علی ارجمند | شعر

ای مردمی که زیر ستم، شانه‌هایتان
طوری شکسته است که ویرانه‌هایتان

ای مردمی که باغ شما را گلی نماند
تا وا شوند پیله‌ی پروانه‌هایتان

فریاد را به حنجره‌تان حبس کرده است
قفلی که خورده بر در میخانه‌هایتان

هر بار با عبارت "حق" آشنا شدید،
انداختند در صف بیگانه‌هایتان

بر ساحل حقیقت اگر پا گذاشتید،
بردند در جزیره‌ی افسانه‌هایتان

همواره صاحبان شما دوست داشتند
با حرف مفت گرم شود چانه‌هایتان

آیا هنوز کنج قفس ضجه می‌زنید
تا بیشتر نثار شود دانه‌هایتان؟!

زیر فشار فقر و تورم، هنوز هم
امید بسته‌اید به یارانه‌هایتان؟!

امید بسته‌اید که با پول نفت و خون
دارا شوید و قصر شود لانه‌هایتان؟

◇◇◇
یک روز صبح، صبحی از این روزهای پوچ
حس می‌کنید تنگ شده خانه‌هایتان

حس می‌کنید لاشه‌ی گندیده‌ای شده‌ست
نان و پنیر تازه‌ی صبحانه‌هایتان

مانند اره‌ای وسطِ قطعِ یک درخت
حس می‌کنید ریخته دندانه‌هایتان

حس می‌کنید دیگر وقتش رسیده است
"زنجیر پاره کردنِ دیوانه‌هایتان"

#علی_ارجمند

@aliarjomand1

ناخدای پیر گفت:
«هر کجا که قایقت شکست
نام این ستاره را صدا بزن
روز بود یا که شب
آسمان گرفته بود یا که صاف
این ستاره‌ی نجات‌بخش،
وین یگانه راه چاره را صدا بزن»

آخ…من هزار بار
نام آن ستاره را صدا زدم
نام آن ستاره بر لبم سیاه شد
بس‌که با هزار امید و آرزو
در میان آبهای ژرف و تیره
دست و پا زدم

#علی_ارجمند

@aliarjomand1

چاپ دوم مجموعه غزل دهاندره را می‌توانید از نمایشگاه کتاب تهران تهیه کنید. آدرس غرفه در تصویر درج شده است.

کمر زارعانتان که ستبر، گردن گاوهایتان که کلفت
ولی از کشتزار واهی‌ِتان ، غیر آتش شکوفه‌ای نشکفت

باز خشکیده‌اید، گاهی اگر، خون ما جان تازه‌تان بخشید
باز خوابیده‌اید، گاهی اگر، خوابتان را صدای ما آشفت

ما رسولان خسته برگشتیم، هم به شغل شریف چوپانی!
بس‌که خواندیم و فهمتان نکشید، بس‌که گفتیم و گوشتان نشنفت

تخت باشد خیالتان که کسی، به خیالش نمی‌رسد غم ما
به که بر می‌خورد؟ اگر بزنید، بال گنجشک را به سنگی مفت

ناامیدیم از بهار شما، می‌رویم از شکنجه‌زار شما
خوانده‌ایم آنچه را که باید خواند، گفته‌ایم آنچه را که باید گفت

#علی_ارجمند

🔶 @aliarjomand1

#علی_ارجمند #وندچالی
@vandchalesh

تو از منشورهای روشنایی معدنی داری
تو از آیینه چشمی داری از مرمر تنی داری

من از شهری می‌آیم شیشه‌های خانه‌هایش تار
برای من اتاقی، سرپناهی، مأمنی داری؟-

که گاهی نور کم‌جانی بیفتد روی ایوانش
همان ایوان که روی بند رختش دامنی داری

نمی‌دانم، دلیل اینهمه دلتنگ بودن چیست؟
تو می‌دانی، تو همواره جواب متقنی داری

تو می‌دانی چرا این رنگ‌ها از من گریزانند
که از زرد و بنفش و صورتی پیراهنی داری

من از شهری می‌آیم آفتابش زیر خاکستر
تو اما در شبت هم تا سپیده روزنی داری

هوا امشب کمی ابری‌ست، فصل گریه نزدیک است
سحرجان خانه تاریک است، حرف روشنی داری؟

#علی_ارجمند
@aliarjomand1

«مجذوب آسمان شدن از یک‌سو،
وز یک‌طرف به خاک فرو رفتن»

آه ای نهالِ تازه، گریزی نیست
از رنجِ همزمان به دوسو‌ رفتن…

#علی_ارجمند
@aliarjomand1

کسی که تنها میان تن‌ها سری به زانو گرفته باشد
کسی که در شهر خود غریبانه کنج پستو گرفته باشد

چگونه حرفی به لب بیارد که شکل تنهایی‌اش نباشد؟
کسی که ممکن نبوده با غیرِ سایه‌اش خو‌ گرفته باشد

چه قصه‌ای!، بنده باشی اما گمان کنی تا ابد رهایی
به ظنِّ خود زنده باشی اما جنازه‌ات بو گرفته باشد

هلا تو ای با خودت غریبه، کجا بجویی نشانی از خود؟
که‌ شهر و آیینه‌هایش از تو‌ تمام‌قد رو گرفته باشد

کجا بیابی نشانی از خود؟ مگر در آفاق چشم‌هایی
که در علفزارهای بکرش، بهار پهلو گرفته باشد

مگر که برق نگاهی این قیر لخته را از شبت بشوید
کسی بیاید که چشم‌هاش از ستاره الگو گرفته باشد

کسی بیاید که سایه‌اش مثل آب باشد شراب باشد
که جان لب‌تشنه‌ات از او نوش و نوشدارو گرفته باشد

هلا تو ای با خودت غریبه، کجا بگیری نشانی از خود؟
مگر در آیینه‌ای که چشمان او به این سو گرفته باشد

#علی_ارجمند

@aliarjomand1

از هرچه نیست مانده و رانده
از هرچه هست خسته و رسته
از خواستن چه عایدمان شد؟
نایل شدن بر این در بسته

نایل شدن بر این شب مسدود
فرجام نورکاوی ما بود
این شب که ماه سرد و کبودش
طرفی از آفتاب نبسته

#علی_ارجمند
@aliarjomand1

زوالِ بیم و گمان را دو پیک باده زدیم
محال بود رسیدن، ولی به جاده زدیم

#علی_ارجمند
@aliarjomand1

معرفت نیست در این معرفت‌آموختگان
ای خوشا دولت دیدار دل‌افروختگان

دلم از صحبت این چرب‌زبانان بگرفت
بعد از این دست من و دامن لب‌دوختگان

عاقبت بر سر بازار فریبم بفروخت
ناجوانمردی این عاقبت‌اندوختگان

شرمشان باد ز هنگامه‌ی رسوایی خویش
این متاع شرف از وسوسه بفروختگان

یار دیرینه چنان خاطرم از کینه بسوخت
که بنالید به حالم دل کین‌توختگان

خوش بخندید رفیقان که در این صبح مراد
کهنه شد قصه‌ی ما تا به سحر سوختگان

#فریدون_توللی @fereydun_tavallali

«بی‌سایه مثل باد»

ای وایِ من!، پناه من از من گریخته‌ست
تنها گریزگاه من از من گریخته‌ست

آن نیمه‌ی سپید که الفت گرفته بود
با نیمه‌ی سیاه من، از من گریخته ست

چون حفره‌های جمجمه‌‌ در قعر گورها
ته‌مانده‌ی نگاه من از من گریخته‌ست

آواره مثل بادم از آن‌رو که سایه‌‌یِ -
همواره سربه‌راه من از من گریخته‌ست

ای کاش زار زار ببارید در دلم
ای ابرها که ماه من از من گریخته‌ست

در باغ‌ خواب‌‌‌ من گل آتش دمیده است
مهر من و گیاه من از من گریخته‌ست

گیرم دوباره میوه‌ی ممنوعه‌ای رسید
انگیزه‌ی گناه من از من گریخته‌ست

#علی_ارجمند

@aliarjomand1

«اینجا تماشاخانه نیست»

پیرِ خون‌آشام وارد شد، جوان را سر برید
باز راوی قهرمان داستان را سر برید

باز راوی دیو غارت‌پیشه‌ای تصویر کرد
پیشِ پایِ او پریِ آسمان را سر برید

بر سریرِ شانه‌‌های خلق فرعونی نشاند
تیغ ‌بر کف هرچه طفلِ بی‌زبان را سر برید

در دلِ این خاکِ حاصلخیز تیر و نیزه کاشت
نخل‌هایِ بوستانِ باستان را سر برید

راوی از خون مست بود و شادمان از مرگِ‌ ما
فاتح از تاراجِ باغِ این‌زمان بی‌برگِ ما

قصه‌ای از نو روایت کرد پیرنگش سیاه
چنگِ شومش را به قانون برد، آهنگش سیاه

صحنه‌ای، بازیگرانش چنگ و دندان آخته
صحنه‌ای، هر سویْ گرگی گردنی افراخته

کنجِ هر دهلیزِ زندانش جوانی زیر تیغ
ذکرِ مادرهایشان: شیون، پدرهاشان: دریغ

قصه‌ای شالوده‌اش چون لاشه در حال فساد
قصه‌ای در خود رها، جل‌پاره‌ای در دست باد

صحنه در خون موج می‌زد، ما تماشاگر شدیم
ما شبیهِ سایه‌ها تنها تماشاگر شدیم

خون شتک می‌زد به چشمِ خیره و مبهوت ما
خشک‌تر می‌شد زبانِ الکن و مسکوت ما

تا یکی فریاد زد: «اینجا تماشاخانه نیست!
بندیانِ دیو و دد! اینجا تماشاخانه نیست!»

ناگهان دیدیم ما هم لابلای قصه‌ایم
هر کدام از ما یکی از نقش‌های قصه‌ایم…

#علی_ارجمند

@aliarjomand1

شبی که درهای آسمان، یکی‌یکی بسته می‌شوند
همان شبی کَز ستارگی، ستاره‌ها خسته می‌شوند

شبی که خویِ درنده‌اش به صورتت پنجه می‌کشد
و سایه‌ها مسلخِ هزار فروغِ نورسته می‌شوند

شبی که زیر شکنجه‌اش مُقر می‌آیی به مرگ خویش
شبی که دانسته‌هایِ ما همه ندانسته می‌شوند

‌ شبی که چشم شغال‌ها، برابرت برق می‌زند
شبی که سرپنجه‌های شوم به خون ما شُسته می‌شوند

همان شب از دخمه‌ای غریب به در می‌آید جنازه‌ای
و گزمه‌ها گیج و ماتِ آن قیامِ پیوسته می‌شوند

به ناگهان صیحه می‌کشد، که جاودان باد زندگی
چنانکه گویی به پای مرگ، طناب‌ها بسته می‌شوند

طلسم و جادوی خاک را، تمام بر باد می‌دهد
و این به ظاهر نمردگان، ز بند وارسته می‌شوند

هلا طلوعی که می‌دمی پس از هزاران هزار شب
کبوترانِ مشوّشت دوباره یک دسته می‌شوند

در آسمان شعله می‌کشد به وقتش آن مشعل‌ِ عزیز
ستاره‌هایی که یخ زدند دوباره برجسته می‌شوند

#علی_ارجمند

@aliarjomand1

«ما موج‌های پرتلاطم»

پرسیدی : «از امروز ما، فردا چه خواهد ماند؟
بر ما چه خواهد رفت؟ یا از ما چه خواهد ماند؟»

از ما که جان کندیم‌ تا با شب نیامیزیم
جز کورسویی در دل شبها چه خواهد ماند؟

گفتی: «سرانجام از تماس دست‌های ما
-وقتی جدا کردندشان - برجا چه خواهد ماند؟

***‌
محبوب من! ما عشق ورزیدیم و دل بستیم
از پوچی دنیا جز این معنا چه خواهد ماند؟

از خواب سنگین زمان وقتی که برخیزیم
در یادهامان جز همین رویا چه خواهد ماند؟

ما [موج‌های پرتلاطم] را که برچینند
جز شوره‌آبی مرده از دریا، چه خواهد ماند؟

دریا؟! زبانم لال اگر دریا بمیرد نیز
جز خاک‌ از این سیاره‌‌ی تنها چه خواهد ماند؟

آن‌وقت غیر از سوت طوفان‌های آتشبار
در انحنای گوشماهی‌ها چه خواهد ماند؟

بی‌ مهر ما -محبوب من- از ماه و زیباییش
جز توده‌ای تاریک و ناپیدا، چه خواهد ماند؟

#علی_ارجمند
@aliarjomand1

«چنین گفت سلاخ»

ای گاوها! مرگ‌ حق است، این تیغ تنها بهانه‌ست
دنیا سراسر عبور از، دهلیزِ سلاخ‌خانه‌ست

جان چیست؟ شاید پشیزی٫ تن چیست؟ لحم لذیذی
دنیا چه؟ رودی که در آن، خون شمایان روانه‌ست

این آغلِ چرکِ بدبو، جز گند و سرگین چه دارد؟
اینجا که بر گرده‌هاتان، یا بار یا تازیانه‌ست

آن سوی این مسلخ اما، سرمنزل رستگاری‌ست
آنجا زمان بی‌نهایت، آنجا زمین بی‌کرانه‌ست

یکسر چراگاه امنی‌ست، با آهوان برهنه
اینجا اگر بانگ‌ و نعره، آنجا طنین و ترانه‌ست

این روح همواره آزاد، پاداش صبر شما باد
ای گاوها! هین بجنبید تا بخت در آستانه‌ست!

تا شیرتان را ندوشند، تا خونتان را ننوشند
گردن سپارید کآن‌سو، آسایشی جاودانه‌ست

#علی_ارجمند

@aliarjomand1

ما این بهار را
با دست‌های سرد
از خون برون کشیم
شاید که سال بعد
با تیغ آفتاب
شب را به در کنیم
شب را به خون کشیم

#علی_ارجمند

@aliarjomand1

🔷

پناهی نداریم و جان‌های ماست
که تیرِ بلا را هدف می‌شود

ز سگ‌جانی خویش در حیرتیم
که حیوان در اینجا تلف می‌شود

#جواد_زهتاب

https://t.me/Javad_Zehtab


#پیروز
#یوزپلنگ_ایرانی

گیستو وا کن که نمیشه بادو‌ زندونی کنی
گیستو وا کن شب دلمرده تکونی بخوره
باد اگه خاکستر مرده‌ها رُ زیر و رو کنه
فردا خیابونامون از دلای شعله‌ور پُره

فردا هزارتا قلب گولّه‌خورده‌ می‌تپن که ما
دستایی که رو ماشه‌ها لغزیدنو قلم کنیم
باد اگه خاکستر مرده‌ها رُ زیر و رو کنه
میشه با یک جرقه شرّ قاتلا رُ کم کنیم

تو زنده‌ای که اسم آزادیو معنا بکنی
تو مرده نیستی که بخوای زندگیو پس بزنی
اینجا اگه جهنمه، بازم سگش شرف داره
به اون بهشتی که نشه به میوه‌هاش دس بزنی

گیس تو تنها زخم‌بند عاشقای خسته نیس
فقط بنا نیس که رو دستای کسی جاری بشه
گیس تو شلاقه رو گُرده‌های این حرومیا
گیس تو دست و پای ضحاکو‌ به زنجیر میکشه

یه شعله کافیه که تار و پود رخوت بسوزه
یه نعره کافیه که خواب از سر حاشا بپره
یکی از اون قناریای سینه‌سوخته، کافیه-
بخونه، قارقار‌ کلاغا رُ بشوره ببره

گیس تو پیدایش طوفانو به تصویر می‌کشه
رشد جوونه‌های آبانو به تصویر می‌کشه
شلوغ پلوغیای تهرانو به تصویر می‌کشه
گیستو وا کردی و باد اومد و خوابمون پرید

#علی_ارجمند

@aliarjomand1