نشر نی

‌
‌حالا دیگه همه‌چی به نازل‌ترین سطح خودش رسیده
همه‌چی نه فقط از نظر سیاسی
مردم فرهنگ همه‌چی
تا چند دهۀ دیگه همه‌چی از دست رفته
تا صد سال دیگه هم درست نمی‌شه
وقتی آدم فکر می‌کنه این اتریش
زمانی چی بوده
نباید فکرشو هم کرد
وگرنه باید درجا خودتو بکشی
من هیچ‌وقت طرفدار سلطنت نبودم
در این شکی نیست
هیچ‌کدوم از ما نبودیم
ولی کاری که این آدم‌ها با اتریش کردن
غیرقابل توصیفه
یه فاضلابِ بی‌روح و بی‌فرهنگ
که تو تمام اروپا بوی گند زننده‌شو پخش می‌کنه
‌
‌از نمایش‌نامهٔ میدان قهرمانان
توماس برنهارت
ترجمهٔ سارا اباذری
نمایش‌نامه؛ از مجموعهٔ جهان نمایش (۸۲)

‌
‌«عشق می‌آید، عشق می‌رود. همواره به زمان خویش و هیچ‌گاه به زمان ما. برای آمدن، تمامی آسمان را، تمامی واژگان را می‌طلبد. نمی‌تواند در تنگنای یک معنی بگنجد. حتی نمی‌تواند به یک خوشبختی اکتفا کند. عشق آزادی است. آزادی با خوشبختی همراه نیست. با شادی همراه است. شادی در قلب ما مانند نردبانی از نور است. نردبانی که از ما بسی بالاتر می‌رود، که از خودش بسی بالاتر می‌رود: آن‌جا که دیگر هیچ‌چیز برای به چنگ آوردن وجود ندارد، غیر از آن‌چه دست‌نیافتنی است. مسلماً، دیگر حقیقتاً پاسخ پرسش شما را نمی‌دهم: می‌سرایم، اما آیا از پرنده دلیل سرودنش را می‌پرسند؟»

از کتابِ «شش اثر»
کریستیان بوبن
ترجمه‌ٔ مهتاب بلوکی

گريه‌کنان از ترس مرگ پيش از مرگ، بيم آن داشت که اگر کمى ديگر در ظلمت آن گورخانه رنگ بماند يکباره تمام وجودش فروب‏ريزد. آن هواى سردى که از درون گورخانه به صورتش وزيده بود منجمدش کرده بود تا او ديگر قادر به زيستن نباشد، چون زندگى بد بود، و حالا جوديت گريه مى‌کرد و از مانونگو مى‌خواست به او قول بدهد که از تمام دنيا نجاتش مى‌دهد. مانونگو، مانونگو، کمکم کن کفش‌هام را بپوشم و فرار کنم. بعد خودش را از آغوش مانونگو درآورد و ميان هزارتويى از نمازخانه‌ها و آرامگاه‌ها و سنگ‌هاى شکسته به دويدن افتاد، چند بار به بن‌بست رسيد و برگشت و به اطراف نگاه کرد و نتوانست از کلاف سردرگم اموات سردربياورد. سرانجام مانونگو به کمکش آمد و او را به راه خروجى رساند و تمام اين مدت دست به کمرش انداخته بود تا پايش به سنگ‏‌هاى درهم‌شکسته نگيرد.
زير درختان سرو ايستادند تا مانونگو موهای او را شانه بزند.
«جوديت، مى‌آيى برويم؟»
«براى هميشه.»
«و اين گورها و بچه‌ها و مبارزه را همين‌جا بگذاريم، همه چيز را؟»
«همه چيز. قول بده هيچ‌وقت نگذارى به اينجا برگردم.»
«هيچ‏‌وقت. کلامى کوتاه که باز هم دراز بود. مثل هميشه. منفورترين کلمه براى مانونگو. اما جوديت حال و حوصلهٔ سنجش کلمات را نداشت. دلش مى‌خواست برود خانه، رخت و لباسى بردارد و فردا راه بيفتد.

از رمانِ «حکومت نظامی»
خوسه دونوسو
ترجمهٔ عبدالله کوثری

‌
‌ظهور پرزحمت انسان به‌منزلۀ محتوای هنر از همان نخستین نمونه‌هایش در هنر مصر تا بیان کامل آن در مجسمه‌سازی یونانی با تنزل امر حیوانی در ابتدای عصر کلاسیک آغاز شد. درحالی‌که حیوانات در ادیان سمبولیک مقام خدایی داشتند، یونانیان آن‌ها را قربانی می‌کردند. به‌این‌ترتیب، انسان نشان داد که «می‌خواهد از ابژۀ متبرک خدایانش صرفِ‌نظر و استفادۀ خود از آن را ملغی کند.» در هنر سمبولیکْ فرم‌های انسانی در مواردی مانند ابوالهول یا آنوبیس به‌واسطۀ ترکیب با فرم‌های حیوانی منزلت پیدا می‌کرد. در مقابل، انسان‌های خاطی در دگردیسی‌های اووید از طریق استحاله به حیوانات مجازات می‌شدند. خدایان بیش‌ازپیش با فرم واقعی انسانی بازنمایی شدند و تلفیق‌های خیالی یا تشبیه آنان به حیوانات رفته‌رفته رنگ باخت. هگل در دایرةالمعارف می‌نویسد هنر زیبا (منظورش در اینجا هنر یونان است) «روح را از اسارت در اصنام عجیب و طلسم‌های غریب تطهیر کرد.» این تطهیر در اینجا آغاز شده بود.
‌
از کتابِ «زیباشناسی هگل»
هنر ایدئالیسم
لیدیا مالَند
ترجمهٔ محمدرضا ابوالقاسمی

‌
‌من هنوز جرئت ندارم زمین خالی کنار خونه‌مونو نگاه کنم. هنوز هم وقتی از کنارِ یه مهد کودک رد می‌شم پاهام می‌لرزه، نفسم می‌گیره،دست‌هام خیس عرق می‌شه. برای ما که وسط بمباران بودیم، هیچ‌چیز هیچ‌وقت تموم نمی‌شه، ولی هر چیزی ما رو می‌بره به اون دوران. حتی پریدن این فیوز برقِ... لعنتی!
(از متن نمایش‌نامه)

«ناامنی»
نمایش‌نامه
هاله مشتاقی نیا
از مجموعهٔ جهان نمایش

این نمایش‌نامه آینه‌ای است از ناامنی‌های نسلی که در پیوندها و گسست‌هایش، میان ماندن و رفتن و میان ایستادن و تسلیم شدن، در پی معنایی بوده است، اما شخصیت‌هایش برای «اکنون» همچنان جان دارند و داستان درهم‌تنیده روابط‌شان شوق دنبال کردن را در ما برمی‌انگیزد.

‌
‌
‌رؤیاها و خواست‌های ما در تنش بین دو نیاز آشکار می‌شوند و برآوردن این نیازها به‌طور جداگانه دشوار است. این دو عبارت‌اند از: نیاز به تعلق داشتن و نیاز به فردیت، که باید قابلیتِ عمل کردن به مقتضای جای‌گیری به اَشکال متفاوت در دل روابط اجتماعی را به آن‌ها افزود. تعلقْ ما را به جست‌و‌جوی پیوند‌های قوی و امن با دیگران می‌کشاند. این نیاز را هرگاه که دربارۀ با هم بودن یا اجتماع سخن می‌گوییم بروز می‌دهیم. فردیت، ما را به خلوت‌گزینی سوق می‌دهد؛ وضعیتی که در آن از فشارها مصون و رها از مطالبۀ انجام دادن هر چیزی هستیم که فکر می‌کنیم ارزشش را دارد. با این حال، چیزی که از نظر ما ارزشمند است، باید از نظر دیگران نیز ارزشمند باشد. هر دو این نیازها قدرتمند و پُرزور‌ند. هر‌چه آدمی به برآوردن یکی از نیازها نزدیک‌تر می‌شود، چشم‌پوشی از نیاز دیگر عذاب‌آورتر می‌شود. اجتماع بدونِ خلوت داشتن بیشتر حس و حالی شبیه به سرکوب دارد تا تعلق داشتن؛ در حالی که خلوت داشتن بدون برخورداری از اجتماعْ بیشتر حس تنهایی می‌دهد تا میل و خواستِ «خود بودن».
‌
‌از کتابِ «جامعه‌شناسانه اندیشیدن»
زیگمونت باومن و تیم می
ترجمهٔ فرهنگ ارشاد

‌
‌دوگانهٔ آموزش فرزندان در گفت‌وگو با محمدرضا سرکار آرانی؛
«رقابت» در امریکا،‌ «همکاری» در ژاپن

📝 سرویس دین‌واندیشه خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – رضا دستجردی

«رقابت یا همکاری؛ مقایسه آموزش و یادگیری در ژاپن و امریکا» به‌قلم تاکه‌او دوای، کاترین لوئیس، یوکی‌کو سوگا و یوشی‌یوکی ماتسودا از تازه‌های نشر نی است که با مقدمه اسدالله مرادی و ترجمه محمدرضا سرکار آرانی، نائومی شیمیزیو و تویوکو موریتا روانه بازار نشر شده است. کتاب که در قالب روایتی بین‌فرهنگی در اختیار مخاطب قرار گرفته، نخست با طرح پرسش‌های انتقادی تاکه‌او دوای در باب سیر تحول آموزش مدرسه‌ای ژاپن آغاز شده، با گفت‌وگوهای وی با کاترین لوئیس ادامه یافته، معیاری برای ارزیابی نقدها به دست می‌دهد و لایه‌های پنهان آن‌ها را روشن‌تر می‌سازد. در این اثر، بازخوردهای یوکی‌کو سوگا در خصوص رویکردهای فرهنگی به آموزش و یادگیری نیز روایت‌های این اثر را به‌ویژه برای والدین، مربیان و آموزگاران خواندنی‌تر کرده‌ است.

متن کامل گزارش

‌
‌چقدر كودن و بى‌شيله‌پيله بودم: آدمى كه صادقانه عشق بورزد چقدر احمق است. كسى را فريب نده. اين دوبار. رفتن و به ناكجا رفتن خيلى دردناک است. اعتمادم به تد، كه شبيه مردهاى ديگر مغرور، پيچيده و خودخواه نبود، خنده‌دارترين، مسخره‌ترين و زيان‌بارترين كارى بود كه در زندگى انجام دادم. در راه هدفم زحمت كشيدم. پول خرج كردم، پول مادرم را، همين قضيه بيش از هر چيز ديگرى عذابم مى‌دهد، برايش لباس خريدم و شش ماه از سال و هشت ماه از نوشتنم را مايه گذاشتم، بارها كلى از شعرهايش را ماشين كردم. چه كارها كه براى شعر مدرن امريكا و انگلستان نكردم. آنچه فراموش كردنش برايم دشوار است، خيانت است - مهم نيست كه چقدر برايم سخت باشد، ترجيح مى‌دهم حقيقت چيزى را كه امروز به وضوح ديدم و شديداً تكانم داد از دهان خودش بشنوم تا اينكه بخواهم طفره‌روى‌هاى قبيح، آشفتگى‌ها و كج‌خلقى‌هايش را ببينم. عمرى دارم كه اينجا به پايان مى‌رسد. اما واقعاً بدون اعتماد چه بر سر زندگى مى‌آيد - احساس مى‌كنم عشق دروغى بيش نيست و همهٔ فداكارى‌هاى لذتبخش صرفاً وظيفه‌اى ناخوشايند و از سر ترس است.

از کتاب خاطرات سیلویا پلات
با مقدمه‌ای از تد هیوز
ترجمهٔ مهسا ملک‌مرزبان

‌
‌چاپ بیستم منتشر شد
«تاریخ هنر»
ارنست گامبریچ
ترجمهٔ علی رامین

تاریخ هنر گامبریچ یکی از مشهورترین و پرخواستارترین کتاب‌هایی است که تاکنون دربارهٔ هنر نگاشته شده است. این کتاب همچون مدخلی برای ورود به دنیای هنر، از نخستین تجربهٔ هنری انسان در نقش‌پردازی داخل غارها گرفته تا واپسین آثار هنری امروز جهان، در پنجاه سال گذشته رقیب و همتایی نداشته است. خوانندگان از هر گروه سنی و زمینهٔ فرهنگی در سراسر عالم، کتاب ارنست گامبریچ را شاهکاری مسلم دانسته‌اند که دانش و خرد را، با بهره‌گیری از استعداد فوق‌العادهٔ خویش در انتقال مفاهیم ظریف و پیچیده درهم آمیخته است. این تاریخ هنر، پسندیدگی ماندگار خود را به سلاست و روانی شیوهٔ نگارش، و نیز چیره‌دستی نگارندهٔ فاضل و متفکر آن در تحلیل‌های روشن و خواندنی رخدادهای هنر جهان، وامدار است.

‌
فایل صوتی جلسهٔ نقد و بررسی کتاب «موضع اوتیستیک ــ مجاور»
تامس آگدن
ترجمهٔ مهدی حبیب‌زاده

با حضور:
کوثر جوادزاده
ناتاشا محرم‌زاده
و مترجم

‌
‌ما مسئولیم برای این‌که اون‌طور که می‌بایست نجنگیدیم، مسئولیم برای این‌که همه توان‌مون، تمام شور و هیجان‌مون رو به کار نبردیم تا بقیه رو، آدم‌های اطراف‌مون رو متقاعد کنیم، مسئولیم چون دندان‌هامون رو فشار ندادیم رو هم و محکم ضربه نزدیم. مردها و زن‌ها و بچه‌ها به سوی مرگ فرستاده شدن. خانواده‌هایی یه‌جا قتل‌عام شدن، شکنجه شدن، و ما همچنان زندگی حقیر هر روزۀ خودمون رو ادامه می‌دیم، بی‌اختیار عین ماشین، مثل آدم‌های تنگ‌نظرِ بخیل. وقتی همۀ این‌ها بگذره و این رؤیای هولناک از بین بره، نفس راحتی می‌کشیم و در رژۀ پیروزی شرکت می‌کنیم. برای نجات‌دهندگان شجاع‌مون دست می‌زنیم و از این‌که به این راحتی قسر در رفته‌ایم در پوست خود نمی‌گنجیم. به سلامتی هم می‌نوشیم. وطن‌فروش‌ها، مبارز‌ها، فرصت‌طلب‌ها و سود‌جوها، همه، غرق در همون شور و شعف. گاهی آرزو می‌کنم که جنگ تا ابد طول بکشه که مجبور نشم این وضع رو تحمل کنم.
‌
از نمایش‌نامهٔ «ضیافت درندگان»
واهه کاچا
ترجمهٔ شهلا حائری

‌
من عقيده دارم كه ما حتى اگر جز گسترهٔ كوچک دانايى خود، از اين راه چيزى نياموزيم باز هم شايسته است كه براى رسيدن به شناخت جهان بكوشيم. اين نادانىِ دانشمندانه مى‌تواند مشكلات بسيارى را از ميان بردارد. و به‌‏جاست از ياد نبريم كه اگر دانايى‌هاى كوچکِ گوناگونى كه داريم ما را بسيار متمايز از هم مى‌كند اما همه در نادانىِ بى‌‏پايانِ خود برابريم.

«سرچشمه‌های دانایی و نادانی»
کارل ریموند پوپر
ترجمه‌ی عباس باقری

‌
‌«مسئلهٔ شرق»
قدرت‌های بزرگ و فروپاشی امپراتوری عثمانی
ای. ال. مک‌فی
ترجمهٔ زهره هدایتی بیدهندی
از مجموعهٔ کارگاه تاریخ

از شکست در نبرد با روسیه (۱۷۷۴-۱۷۶۸) تا ناکامی در جنگ جهانی اول که نهایتاً به فروپاشی امپراتوری عثمانی، انعقاد عهدنامه‌ی لوزان (۱۹۲۳) و تأسیس جمهوری ترکیه منتهی شد، مسئله‌ی شرق همواره در کانون روابط این امپراتوری با قدرت‌های بزرگ اروپایی و همچنین اقوام و ملت‌هایی قرار داشت که برای دستیابی به استقلال سر به شورش برمی‌داشتند. هر گوشه از سرزمین‌های تحت سلطه‌ی امپراتوری عثمانی که قدم در راه جداسری برمی‌داشت، در پی آن قدرت‌های بزرگ اروپایی از این آب گل‌آلود ماهی می‌گرفتند و توان نظامی و سیاسی خود را وسیله‌ی گسترش دامنه‌ی نفوذ قرار می‌دادند. در تمام وقایعی نظیر ظهور جنبش استقلال یونان، شورش محمدعلی در مصر، جنگ کریمه و قیام اسلاوها در بالکان، عثمانی همواره تا آستانه‌ی سقوط پیش می‌رفت و تنها با اتکا به مداخله‌ی قدرت‌هایی کمر راست می‌کرد که در رقابت با یکدیگر و برای حفظ توازن قوا بقای حیات «باب عالی» را مرجح می‌دانستند...

‌
‌قضیه فقط این نیست که ابراهیم وفادار است، بل این‌که او وفادار می‌ماند. این نکته تداوم وفاداری را نشان می‌دهد. کیرکگور در سرتاسر نوشته‌های خویش بر این امر تأکید می‌نهد که انسان‌ها زمان‌مند و همواره در فرایندِ شدن هستند، و این سخن به‌معنای آن است که وظیفۀ وفادارانه زیستن وظیفه‌ای است که در سرتاسر زمان گسترش می‌یابد. از همین‌روست که کنستانتین کنستانتیوس می‌گوید حقیقتِ زیسته شکل تکرار را به خود می‌گیرد: برای وفادارماندن به چیزی یا کسی در گذر زمان، آدمی باید دائماً تعهد خویش به این دیگری را تکرار کند. در ترس و لرز، سفر سه‌روزۀ ابراهیم به کوه موریا این تکرار را به‌نحوی ملموس بیان می‌کند، زیرا هر گامی که برمی‌دارد «حرکت مضاعفِ» وانهادن اسحاق و توقع پس‌گرفتن او از خدا را تکرار می‌کند. این ایدۀ تکرار برای منطق هدیه، یکی از مهم‌ترین مضامین ترس و لرز، نیز ضروری است.‌
‌‌
‌از کتابِ ‌«ترس و لرز کیرکگور؛ راهنمای خواننده»
کلر کارلایل
ترجمۀ علی حسن‌زاده

‌
‌این مدعای رایج در مجادلات فلسفی کنونی که عقل «مردانه» است، ناگزیر این فکر را به ذهن متبادر می‌کند که هر آنچه برای مرد معقول و درست است، ممکن است در مورد زن صدق نکند.
این کتاب نشان می‌دهد که مردانه بودن عقل انسان تنها به یک‌سونگری سطحی زبان خلاصه نمی‌شود، بلکه ریشه‌های آن در دل سنت فلسفی غرب نهفته است. قصد این نیست که بگوییم زن حقیقتی خاص خود دارد یا ضوابطی مشخصاً زنانه برای باورهای عقلانی هست. غرض، اقامه‌ی نظری است که لاف‌زنی‌های «عقل» را کم‌وبیش رسوا می‌کند. گذشته از این، جنسیت یکی از چیزهایی است که تصور می‌رود اندیشه‌ی به‌راستی عقلانی باید از آن برکنار باشد. این باور که اگر همه‌ی ذهن‌ها عقلانی باشند اساساً فرقی با هم ندارند، زیربنای بسیاری از ایده‌آل‌های اخلاقی و سیاسی ماست.‌
‌
‌از کتابِ «عقل مذکر»
مردانگی و زنانگی در فلسفهٔ غرب
ژنویو لوید
ترجمهٔ محبوبه مهاجر

‌
‌به همان سیاق که فیلسوفان روشنگری تلاش می‌کردند فوت‌وفن‌های پادشاهان و کشیشان و دیگر قدرتمندان، در رازآمیزکردن قدرتِ این‌جهانی‌شان به انحای مختلف، را افشا کنند، جامعه‌شناسی هنر نیز می‌کوشد این اندیشه که «هنر امری متعالی و شبه‌مقدس است» را رمززدایی کند، یعنی نشان دهد که این اندیشه در شکل‌های گوناگونش در خدمت تقویت منافع برخی گروه‌های اجتماعی قدرتمند است. از دیدگاه جامعه‌شناسی هنر، رازآلودبودن هنر محصول مستوربودن پیوند آن با امور معمولی و ابعاد این‌جهانی زندگی اجتماعی است. به سخن بوردیو جهان هنر «جهان انکار تمام‌عیار امر اجتماعی است». کافی است در رابطه‌ی هنر با امر اجتماعی دقیق شویم تا رازآلودگی و افسون هنر نامستور شود و سرشت راستین چیزها برملا گردد. به بیان دیگر، جامعه‌شناسی هنر آشکار می‌سازد که «هنر» ابداً یک مقوله‌ی هستی‌شناختی خنثا نیست، یعنی مقوله‌ای نیست که صرفاً بازنمایانگر خواص ذاتی ابژه‌های هنری باشد، بلکه برچسبی است که صاحبان قدرتِ برچسب‌زنی به آن ابژه‌ها [و نه به ابژه‌هایی دیگر] می‌زنند.

از کتاب جامعه‌شناسی هنر
دیوید انگلیس و جان هاگسون
ترجمهٔ جمال محمدی

‌
‌در تنگنا، انسانیت چه قیمتی دارد؟

سرویس هنر خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)؛ درام، بیش از هر چیز، هنر قرار دادن انسان در موقعیت است. موقعیتی که در آن دیگر نمی‌توان به سادگی از کنار یک مسئله گذشت. شخصیت باید کاری بکند، تصمیمی بگیرد، چیزی را از دست بدهد یا مسئولیت انتخابی را بپذیرد. از این منظر، بسیاری از نمایشنامه‌های ماندگار بر پایه‌ی یک وضعیت بحرانی شکل گرفته‌اند؛ اما همه‌ی بحران‌ها ظرفیت یکسانی برای تولید درام ندارند.
یکی از قدرتمندترین شکل‌های بحران زمانی شکل می‌گیرد که راه‌های پیش روی شخصیت همگی هزینه‌مند باشند. شخصیت صرفاً میان «خوب» و «بد» انتخاب نمی‌کند، او قرار است میان چند امکان دشوار قرار بگیرد؛ انتخاب هر مسیر به معنای از دست دادن چیزی است. در این وضعیت، تنگنا در عین ایجاد فشار بیرونی شخصیت را وادار می‌کند با تصویری که از خودش دارد روبه‌رو شود.

«ضیافت درندگان» نوشته‌ی واهه کاچا نمونه‌ی روشن چنین درامی است؛ نمایشی که یک مهمانی معمولی را به آزمایشگاهی برای سنجش اخلاق، ترس، خودخواهی و غریزه‌ی بقا تبدیل می‌کند.

متن کامل

‌
‌چاپ هفدهم منتشر شد
«سیاست»
اندرو هیوود
ترجمه‌ی عبدالرحمن عالم

در سیاست می‌خوانیم تا بدانیم:
● ماهیت جامعه‌ی خوب چیست؟
● آیا در دوران جهانی‌شدن، ملت آینده‌ای دارد؟
● آیا انتخابات دموکراسی را ارتقا می‌بخشد یا فقط آن را منظم و کنترل می‌کند؟
● حکومت چگونه سازمان یافته است؟
● آیا می‌توان ساختارهای حکومت را اصلاح کرد؟
● چرا برخی نظام‌های سیاسی موفق‌تر از نظام‌های دیگرند؟
سیاست، موضوعی پرجاذبه و هیجان‌انگیز و درعین حال بسیار فراگیر و دربرگیرنده‌ی عرصه‌های گوناگونی مانند حکومت مقایسه‌ای، فلسفه‌ی سیاسی، روابط بین‌الملل، و اقتصاد سیاسی است. کتاب سیاست رهیافتی نو و درونی به این موضوع است؛ کتابی برانگیزنده، کوتاه‌گو، آسان‌فهم برای همه، و به‌راستی آغازگر بررسی همه‌سونگر سیاست، که از چشم‌اندازی جهانی نوشته شده است، و موضوع‌های تازه‌ای مانند جهانی‌شدن، منطقه‌گرایی، گرایش به گوناگونی فرهنگ‌ها یا چندگانگی فرهنگی، تأثیر رسانه‌های همگانی، شکل‌های نو ارتباطات سیاسی و گذار از حکومت به حکومتداری را هم مطرح می‌کند.

▫️بخشی از کتاب

‌
منتشر شد
میدان قهرمانان و کلاوس پایمان برای خودش شلوار می‌خرد و با من غذا می‌خورد
توماس برنهارت
ترجمهٔ سارا اباذری
نمایش‌نامه؛ از مجموعهٔ جهان نمایش (۸۲)

‌چیزی که نویسنده‌ها می‌‎نویسن
در برابر واقعیت هیچه
بله بله اون‌ها می‌‎نویسن که همه‌‌چی هولناکه
که همه‌چیز پوسیده و روبه‌زواله
که همه‌چیز فاجعه‌باره
و همه‌چیز بیهوده‌س
ولی همهٔ این چیزهایی که اون‌ها می‌نویسن
در مقایسه با واقعیت هیچه
واقعیت چنان اسفناکه
که نمی‌شه اونو توصیف کرد
هنوز هیچ نویسنده‌ای واقعیتو اون‌جور که هست
توصیف نکرده
اینه که هولناکه
(از متن نمایش‌نامه)

جهان نمایش مجموعه‌ای است از متن‌هایی که برای صحنه‌ی نمایش یا درباره‌ی آن نوشته شده‌اند. انواع نمایش‌نامه، چه برای اجرا و چه صرفاً برای خوانده شدن، از جمله نمایش‌نامه‌هایی با اقتباس از آثار ادبی یا سینمایی، و نیز متن‌های نظری در حوزه‌ی درام و نقد آثار نمایشی، در این مجموعه جای می‌گیرند.

▫️بخشی از کتاب