فازِ سوّم

خلاصه که،
تا نیایی گره از کار بشر وا نشود...

ساوند‌ترکِ خواب خوبی که بعد از
مدت‌ها دیدم و هنوز صحنۀ هم‌خوانیش
جلومه؛ دوباره که پخشش کردم، دیدم
متنِ آهنگ چندان هم بی‌ربط نبود با
حرف‌های آخر شب.
@My3rdphase

وَ لَنَبلُوَنَّكُم بِشَیءٍ
مِّنَ الخَوفِ وَ الجُوعِ
وَ نَقصٍ مِّنَ الْأَموَالِ
وَ الأَنفُسِ وَ الثَّمَرَاتِ
وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ.

یک.
روزها رو با استرس اخبار جنگ داخلی و اقتصادی به آخر می‌رسونم و شب‌ها رو با استرس اخبار جنگ خارجی. یک بار ذهنم سوزن‌سوزنی می‌شه و یک بار قلبم به آتش کشیده می‌شه. یک دفعه سردرد و حالت تهوع می‌گیرم و دفعۀ بعد با بغض توی گلو نمی‌دونم چه کنم.
روزهایی که می‌گذرونم نه سخت‌تر از روزهای پیشینیانه و نه خدای من از خدای اون‌ها کمتر مایه می‌گذاره. مشکل از بازۀ بینایی من و سعۀ صدر من و زور بازوی منه.
این ایام بیشتر به ناتوانی و در عین حال زور انسان فکر می‌کنم (صریح‌تر بگم، ناتوانی خودم در برابر توان کسی که روبه‌روم ایستاده). کم‌کاری‌ها و ناتوانی‌ها و جبر جغرافیاییم رو می‌اندازم گوشه‌ای که با فراغ بال بیشتر و جرم کم‌تری به حبل‌الله آویزون شم. بقول بزرگمردی، یقیناً کُلُّهُ خیر.

• ۹ بهمن، ۲۳:۴۰، بعد نامۀ گشاده‌ای که با اشک نوشته شد.

در تلاشم هرجور شده از یه جا شروع کنم و بنویسم، حتی شده بدون نظم و ترتیب خاصی که افکارم دارن.

امروز را در خانه می‌مانم
و در به روی کسی نمی‌گشایم
امّا بی‌در‌ و پیکر است
خانۀ ذهنم
می‌آیند و می‌روند
دوستان ناموفق
آشنایان ناسازگار...

• عباس کیارستمی

حرف زیاده، خیلی زیاد. چشم‌های خسته و امتحان فردا رو بهانه می‌کنم تا مانع رها شدن بغض گلو و نشخوار فکرهای متفاوت و بیدار موندن بیش از حد بشم. به آخرین رگه‌های امیدی که مونده چنگ می‌زنم تا شاید این لحظه‌ها رو بشه دوام آورد.

۸ بهمن _ ۲۳:۵۳
#حال_نگاشت

/شب گریزد و صبح روشن آید
@My3rdphase

فَإِن زَلَلْتُم مِّن بَعدِ مَا جَاءَتْكُمُ الْبَيِّنَاتُ
فَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ

جای کالابرگ، یک سبد بزرگ غر و شکوه و نقد و جاج در آغوشم دارم، توان و حوصله برای نوشتن ندارم اما هنوز.

از آیات مورد علاقه‌ام، «خُلِقَ الإِنسانُ ضَعيفا»ست. انتهای ذلت انسان رو به رخش می‌کشه و می‌گه که با این همه دبدبه و کبکبه، با کوچک‌ترین مسائلی از پا درمیای. انقدر می‌گه و می‌گه تا به یک اصل برسه، «وَ کَفَى بِاللَّهِ وَکیلًا».
این روزها آیۀ اول رو زیاد با خودم تکرار می‌کنم و وقتی به حضیض‌ترین نقطهٔ ناامیدی که می‌رسم، دل می‌بندم به «حَسْبِیَ اللَّهُ وَ إِلَیْهِ أُنِیب». اگر این امید در دل کاشته نمی‌شد، نمی‌دونم چطور قادر به ادامهٔ زندگی بودیم.

قالَ لَا تَخافا
إِنَّنِی مَعَکُما
أَسْمَعُ وَ أَرَىٰ

گفت: نترسید،
من با شما هستم،
می‌شنوم و می‌بینم.

- أَلا إِنَّ لِلَّهِ ما فی السَّماواتِ وَ الْأَرض ۗ
أَلا إِنَّ وَعدَ اللَّهِ حَقٌّ
وَلَـٰكِنَّ أَكثَرَهُم لَا يَعلَمون -

«به تو¹⁵»
خیلی وقته صحبتی نکردیم، نه؟ آخرین بار رو به خاطر ندارم، اما یادمه که حرف‌هامون انقدر عمیق شد که وقتی از از گودال حفر شده قصد بیرون اومدن داشتیم، سه روز طول کشید که به حالت عادی برگردیم.
نمی‌دونم این نامه به دستت می‌رسه یا نه و اگر رسید، حوصلۀ خوندن پیدا می‌کنی یا نه ولی مطمئنم جوابی نمی‌نویسی؛ اما من می‌نویسم به تویی که سکوت و فراموشی رو ترجیح میدی.
این روزها بغض قدیمی و خاک‌خورده‌ام از ته گنجۀ انباری پایین حیاط بیرون اومده. نه‌ این‌که خودم بیرونش آورده باشم، نه! خودش راه فرار رو پیدا کرد، وِردِ آزادیش رو اتفاقات اخیر خونده.
گفته بودم که تحملم تو این شرایط چقدر کم میشه؟ نه، نگفتم. خودت فهمیدی از تغییر سرعت جمله‌بندی و لحن و تن صدا و حرکت دستم. مثل الان که رنگ رخساره، از افزایش ضربان قلب و عواقب اضطراب خبر میده.
اما خبر خوب! شايد هنوز اخبار خاص و عام و صدای آروم و بلند برام غریب باشه ولی دیگه واکنش های بدنم ناآشنا نیست. می‌دونم منشاء این لرزش دست و اخم روی صورت، لکنت زبان و سکوت، اعتیاد به فجازی و سرگیجه و خلاصه خیلی درد و مرض‌ها، کجاست و یاد گرفتم چطور باید مدیریتشون کنم. و می‌دونم بدون لرزش چشم، چطور دروغی در جواب "حالت چطوره؟"ها بگم و طرف مقابلمو بپیچونم.
بهای این کاربلدی‌ها، خستگی و فاصله شد، و فاصله و خستگی.
اگر بخوایم واقع‌نگر باشیم، کی حالش خوبه؟ کیه که بی‌خیال از خوب و بد روزگار، بشینه یه گوشه و گذران عمر رو بر لب جوی ببینه؟ کجا دیدی کسیو که بدون توجه به اطراف، همه‌چیز رو انکار کنه و به زندگی روزمره‌اش ادامه بده؟
حدیث پَستی پست‌تر از بزاق بز رو شنیدی؟ زندگی گویا همین بود که مولای ما گفت‌ و ما نفهمیدیم و هرگز نخواهیم فهمید.
همراه تمام این حرف و حدیث‌ها و قصه‌ها و غصه‌ها، من با سکوت تو هم کنار اومدم. نیازی به عذاب وجدان برای عدم پاسخ نیست.
خوب باش و خوب بمون.
چهاردهم دی‌ماه هزاروچهارصدوچهار، ۲۳:۱۳
#همون_همیشگی.

See you on the other side
(But not the upside-down)
@My3rdphase

پنج.
از «روزِ من» دور شدم و بوش به سختی دیگه به مشام می‌رسه. کادوها رو گذاشتم یک گوشه. دو سه اسلایس کیک، چندتا فيلم و عکس، دردِ شیرینی ناشی از لبخندهای زیاد، خاطراتِ ننوشته و سه دسته‌گل از دورهمی امسال باقی مونده.
گذر زمان و مزۀ دوری و نگرانی برای آینده دوباره شدت گرفته. الان دیگه به چیزی جز جنگ داخلی و خارجی و تورم و امتحان و دانشگاه و اساتید و شیوهٔ نمره‌دهیشون نمی‌شه فکر کرد.
مامان راست میگه، توکل بر خدا، کی می‌دونه چی می‌شه؟
(یازدهم دی، ۱۹:۵۰)
#اندر_احوالات_سریالی

چهار.
امتحان درس تک‌واحدی ۴ ساعت طول کشید. ساعت سوم به بعد به گریه افتادم از شدت افت قند و گرسنگی و عجله و بی‌حوصلگی. قرار نبود انقدر طول بکشه. حین امتحان ۵ بار باهام تماس گرفتن و اضطرابم شدت گرفت. بعد از امتحان با تک‌تکشون تماس گرفتم و اعلام زنده بودن و اتمام امتحان کردم.
رفتم به سمت محل قرار؛ در حالی که مغز همه رو تا ظهر خوردم با تعریف شرایط و مواد امتحان، به این فکر کردم که دو روز قراره به چیزی فکر نکنم.
(دهم دی، ۱۳:۰۰)

وَأَنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ الْمُنتَهَىٰ
که همه امور به پروردگارت منتهی می‌گردد

سه.
تبریک‌ها تقریبا تمام شد. امسال جملهٔ مشترکی به تمام پیام‌ها و تماس‌ها اضافه شده بود که حس عجیبی داشت.
برعکس تصورم و برعکس سال‌های اخیر، متوجه «روزِ من» نبودم و به کلاس و درس و کتابخونه گذروندم امروز رو.
فردا پایانترم آزمایشگاهه، انقدر گنگه برام نه که می‌تونم درست پیام‌های دیده نشده رو جواب بدم و نه می‌تونم به برنامه‌ریزی برای فردا و پس‌فردا فکر کنم.
(نهم دی، ۲۲:۴۳)

دو.
تصویرمو در اولین قاب امسال ثبت می‌کنم، سبقۀ زندگیم در این جهان دوباره یکاش تغییر کرده. از این عدد می‌ترسم، بهش عادت ندارم و بر عددهای دیگه بخش‌پذیر نیست، یک سال طول می‌کشه این عادت و دوباره ترک عادت. تغییراتی که برام قراره به ارمغان بیاره، هیجانی داره که معلوم نیست ناشی از استرسه یا حال خوب.
بغضمو با یه لیوان آب قورت میدم و به فردایی ناپیدا چشم‌ می‌دوزم.
(هشتم دی، ۲۳:۴۵)