جناب گاو

از طرف یکی از خوانندگان:

یا حضرت فیل

در هند استعماری، محرم فقط یک مراسم عزاداری شیعی نبود؛ بلکه به یک فضای کارناوالی و اعتراضی تبدیل شده بود که در آن مرزهای طبقاتی و مذهبی موقتاً فرو می‌ریخت . در شهرهایی مثل بمبئی و پونا، هندوها بیشتر از مسلمانان در دسته‌های محرم شرکت می‌کردند . این مراسم با موسیقی، طبل، نمایش و شلوغی همراه بود و به همین دلیل، بریتانیا از آن وحشت داشت چون به راحتی می‌توانست به تظاهرات سیاسی تبدیل شود . پس از شورش‌های فرقه‌ای ۱۸۹۳ در بمبئی و پونا، بال گانگادار تیلاک به دنبال ابزاری برای بسیج توده‌ها علیه بریتانیا بود. او متوجه شد که محرم دیگر برای این کار مناسب نیست، چون ماهیت اسلامی داشت و نمی‌توانست همه هندوها را حول آن جمع کند.. او گانش چاتورتی را که تا پیش از آن جشنی خصوصی و خانوادگی بود، در سال ۱۸۹۴ به یک جشن عمومی عظیم تبدیل کرد که فرم و ساختارش را مستقیماً از محرم تقلید کرده بود .

اتفاقاً مسلمانان هم در این کارناوال شرکت می‌کردند.

https://www.hindustantimes.com/cities/mumbai-news/how-communal-conflict-led-to-the-birth-of-ganesh-utsav-101661107989087.html#1

🔻این تصاویر بخشی‌ از جشن‌های گانش چاتورتی هندوها در حیدرآباد هندوستان را نشان می‌دهد که در آن اهالی مجسمه عظیم لرد گانشا را که سرش شکل فیل است را به گردش درآورده‌اند. لرد گانشا که یکی از خدایان هندوهاست، نماد خرد و رفاه است.

این رویداد که زمان برگزاری آن از اواخر مرداد تا اواخر شهریور هر سال متغیر است، همه ساله به مناسبت بزرگداشت تولد این خدای هندو برگزار می‌شود و در بسیاری از شهرهای دیگر نیز مجسمه‌های عظیم مشابهی در قالب این جشن‌ها به حرکت درمی‌آیند.

@BBCPersian

فرق بین سیدیاسرجبرائیلی و عطا بهرامی در این است که سیدیاسر در اکثر اوقات خودش نمی‌داند که حرف‌هایش چقدر بی‌معنا و از بیخ و بن غلط است، ولی عطا در اکثر اوقاتی که مزخرفات کامل بیرون می‌دهد، کاملاً آگاه است و قصدش فقط گمراه کردن مخاطبان احمق خودش است.

در هر صورت، هر دو از فرط خوردن لقمه حرام، بندگان مخلص شیطان شده‌اند.

«تحلیلگران» نظام تشکیل شده از احمقان خبیث، و خبیثان خبیث!

عکس فوق اهتزاز پرچم همجنس باران است در ارتش یکی از کشورهای غربی. احتمالا کانادا که واقعا افتضاح است.

بودجه نظامی، یک سیاهچاله موروثی

ارتش رضاشاهی نتوانست در برابر متفقین مقاومت کند. ارتش محمدرضاشاه از پس اجرای حکومت نظامی برنیامد و پادگان‌هایش به دست نیمه‌چریک‌های انقلابی افتادند. مجموعه قوای نظامی جمهوری اسلامی هم نشان دادند که قلب مواضع دفاعی‌شان در برابر تهاجم خارجی بی‌دفاع است، و گویا غیر از لاف زدن و گزاف گفتن و رجز مفت خواندن انتظار دیگری نباید از ایشان داشت. البته که زمینه و زمانه کاملاً متفاوت این سه شکست آن‌ها را غیر قابل مقایسه جلوه می‌دهد، ولی در نهایت ماییم و این واقعیت که در ایران معاصر هیچ ارتشداری از ارتشداری‌اش طرفی نبست، نه بزرگ ارتشتاران و نه دیگران.

اوّلین سوال این است که این چه وضع ارتشداری است؟ کجای کار می‌لنگد؟ چرا در دوره‌های مختلف سالیان سال وقت و هزینه صرف تربیت و تدارک نیرویی کرده‌ایم که روز مبادا وا می‌رود و توان هیچ مقابله مؤثری ندارد؟ اگر قرار است رهبران کشور خودشان را با سالی چند بار مراسم رژه ارضا کنند که کار با یک گروه تئاتر و یک دسته موزیک و چندتا دوربین تلویزیونی جمع می‌شود، پس این همه مخارج هنگفت چرا؟

سؤال دوم مربوط به همین مخارج است. تا کی می‌خواهیم و می‌توانیم این همه منابع را به چاه ویل مخارج نظامی بریزیم و حرام کنیم؟ راست‌تر بگویم: تا کی می‌خواهیم و می‌توانیم با هزینه‌های نظامی برای خودمان هزینه‌های سنگین‌تری بتراشیم؟ قاعدتاً منظور از تدارک نیروی نظامی حفظ امنیت است. امّا وقتی این نیروی نظامی به هیکل فربهی از هزینه و ناکارآمدی و فساد تبدیل شود، برعکس عمل می‌کند، ناامنی به بار می‌آورد، و دولت و مردم را متحمّل هزینه‌هایی می‌کند که قابل اجتناب بوده‌اند.

جنگی که بیش از یک سال است در نبردهای مختلف آن هزینه و تلفات می‌دهیم، از بلندپروازی‌ها و سوءمحاسبات نظامیانی شروع شد که برای خودشان دشمن خلق کردند و برای ضرب شصت نشان دادن به آن دشمن هم از خط قرمزهایی رد شدند که خونشان را در سطح بین‌المللی مباح کرد. می‌توانید حالتی را تصوّر کنید که نظامیان ایرانی ـ‌مثل اغلب نظامیان جهان‌ـ در سنگرهای مرزبانی مشغول مراقبت از سرحدّات بودند، و باز هم جنگی به این شدّت و در این ابعاد درمی‌گرفت؟ من که نمی‌توانم. این ناامنی فعلی نانی بود که متولّیان متوهّم تأمین امنیت در سفره ما گذاشتند. و کار فقط به همین‌جا هم ختم نمی‌شود.

تورّمی که امروز بیچاره‌مان کرده و هیچکس راه حلی برای مهارش ندارد، یکی از عوامل مهمی است که احساس امنیت را از ما گرفته. چنانکه علمای اقتصاد می‌گویند، این تورّم ناشی از کسر بودجه شدید دولت است. و دولت اگر قرار نبود بارکش هزینه‌های سرسام‌آور و در عین حال بیهوده نظامی باشد، آیا کسری بودجه داشت، یا به این اندازه کسری بودجه داشت؟ پس گویا مخارج نظامی ما فقط بیهوده و بی‌فایده نیستند. آن‌ها تبدیل به یکی از اجزاء کسربودجه‌ای می‌شوند که امروز غیر از خلق نقدینگی و ایجاد تورّم راهی برای تأمین آن وجود ندارد. و همین تورّم و افت ارزش پول است که باعث می‌شود دلار به حدود 250 هزار تومان برسد و به زودی از آن هم گران‌تر شود.

القصّه. همه ما درباره آینده خیال‌هایی می‌کنیم، امّا اگر کسانی هستند که به آینده ایران «فکر» می‌کنند، حتّی اگر از مسائل نظامی سررشته ندارند هم باید برای این سؤالات پاسخ‌های جدّی و قابل دفاعی بیابند: با توجّه به سوابق گذشته آیا بهتر نیست ایرانی‌ها کلاً نظامی‌گری را ببوسند و کنار بگذارند؟ در غیر این صورت، آیا یک نیروی نظامی کوچک و کارآمد در کنار یک دیپلماسی صلح‌طلبانه راه مناسب‌تری برای تأمین امنیت ما نیست؟ و باز در غیر این صورت چطور ارتشی بسازیم که سرکنگبین قدرت دفاعی‌اش به صفرای شکست نظامی و ورشکستگی اقتصادی نیفزاید؟

برای این روزها هم این سؤال هم بد نیست اگر کسی جرأت فکر کردن داشته باشد: وقتی کار به جایی می‌رسد که هزینه‌های نظامی دیگر نه از طریق مالیات و استقراض، بلکه از طریق دزدی شرم‌آوری مثل ایجاد تورّم تأمین می‌‌شوند، آیا خیانتکار کسی است که بر ادامه جنگ اصرار دارد، یا آن که می‌گوید شکست را بپذیریم و بگذاریم تاریخ از نو ورق بخورد؟

https://t.me/AmirrezaAbdolii

واقعا آدم زورش می‌آید بنشیند سخنان آدمی که از تمام وجناتش حماقت می‌بارد را تحلیل کند. ولی چون این حرف‌ها در میان ملت همیشه مبعوث و علامه‌های موجود در رسانه‌ها زیاد تکرار می‌شود، اجازه دهید که چند نکته را گوشزد کنیم:

۱-ژاپن تسلیم نشد تا وقتی که به غیر از تسلیم هیچ چاره‌ای نبود! خیلی‌ها فقط هیروشیما و ناکازاکی را شنیده‌اند، ولی توکیو و خیلی شهرهای دیگر که با همان بمب‌های معمول ویران شده بودند وضعیت بهتری نداشتند. نزدیکِ اواخر جنگ، ژاپن تمام نیروی دریایی و‌ هواییش را از دست داده بود. چیزی که عجیب بود، تسلیم شدن نهایی آنها نبود، بلکه این نکته بود که، با وجود شکست‌های پی‌درپی و ویرانی و تلفات بسیار بالا، زودتر تسلیم نشدند. به تسلیم‌ناپذیری اگر باشد، روحیه سامورایی خیلی خیلی تسلیم‌ناپذیرتر بود تا شیعه روغن‌نباتی رانتخور پرمدعای منحرف!

۲- این که ژاپن هویت ندارد یعنی چه؟! ژاپن صد سال قبل از بمباران اتمی تصمیم گرفت که هویت قدیمی سامورایی خود را کنار بگذارد و غربی شود. لباس سامورایی ممنوع شد و لباس غربی جایش را گرفت، وفاداری به خان سامورایی جای خود را به مفهوم غربی ملت و وفاداری به کشور و ملت داد، نهادها به سبک اروپا و به خصوص آلمان به وجود آمد،..... ژاپن امروز از لحاظ «هویت» چه تفاوت اساسی با ژاپن ۱۹۰۰ دارد؟

۳- و مگر ما «هویت» خودمان را حفظ کردیم؟ لباس‌مان حفظ شد؟ جامعه‌مان سنتی است؟! مردم ایران دین‌دارند؟ جوانان‌مان انس با سنت‌های قدیمی‌مان دارند؟ دین و دینداری سنتی‌مان حفظ شد؟ طبیعت کشورمان حفظ شد؟ معماری‌مان حفظ شد؟ نهاد سلطنت که همیشه جزیی از هویت این مملکت بوده حفظ شد؟ در حقیقت، ژاپنی‌ها در حفظ خیلی از چیزهای قدیمی‌شان خیلی بهتر از ما عمل کرده‌اند. هیچ ذهنیتی چونان ذهنیت انقلابی ایرانی اهل ویران کردن گذشته نیست.

۴- و‌اما درباره «استقلال». چرا آمریکا هنوز در ژاپن پایگاه دارد؟ علتش، بیشتر از خواست آمریکایی‌ها، خواست خود ژاپنی‌هاست. ژاپنی‌ها از شوروی و چینی‌ها و بعدش از کره شمالی بیشتر هراس داشتند و دارند تا از آمریکایی‌ها. این هم البته از عقل‌شان است. البته ژاپنی‌ها، در زمانی که که به قول این «تحلیل‌گر» تلویزیون «هویت» داشتند و «مستقل» بودند، بیرحمی‌هایی در حق چینی‌ها و دیگر همسایگان خود کردند که الان حق دارند از نفرت چینی‌ها نسبت به خودشان بترسند.

وقتی حتی ذره نه عقل داری و نه دانش، ولی در تلویزیون به هزینه ما مردم مزخرفات تفت می‌دهیو در قبالش پول کلفت هم می‌گیری.

توضیحات بیشتر👇

کودتای دینی

خواستگاه اجتماعی کمیته و سپاه ( که به تدریج قدرت خود را افزایش دادند و حکومت را در اختیار قرار گرفتند ) طبقه سنتی نیود. فرهنگ ایشان نه فرهنگ فولکلور بود و نه فرهیخته. با مراجع سنتی مذهب و هنر و فرهنگ ارتباطی نداشتند. این ها حاشیه نشینان شهرهای بزرگ بودند و از لایه های پایین اجتماع مهاجرتی. اغراق نیست، اگر گفته شود کاملا عاری از هر نوع فرهنگ بودند. این ها به تدریج و با همکاری آخوندهای عامه پسند رادیکال اقشار دانشجویی و روشنفکری را از حکومت کنار زدند. نهایتا مخلوطی از مذاهب پرخاشگر و عقل ستیز نظیر زیدی- اخوانی٫ را اختیار کردند. رهبر دوم انقلاب نقشی کلیدی در تثبیت و تحکیم مذهب جدید داشت. این اولین بار در تاریخ جهان بود که تغییر مذهب یک دیار به طور غیر رسمی و پنهان صورت می گرفت.

#تقی_شهرام

رییس پاسدارها به من گفت «شماها آنقدر احمقید که نمی فهمید این کارهایتان (یعنی انتقاداتی که به یکه تازی های آنها می شود) مستقیماً به ضررتان تمام میشه» و بعدش هم خیلی راحت بنده و پرویز نیکخواه و بعدش همه کمونیست ها را به اضافه سرمایه دارها توی یک کیسه میریخت و میگفت هیچ فرقی با هم ندارید.
«شماها دلارها را از کجا میآوردید؟ معلومه با سرمایه داری جهانی زد و بند کرده اید و ... و نمیگذارید که ما ریشه سرمایه داری را بکنیم. مخصوصاً اینکه با حمایتتان از دولت نمی گذارید که انقلابی (!) عمل بشه» گفتم دولت [موقت] را که خود آقا معرفی کرده!
اولش چیزی نگفتند. بعد تعریف کردند که آقای منتظری طی یک مقاله در روزنامه ها سیاست های دولت را به زیر شلاق گرفته و گفته است که این دولت نه دولت اسلامی است و نه دولت انقلابی.
از مجموعه صحبت ها معلوم بود که چقدر با دولت اختلافشان شدید شده است. البته جالب اينجاست که هرچه بورژوازی مذهبی به اینها رکاب میدهد و حاضر است زیر پالانشان برود، باز هم اینها راضی نیستند و چیز بیشتری را می خواهند. یک کلام، آنها منتظر استعفای مهندس بازرگان، آوردن یک دولت دست راستی مذهبی و سرکوب مستقیم و بی چون و چرای نیروهای چپ هستند و به هیچ چیزی هم جز قدرت مستقيم راضی نخواهند شد.
نیروهای متشکل آنان در مقایسه با نیروهای متشکل دولت بسیار زیادتر است. کمیته ها در دست آنهاست. سپاه دربست در اختیار آنهاست. آقا از آنها حمایت قلبى و حتى علنی میکند و بخش اعظمی از نیروی انسانی و سازمان روحانیت را هم در کنترل خودشان دارند. به اضافه اینکه زندان ها دربست و دستگاه قضائی انقلاب نیز تا حد زیادی باز هم در حیطه نفوذ آنهاست.
از آن طرف دولت نه میتواند روی ارتش حساب کند و نه پلیس و ژاندارمری ای که در اختیار او باشد وجود دارد. اینها تحت تسلط کمیته ها هستند. میماند دستگاه بوروکراسی که تا حدی در کنترل دولت است. اما طبعاً بوروكراسي بدون قدرت مسلح چکار می تواند بکند؟ به اضافه اینکه این بورژوازی بی خایه و بی مایه تر از آن است که بتواند و حاضر باشد با نیروهای دمکرات علیه این جریان انحصار طلبانه بسيار خطرناک عقد اتحاد ببندد. الان تنها چیزی که دولت بازرگان به آن بند است، حمایت ظاهری و زبانی آقای خمینی است، و اینکه هنوز امام موقع را برای کنار رفتن بازرگان مناسب نمی داند. او میخواهد به دست این قبيل ليبرالها اساسی ترین کارهای اولیه دوران گذار را انجام دهد و آنگاه بطور قطعی قدرت را به دست کسانی که واقعاً مورد اعتماد و اطمینان ایدئولوژیک او هستند بدهد.
بنابراین بدون شک کابینه بازرگان رفتنی است. و در حالیکه نیروهای چپ نیز دارای هیچگونه تشکل متحد و یکپارچه نبوده و نفوذ قابل اهمیتی را در میان پرولتاريا هنوز بدست نیاورده اند، وقوع فاجعه تقريبا حتمى است.
در واقع احساسات عليه دولت بازرگان در میان این بخش از نیروهای خرده بورژوازی، در میان عناصر و نیروهای متشکل و مسلحش آنقدر زیاد شده است که من بیم دارم که آنها حتی تا تشکیل مجلس مؤسسان و تصويب قانون اساسی هم صبر نکنند؛ چیزی که البته آقا خیلی بدان مصر است. اما با این وصف كاملا قابل مشاهده است که اینها روز به روز بیشتر همان صبر و تحمل ناچیزشان را هم دارند از دست میدهند.

#تقی_شهرام

[توصیف پاسدارها:] تقریبا همه شان از این جوانهایی هستند که - چه جور بگم - هفت هشت کلاس درس خوانده اند، بعدش افتاده اند به هر کاری، و در عین حال قدری زبر و زرنگ هم هستند، و توی این مدت هم کلیات تو خالی ای از مطالب سیاسی - که چه عرض کنم ـ یک مشت هذیانهای سیاسی را از بر کرده اند. مانند این که مثلاً: «مائو به انقلاب ایران خیانت کرده و همراه اشرف عرق خورده» یا مثلاً «اون روس تون، آن هم از چین، از کامبوج و لائوس هم دیگر حرفی نزنید، بلغارستان و یوگسلاوی هم که فلان طور. پس شما چه می گویید؟»
همه شان هم باورشان شده است که چپی ها عامل قضایای کردستان و نقده و گنبد هستند!! و بعد از همه جالبتر این که می خواهند تلافی این عقده ها را سر من در بیاورند. واقعاً طوری در این مورد حرف میزدند و خطاب و عتاب میکردند که فکر میکردم نکند روح من بی خبر از جسم رفته در نقده و گنبد و کردستان آتش به پا کرده است.

#گروگان_گیری

دختر کوچکی حدوداً هجده ساله، غرق شور و حرارت و از اشغال سفارت بسیار هیجان زده بود. عاشق این بود که به اتاق من بیاید و با من تمرین مکالمه انگلیسی کند؛ برای این کار راجع به هر چیزی حرف میزد.
عصر روز سوم یا چهارم اسارتمان، با چشمانی سرخ از بی خوابی سروکله اش پیدا شد. از بس داد زده بود صدایش کاملاً گرفته بود. لباسش لک و پاره و دستانش چرک بود، اما در پوست خود نمی گنجید.
حرکاتش شتاب زده بود، خیال بافی میکرد و کثیف بود، بسیار کثیف! من که نمیتوانستم نقشم را در خانه خودمان در سمت خواهر بزرگ تر کنار بگذارم، با او بگومگو کردم که باید قدری آرام تر باشد، کمی بخوابد و حمام کند!
هرگز شور و اشتیاق و سرسپردگی مطلق او را از یاد نخواهم برد. پیروزمندانه گفت: ما یه هفته، دو هفته، سه ماه یا هر چه قدر که لازم باشه اینجا میمونیم تا شاه رو برگردونیم.
همان طور که از در بیرون میرفت و مانتو قهوه ای کثیفش دور بدنش موج میزد، رو به من کرد و گفت: تا وقتی این اتفاق نیفته حموم نمیکنم!

وزیر امور خارجه عراق گفته که از تهران خواسته بودند تا اجازه دهد نفت عراق از تنگه بگذرد، ولی ایران جواب مثبت نداده بود.

قابل توجه کسانی که شاکی‌اند از اینکه عراق در امر تحریم خطوط هوایی، در مقابل آمریکا نایستاد و فرودگاه‌های عراق بر پروازهای ایرانی بسته شد!

نمی‌شود با عالم و‌ آدم قلدری کنی و توقع داشته باشی آدم حسابت کنند.

در ضمن، آیا توجه کرده‌اید که در چند ماه گذشته، علیرغم حمله اسرائیل به جنوب لبنان و شاخ و شانه کشیدن‌های اسرائیلی‌ها برای ایران، نظامِ همیشه‌قلدر ج.ا. که به کشورهای مسلمان همسایه و‌ کشتی‌های آنان حمله کرد، جرأت نکرد یک موشک طرف اسرائیل بیندازد؟! بنا بود به خاطر جهان اسلام اسرائیل را نابود کنیم!

شغال بیشه مازندران را/
نگیرد جز سگ مازندرانی!

در حقیقت، مشتری‌های دروغ‌های شاخدار فقط قشر کم‌سواد و ساده‌لوح نیستند. بلکه «نخبگان» فکری و جماعت درس‌خوانده گاه مشتری‌های پروپاقرص‌تری اند.

مثلاً نهضت بابیه را در نظر بگیرید با آن ادعاهای عجیب و غریب و مهملات پایه‌گذارش. گروندگان به باب بسیاری از تحصیل‌کردگان و روشنفکران و مشروطه‌طلبان بودند. نهضت مشروطه را اینها به پیش بردند. اینها فرهنگ ایران را شکل دادند، و قسمت اعظم «روشنفکری دینی» و‌ نیز انقلاب ۵۷ را باید از ثمرات آن نهضت دانست.

یا در زمینه‌ای کاملاً متفاوت: ببینید شأنی را که فروید هنوز که هنوز است در میان تحصیل‌کردگان ایرانی دارد و اینکه حرفش را مثل وحی مُنزَل نقل می‌کنند. همان فرویدی که سرتاسر نظریات مشعشعش بر اساس توهمات حاصل از کوکایین و دروغ‌های به شدت شاخدار و شخصیتی شارلاتان، مریض و به شدت نارسیسیستی است.

البته تکلیف رضا پهلوی مشخص است. او بُرندگی و قدرت و کاریزمایی ندارد که موجد امری مهم شود. او نمی‌تواند ایران را ویران کند.

اما آنهایی که می‌توانند ایران را ویران کنند و دارند ویران می‌کنند در ایران اند و رادیوتلویزیون ملی و همه بلندگوهای دیگر دست‌شان است و تریبون دارند و منصب دارند و قدرت دارند و رانت دارند و پول دارند و عقل ندارند و شرف ندارند و ترسی از کشتار هزاران نفر ندارند و اصلا دغدغه ویران شدن ایران و‌ مفلوک شدن مردم را ندارند و......

تئوریزه کردن جنگ داخلی


رضا پهلوی در مصاحبه جدید خود با فاکس نیوز می گوید که فشارهای اقتصادی به رهبری وزیر بسنت عالیه و از ترامپ می خواهد که جنگ را تا پایان ادامه بده و البته برای رفع دغدغه های امریکایی ها جهت جلوگیری از ایجاد هزینه مالی و تلفات انسانی هم دو راهکار می دهد می گوید نیروی زمینی شما داخل ایران است و برای این کار باید در داخل جوانانی را که می خواهند بجنگند و‌بمیرند را مسلح کنید و لازم نیست این کار را با پول خودتان بکنید با صدها میلیون دلار سرمایه بلوکه شده ایران چنین کاری را انجام بدهید و از شرکای منطقه ای امریکا یعنی همسایگان ایران هم می خواهد به این پروژه بپیوندند .

به عبارتی دیگر رضا پهلوی می گوید آفرین که به ایران حمله کردید و هزاران ایرانی را کشتید و دم تون گرم که ایرانی ها را در محاصره و تحریم قرار دادید ، احسنت که تورم صدها درصدی را به ایران تحمیل کردید ، جوانان ایرانی را حتی از آزمون تافل هم ممنوع کردید و با محاصره دریایی و هوایی علیه زندگی روزمره و‌مایحتاج مردم ایران شمشیر کشیدید و‌سیاست گرسنگی و ایجاد قحطی در ایران را با قدرت و جدیت ادامه می دهید اما حواس تان باشد این ها همه کافی نیست این ها به یک پیوست جنگ داخلی هم نیاز دارد ، ایرانی های مستاصل و فقیر شده و جان به لب رسیده را با پول های خودشان برای به آتش کشاندن کشور خودشان مسلح کنید آن ها به مردن راضی هستند، در این راه از همسایگان ایران که چشم طمع به خاک ایران دارند و سابقه طولانی در حمایت از تجزیه طلبان ایرانی دارند هم استفاده کنید آنان نیز شرکای منطقه ای ما هستند .

رضا پهلوی به فرموده کارفرمایانش حالا از مسولیت توجیه تجاوز خارجی فراتر رفته و در صدد توجیه و حتی تئوریزه کردن جنگ داخلی است ، کاری که الیته در نهایت به وسیله گروه‌های تجزیه طلب و تروریستی غرب و شرق کشور در خواهد آمد اما پهلوی نیز پیشگام شده تا افکار عمومی را با این برنامه همراه یا حداقل در برابر آن خنثی سازد .

نقشه راه مشخص است در کنار تحریم و محاصره همه جانبه ایران و‌ایجاد فلاکت اقتصادی و حملات احتمالی خارجی ، یک جنگ داخلی فراگیر برای تبدیل ایران به سوریه یک دهه پیش یا یوگسلاوی دهه ۱۹۹۰ و‌ سودان و ……


تنها راه جلوگیری از این دسیسه ، تفاهم و مصالحه است حالا با هر روشی که می شود یا با تصعید تنش و وادار کردن طرف مقابل و یا با دیپلماسی و ….

اما در این میان یک چیز نیز بیش از پیش روشن شد تمامی شعارهای شبه ملی گرایانه پهلوی درباره تمامیت ارضی ایران و …. پوچ و مسخره است و او آشکارا وارد پروژه تجزیه ایران شده است نمی دانم چرا به چنین رذالتی تن داده ؟ مجبور است ؟ می ترسد ؟ از ایران و مردمش نفرت دارد ؟ پول گرفته و تطمیع شده ؟ کینه دارد ؟ طمع تاج و‌تخت دارد و یا هر چیز دیگر

از نظر من بیشتر از همه ابلهی است بی مغز که به نتیجه کارهایش نمی اندیشد مرعوب و بی فکر در برابر خارجی و البته طمع کار به پول و …..


اما هرچه باشد تکلیفش مشخص است می ماند تکلیف آنانی که تا امروز هم چنان چشم های خود را بر روی این حجم از خیانت و وطن فروشی بسته بودند و از حمایت پهلوی ار جنگ های دوازده روزه و چهل روزه چشم پوشی کرده بودند ، سکوت یا حمایت شما در برابر تئوری پردازی پهلوی از جنگ داخلی ، خیانت و همراهی کامل با نابودی و فلاکت و جنگ داخلی و کلنگی شدن ‌و تجزیه ایران است .

https://t.me/bahmanighajar

برای حفظ زبان شیرین فارسی، به جای اینکه چون نادانان به عربی ناسزا گوییم، و یا عربی‌زدایی کنیم (که به فقر زبان می‌انجامد)، بکوشیم که افعال ساده‌ای را به کار بریم که دارند از دست می‌روند و افعال مرکب جایگزین‌شان می‌شوند.

هست > وجود دارد
کوشیدن > کوشش کردن
جستن > دنبالش گشتن
یافتن > پیدا کردن
نگریستن > مشاهده کردن
گزیدن، برگزیدن > انتخاب کردن
پنداشتن > تصور کردن
آرمیدن > استراحت کردن
گسستن > قطع کردن
آراستن > تزئین کردن
پیراستن > مرتب کردن
فشردن > فشار دادن
انجامیدن > منتهی شدن
آغازیدن > شروع کردن
آمیختن >قاطی کردن
گماشتن > منصوب کردن
گشودن > باز کردن
فراخواندن > دعوت کردن
پیمودن > طی کردن
برآشفتن > عصبانی شدن
انباشتن > جمع کردن
آزمودن > امتحان کردن
اندیشیدن > فکر کردن
پژوهیدن > تحقیق کردن
مردن > وفات یافتن، فوت کردن
کشتن > به قتل رساندن
پذیرفتن > قبول کردن

با این کار، گفتار و نوشتارتان سلیس‌تر و زیباتر نیز خواهد شد.

مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، درباره مسوولان ایرانی:

به نظر من، ایرانی‌ها در این توهم هستند که دموکرات‌ها در ماه نوامبر پیروز خواهند شد و ترامپ دیگر نخواهد توانست کاری علیه آن‌ها انجام دهد.

من فکر نمی‌کنم آن‌ها سیستم ما را خیلی خوب درک کنند.

در حقیقت، بسیاری از ایرانیان سیستم آمریکا را درک نمی‌کنند. حتی خیلی از ایرانیانی که به آمریکا مهاجرت کرده و سال‌ها آنجا زیسته‌اند.

نه فقط سیستم سیاسی، بلکه خیلی چیزهای دیگر در مورد آمریکا را نمی‌فهمند یا بدفهمی‌های اساسی دارند. یکیش در مورد رسانه‌ها و خبرگزاری‌ها. نمی‌فهمند که دیفالتِ اینها غر زدن و انتقاد کردن و وحشت کردن و به وحشت انداختن است. این «حتی خودشان هم می‌گویند» که احتمالاً زیاد شنیده‌اید از همین جا می‌آید.

شیعه تانکی بدبخت. نه چپ جهانی ضدآمریکابازیش رو قبول داره. نه روس‌ها تانکی بودنش رو قبول دارن. نه عرب فلسطین‌بازیش رو قبول داره. گه همشون هم چسبیده به شلوارش.