرهیزم؟

دلم خوش است _در این ابتذال و استحقار _
که از تبار انوشیروان و پرویزم

ازین جماعت آدم نمای انسان کُش
به جانپناه کدامین امید بگریزم؟


#علی_شیبانی
@ali_sheybanee

جان کندن است مردن و گویی که زیستن
دستم نمی‌رسد به بلندای نیستن

زجر دمادم است چهل سال سوختن
در کسوت چه‌ای و کجایی و کیستن

پویا و مستعد ولی از بخت بی‌نصیب
پیوسته دور دل کنفِ روده ریستن

در صفر انجماد هراسان به سوی هیچ
هرچند در مراحل تصعید بیستن

جانم به لب رسیده و طرفی نبسته‌ام
از این شکسته‌بندی از خود نویستن

یک عمر بر مزار دل خود گریستن
یک عمر بر مزار دل خود گریستن

چندی امید واهی و چندی خیال خام
پرسشگر چِدا و کجاوند و چیستن

تسکین چیست زمزمه‌ی سکته‌های وزن
یک آن به اختیار خودِ قلب ایستن

سهل است در قواره‌ی این خلق پاچه‌خار
خواری و خایه‌مالی و ک...کاسه‌لیستن

+روح بشر اگر که بگیریم یک گل است در بند خاک کیست جناب رئیس!؟
_تَن.


#علی_شیبانی
@ali_sheybanee

خواستم بعد از تو ترک آب و آبادی کنم
زخم‌هایم را مگر با این و آن عادی کنم

کودکی‌هایم میان دست‌هایم آب شد
ساده بودم، خواستم با برف مردادی کنم

آتشی بودم که چشمانت به بادم داد و رفت
آه! در سر داشتم تا آسمان‌زادی کنم

راست می‌گویی، غم انگیزاست دنیایم، ولی
زندگی یک لحظه مهلت داد تا شادی کنم؟؟؟

شهر سُم‌کوب سم شبدیزهای آهنیست
من چگونه در دل این شهر فرهادی کنم؟

سفره‌ام خالی و رویاهام پوشالی، ولی
ننگ بر من باد اگر جز مدح آزادی کنم

#علی_شیبانی
تابستان ۱۳۹۳
@ali_sheybanee

چشم بگشای! صبح است عزیزم، دست و پای زمان را رها کن
یا مرا باز یک بار دیگر، با همان اسم کوچک صدا کن

چشم‌هایت، دو آن روح نبضت، قهوه‌ای‌های مایل به سبزت
آن دو مشکل‌گشایان بغضت را برای غزل‌گوت وا کن

چشم‌هایت، دو آتشفشانت، چشم‌های پر از آسمانت
را برای دل عاشقانت با من خاکی‌ات آشنا کن

گفته بودی که شاید بیایی، آه! ای کاش... باید بیایی
پادشاهی مؤید بیایی... خیرهای بدون ریا کن*

با نگاهی به مردی شکسته، مردی از شعر و آهنگ خسته
دسته‌گل از غزل دسته‌دسته... دین این سال‌ها را ادا کن

شعرهایم گر از غم مکدر بود شرمنده‌ام، گونه‌ام تر
بود، شرمنده؛ حالا بیا در ساحل چشم‌هایم شنا کن

دوردستی ولی باب میلم، اختر بی‌نشانم، سهیلم
راه‌بند غزلها، فُضیلم*! یاغی‌ِ گیسویت را رها کن

گاه‌گاهی غزل‌نوش من باش، من زبان دلم، گوش من باش
غرق در بحر آغوش من باش، بچگی کن، هوس کن، خطا کن

گفت: « امشو عزیزت عروسه»، گفت: « آخی که خیلی ملوسه»
مادرم گفت، با اشک و بوسه: « این همه... دختری را سوا کن»

عشق مردافکنت شاعرم کرد، پیچ و تاب تنت شاعرم کرد
بوی پیراهنت شاعرم کرد، دکمه به دکمه آغوش وا کن

#علی_شیبانی

*غلام همت آن نازنینم
که کار خیر بی روی و ریا کرد
(حافظ)

*فضیل عیاض: راهزنی که توبه کرد و از بزرگترین عرفای تاریخ شد

@ali_sheybanee

اقیانوسی‌ست غرب تا شرق زمین
ما ماهی‌های خاکی غرق زمین

ای درد و دریغ و حسرت و حیف از ما
واویلا...آه... خاک بر فرق زمین

#علی_شیبانی
#رباعی
@ali_sheybanee

کفن درید شفق از غم سپیداران
سرِ سپیده‌ی بیدارباشِ بی داران

به قدر فاجعه‌ی غدرِ قدرنشناسان
درین مبارزه چاکید پشت سالاران

سری به غیر تبر نیست روی شانه‌ی سرو
نمانده‌است به جز دار یار عیاران

مترسکی سر هر وادی جنون کِشتند
که گم شوند درین بی‌کرانه سُتْواران

زمین جهنمی از شعله‌های ناپیداست
که جز سراب ندیده‌ست ردّی از باران

تهمتنان سخن در صفِ غم نان و
سوار رخش کلامند ناسزاواران

چقدر سُم به زمین می زنی؟ _ سواری نیست_
که اژدهای زمانند این زمین خواران


دوباره زخم زبان‌هایتان گشوده دهان
نمک فشان نشوید، عشق پیشکش رفقا!!


#علی_شیبانی
@ali_sheybanee

.
حیا حریف تب شور و اشتیاقم نیست، لباس صورتی عاشقیت را تن کن
هوای خلوت ما چند بوسه کم دارد، چراغ اول این بزم را تو روشن کن!

بریز ترسم را از سکوت و لکنت عشق، بگیر دستم را تا دوباره گم نشوم
به این امید، به این عشق تن بده زن من! فضای آغوشم را لبالب از زن کن

گذشته گرچه گذشته‌ست، بر من اما سخت، به آسمان نرسیدم منِ شکسته‌درخت
امید آخرم آن چشمهای خوش‌بین است، بخند، آتش آینده را تو روشن کن

مرا ببوس که شاعر شوم برای لبت، که واژه‌واژه ستاره شوم برای شبت
مرا که ماهی تُنگ سکوت خویشتنم، نهنگ دریای مُجتث مُثَمن* کن

بیا کمی وسط جشن عشق گریه کنیم، غرور لعنتی‌ات را کمی زمین بگذار
بیا به رسم رفاقت، به حرمت کلمه غم عزیزت را وقف شانه‌ی من کن

#علی_شیبانی

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن
بحر «مجتث مثمن محذوف»
@ali_sheybanee

نور از مسیر چاه به جایی نمی‌رسد
حتی به اشتباه به جایی نمی‌رسد

درمانده‌ایم و راه به جایی نمی‌بریم
درمانده‌ایم و راه به جایی نمی‌رسد

دنباله‌دارها همه اسباب‌بازی‌اند
شب _این شب سیاه_ به جایی نمی‌رسد

شب، این شبی که روشنیِ چشم دیوهاست
با یا بدون ماه به جایی نمی‌رسد

انسان _ به فرض اینکه سعادت وجود داشت_
جز از پل گناه به جایی نمی‌رسد

این تک‌سوارِ عرصه‌ی فریاد و خون _نفس_
جز تا رکاب آه به جایی نمی‌رسد

تیغ تمام‌جوهرم و بخت یار نیست
سلطان بی سپاه به جایی نمی‌رسد

ای کاش رود بودم و سر می‌زدم به سنگ...
باران گاه‌گاه به جایی نمی‌رسد

دیریست با تمام قوا ناله می‌کنیم
اما دریغ و آه به جایی نمی‌رسد!


#علی_شیبانی
#غزل_معاصر
@ali_sheybanee

بزن به هم دو لبت را، شراب ناب بریزد
دو جامِ پُر که به هم می‌خورد شراب بریزد

به هم بزن که لبت جز لبم حریف ندارد
بزن... بزن که هراسم از اضطراب بریزد

گل بنفشه معطر شده‌ست با نم شبنم
به وقت گریه که بر گو‌نه‌ات گلاب بریزد

ببار از سر انگشت‌ روی شعله‌ی دستم
که در تصور من وحشت سراب بریزد

لبم بهانه گرفته‌ست التهاب لبت را
که بر گدازه‌ی مس، شیشه‌ی مذاب بریزد

تو آنچنان هوس‌افزا و خوشگلی که حیا هم
چو آب از دهن شرم و اجتناب بریزد

تو عارفانه‌ترین عشقی ای گناه نخستین!
مگر که ترسم از آیینه توی خواب بریزد

غزل نوشتم و گفتم دلم شراب غمش را
برای حضرت عالی‌ترین جناب بریزد

خدا کند که نخوانی؛ که آهنامه‌ی من را
چلانده باشی و خونابه از کتاب بریزد

صدات بارش مهتاب روی ساحل دریاست
مگر کلام تو بر آتش دل آب بریزد

#علی_شیبانی
#غزل_معاصر
@ali_sheybanee

‌


مِلمِداس به تلگرام پیوست!

ملمداس، زنی افسانه‌ای‌ست در فرهنگ جنوب ایران، که می‌گویند مردها را فریفته‌ی زیبایی خود می‌کند و آن‌ها را در عشق خود، ویران می‌کند...

خواننده‌ی ساخته‌شده توسط هوش مصنوعی که سازنده، نامش را مل «برگرفته از ملمداس» گذاشته، اشعار کلاسیک فارسی را با ملودی‌هایی بسیار زیبا و با کمترین اشتباهات ممکن اجرا می‌کند در تلگرام کانال راه‌اندازی کرده.

https://t.me/gorbzradio

من دوستی که پشت این پروژه است را شخصاً نمی‌شناسم اما اگر همین حداقل اشتباهات در کلمات را هم تصحیح کنند، دیگر با اجراهایی بسیار زیبا از اشعار بزرگان ادبیات کلاسیک روبرو خواهیم بود. من مدت‌ها بود موسیقی گوش نمی‌دادم چون اشعار به دلم نمی‌نشست. از وقتی با کانال یوتیوب این دوستمان آشنا شده‌ام مرتب برخی از این اجراها را گوش می‌دهم.


‌

آن گاه هرمَزد با دانستن چگونگی فرجام آفرینش، به پذیره‌ی اهریمن آشتی برداشت و گفت که«اهریمن! بر آفریدگان من یاری بر، و ستایش کن...
آن را علت آن است که نبرد را نیاغازی ، خود را از کار نیفکنی و ما هر دو را سودآوری‌ها خواهد بود» اهریمن گفت« نبرم بر آفریدگان تو یاری و ندهم ستایش، بلکه تو و آفریدگان تو را نیز جاودانه بمیرانم و بگروانم همه آفریدگان تو را به نادوستی تو و دوستی خود»
آن سخن را گزارش این است که اهریمن پنداشت که هرمزد در برابر او بیچاره است و بدین روی آشتی پیش آوَرَد؛ نپذیرفت ، تهدید نیز فراز برد
...
... اهریمن چون از کار افتادگی خویش و نابودی همه‌ی دیوان بدید، گیج و بی‌حس شد و به تاریکی باز افتاد...

#بندهش
#فرنبغ‌_دادگی
ترجمه‌ی #مهرداد_بهار
سرآغاز
@ali_sheybanee

اجرای #حمیرا در این آهنگ بی‌نظیره و البته تنظیم استاااد #مجتبا_میرزاده
نحوه‌ی خواندن دقیقا داره محتوای شعر رو انکار می‌کنه

خونم به دل بدل به عقیق یمان کنی
یک برق اگر به جلوه سهیل یمن شوی

#حسین_منزوی