گیستو وا کن که نمیشه بادو‌ زندونی کنی
گیستو وا کن شب دلمرده تکونی بخوره
باد اگه خاکستر مرده‌ها رُ زیر و رو کنه
فردا خیابونامون از دلای شعله‌ور پُره

فردا هزارتا قلب گولّه‌خورده‌ می‌تپن که ما
دستایی که رو ماشه‌ها لغزیدنو قلم کنیم
باد اگه خاکستر مرده‌ها رُ زیر و رو کنه
میشه با یک جرقه شرّ قاتلا رُ کم کنیم

تو زنده‌ای که اسم آزادیو معنا بکنی
تو مرده نیستی که بخوای زندگیو پس بزنی
اینجا اگه جهنمه، بازم سگش شرف داره
به اون بهشتی که نشه به میوه‌هاش دس بزنی

گیس تو تنها زخم‌بند عاشقای خسته نیس
فقط بنا نیس که رو دستای کسی جاری بشه
گیس تو شلاقه رو گُرده‌های این حرومیا
گیس تو دست و پای ضحاکو‌ به زنجیر میکشه

یه شعله کافیه که تار و پود رخوت بسوزه
یه نعره کافیه که خواب از سر حاشا بپره
یکی از اون قناریای سینه‌سوخته، کافیه-
بخونه، قارقار‌ کلاغا رُ بشوره ببره

گیس تو پیدایش طوفانو به تصویر می‌کشه
رشد جوونه‌های آبانو به تصویر می‌کشه
شلوغ پلوغیای تهرانو به تصویر می‌کشه
گیستو وا کردی و باد اومد و خوابمون پرید

#علی_ارجمند

@aliarjomand1