ظهور پرزحمت انسان به‌منزلۀ محتوای هنر از همان نخستین نمونه‌هایش در هنر مصر تا بیان کامل آن در مجسمه‌سازی یونانی با تنزل امر حیوانی در ابتدای عصر کلاسیک آغاز شد. درحالی‌که حیوانات در ادیان سمبولیک مقام خدایی داشتند، یونانیان آن‌ها را قربانی می‌کردند. به‌این‌ترتیب، انسان نشان داد که «می‌خواهد از ابژۀ متبرک خدایانش صرفِ‌نظر و استفادۀ خود از آن را ملغی کند.» در هنر سمبولیکْ فرم‌های انسانی در مواردی مانند ابوالهول یا آنوبیس به‌واسطۀ ترکیب با فرم‌های حیوانی منزلت پیدا می‌کرد. در مقابل، انسان‌های خاطی در دگردیسی‌های اووید از طریق استحاله به حیوانات مجازات می‌شدند. خدایان بیش‌ازپیش با فرم واقعی انسانی بازنمایی شدند و تلفیق‌های خیالی یا تشبیه آنان به حیوانات رفته‌رفته رنگ باخت. هگل در دایرةالمعارف می‌نویسد هنر زیبا (منظورش در اینجا هنر یونان است) «روح را از اسارت در اصنام عجیب و طلسم‌های غریب تطهیر کرد.» این تطهیر در اینجا آغاز شده بود.
از کتابِ «زیباشناسی هگل»
هنر ایدئالیسم
لیدیا مالَند
ترجمهٔ محمدرضا ابوالقاسمی
Post #9429
2.29K
- ❤ 6
- 🔥 1