از آیات مورد علاقه‌ام، «خُلِقَ الإِنسانُ ضَعيفا»ست. انتهای ذلت انسان رو به رخش می‌کشه و می‌گه که با این همه دبدبه و کبکبه، با کوچک‌ترین مسائلی از پا درمیای. انقدر می‌گه و می‌گه تا به یک اصل برسه، «وَ کَفَى بِاللَّهِ وَکیلًا».
این روزها آیۀ اول رو زیاد با خودم تکرار می‌کنم و وقتی به حضیض‌ترین نقطهٔ ناامیدی که می‌رسم، دل می‌بندم به «حَسْبِیَ اللَّهُ وَ إِلَیْهِ أُنِیب». اگر این امید در دل کاشته نمی‌شد، نمی‌دونم چطور قادر به ادامهٔ زندگی بودیم.