═══════❁❁❁═══════

⭕این جناب آمده، شرایط نقل به معنا و راوی واجد شرایط را برای ما بیان کرده و سپس ایراد کرده که شیخ صدوق رحمه‌الله، هیچ یك از شرایط مذکور را ندارد. توضیحات ایشان هیچ ارزشی ندارد

👇بنده خیلی جمع و جور، مبحث نقل به معنا را توضیح میدهم👇

⭕اساسا، دو شرط کلی در نقل به معنا بین علماء بدون اختلاف، مطرح شده

‌1⃣⁩ انتقال معنای اقوال معصومین علیهم‌السلام
‌2⃣⁩ آگاهی به لغات و واژگان مترادف

از بین این دو نیز، به مورد اول بیشتر تأکید شده👇

شیخ حسین بن عبدالصمد عاملي رحمه‌الله گوید:«
وقد ذهب جمهور السلف والخلف من الطوائف كلها الى جواز الرواية بالمعنى إذا قطع بأداء المعنى بعنيه ، لانه من المعلوم أن الصحابة و أصحاب الائمة عليهم السلام ما كانوا يكتبون الاحاديث عند سماعها ، ويبعد بل يستحيل عادة حفظهم جميع الالفاظ على ماهي عليه و قد سمعوها مرة واحدة خصوصاً في الاحاديث الطويلة مع تطاول الازمنة.
و لهذا كثيراً ما يروى عنهم المعنى الواحد بألفاظ مختلفة كما لا ينكر»
[وصول الأخيار،ص ۱۵۲]

فخر الدین طریحی رحمه‌الله فرموده:«نقل به معنا در صورت دانستن جايگاه واژه‌ها و تلاش در رساندن اصل معنا جايز است. اين امر را عموم محدّثان پذيرفته‌اند؛ بلى، تنها گروهى اندك با آن مخالفت ورزيده‌اند»
[جامع المقال،ص ۴۲]

فلذا این دو شرط در بین جمهور علماء، بنای مقبولیت نقل به معنا بوده است.

🔻ناصبی در ایراد به مورد اول آمده همان توهمات قبلی خودش، مبنی بر اختصار روایت را در رد این صفت از شیخ صدوق رحمه‌الله، مثال زده که یقینا خودش هم نفهمیده که اساسا این مثالهایی که زده ربطی به «تلاش راوی در رساندن معنا» ندارد و همانطور که بیان شد، اختصار روایات و اسقاط برخی از فراز آنها، بین قدماء مسلمین شائع بوده👇👇

https://t.me/saduogh313/57
https://t.me/saduogh313/44
https://t.me/saduogh313/45
https://t.me/saduogh313/60?single


⁦2⃣⁩مورد دوم از شرایط جواز نقل به معنا، آگاهی به لغات مترادف در تغییر الفاظ است، به طوری که معنا به مخاطب القاء شود.

⭕حال این ناصبی در ایراد به مورد دوم، مشابه ایراداتی را مطرح کرده که اینجا پاسخ دادیم👇👇
https://t.me/saduogh313/38

در این سلسله پست ها، اکثر ایرادات ناصبی بررسی شد و بیان کردیم، این موارد 👈اکثرا یا اصلا وارد نیست،👈 یا در خلل کلام معصومین علیهم‌ السلام نمیباشد و👈 یا وجود آن از قِبَل شیخ صدوق رحمه‌الله ثابت نیست❌❌❌

⭕منتها ما فرض میگیریم، شیخ صدوق رحمه‌الله، در مواضعی از روایات و یا فتاوی خود، از واژگانی استفاده کرده است که نباید استفاده میکرده.🔻🔻🔻
خب این چه ربطی به وثاقت و امانت راوی دارد که برایش دست و پا میزنید❓❓❓❓

📛نهایت ایرادی که به ایشان وارد میشود، از حیث شرط دوم از شرایط نقل به معنی روایت میباشد❎

و هیچ یک از علمای رجال شیعه و سنی، بابت سهو در این مورد، نه تنها وثاقت راوی، بلکه حتی از حیث نقل روایت به معنی نیز مذمت نکرده اند.
و ازین مثال ها از منابع اهل بدعت نیز زده شده که بنده لینك هایش را مجددا قرار خواهم داد که، اساسا کسی به امثال شعبة و ابن ابی شیبة و بخاری و... که با نقل به معنا ساختار کلی روایت را تغییر میدادند، ازین حیث وثاقت شان را خدشه دار نکرده، بلکه تنها به بی دقتی آنان در این موضع اشاره شده

⭕مثلا معلمی یمانی میگوید:«شخص بیسواد، نهایتا در روایت وی، نقل به معنا کثرت خواهد داشت و این از اسباب قدح نیست»👇👇
«أما الأميةُ فليست مما يوجب قلة الضبط، و إنما غايتها أن يكون في رواية صاحبها كثير من الرواية بالمعنى، و ليس ذلك بقادح»
[طليعة التنكيل،ص ۶۹]

👈علی الخصوص، وقتی بنده به عدم تصریح به چنین نکاتی از سوی قدماء همچون شیخ طوسی یا ابن النجاشي رحمهما الله، اشاره میکنم، ازین بابت میباشد که تمام تصنیفات شیخ صدوق، دست آن بزرگواران بوده.📛

⭕فلذا اگر آنطور که خود ناصبی اغراق میکند، اگر بر مسلك شیخ صدوق رحمه‌الله، خدشه ای وارد بود، بر آن اشاره میکردند، در حالیکه اتفاقا وی در حیطه اخبار و قوت حافظه نه تنها توسط علمای خاصه، بلکه توسط علمای عامه نیز ستوده شده👇👇

⭕شیخ طوسی رحمه‌الله میگوید:«جليل القدر، يكنى أبا جعفر، كان جليلا، حافظا للأحاديث، بصيرا بالرجال، ناقدا للاخبار، لم ير في القميين مثله في حفظه و كثرة علمه»
[الفهرست،جلد ۱،ص۲۳۷]

«محمّد بن عليّ بن الحسين‌ بن بابويه القمّيّ، يكنى أبا جعفر، جليل القدر حفظة، بصير بالفقه و الأخبار و الرجال»
[رجال الطوسي،جلد ۱،ص۴۳۹]

⭕و محمد بن سوره قمی(از مشایخ ابن نوح) گفته؛
«مُحَمَّدٌ وَ الْحُسَيْنُ فَقِيهَانِ مَاهِرَانِ فِي الْحِفْظِ وَ يَحْفَظَانِ مَا لَا يَحْفَظُ غَيْرُهُمَا مِنْ أَهْلِ قُمَّ»
[الغیبة،جلد ۱،ص۳۰۹]