دغلکاری نخبگان، کانال اصغر حکمتیار: “استقرار در ماتحت رضا قزاق فاقد توجیه است گفتیم که مساله ایرانی مساله و…”

استقرار در ماتحت رضا قزاق فاقد توجیه است

گفتیم که مساله ایرانی مساله وارونگی باور هاست. سگ سلیقگی سیاسی در پی باورهای واژگون می آید.
صد و پنجاه سال پیش، به تقدیر زمانه و نه به خاطر قصوری غیرعادی از جانب شاهان، یک انقلاب عظیم در باورهای ایرانی صورت گرفت و یک کفر پنهان در نقاب «پیشرفت» بر ضد شاه و سنت و ثبات و هویت و باورها و مراتب طبقاتی طغیان کرد. این کفر در ابتدای فتنه بابی ها (معروف به غائله مشروطه) کمابیش از چشم عوام پنهان نگاه داشته می شد، اما در زمان دیکتاتوری رضا کودتاچی صورت آشکارتری گرفت و خلایق لباس سنتی خود را نیز از کف دادند. گفتیم که این ایده «پیشرفت» و مذهب راه آهن ارتباطی ذاتی با رونق و رشد اقتصادی نداشت. حرص مادیگری که مثلا در کشورهای کمونیستی به اوج می رسد ارتباطی با رفاه ندارد و بلکه مانع آن است. بوق و باد واقعیت امور نیستند و «بوق پیشرفت» نقابی بود برای الحاد جدید. الحاد و دولت پرستی وضع کسی را بهتر نکرده و نمی کند. ای کاش این واقعیت را روی پیشانی ایرانی ها خالکوبی می کردند.
خلاصه همین الحاد و ماده پرستی حریصانه از یک طرف و زوال قوت اخلاقی از طرف دیگر باعث می شود که ایرانی مدرن در ماتحت رضاخان و یا چپی ها ماندنی شود. مادی گرایی حریصانه و لئیمانه ایرانی باعث می شود در برابر مذهب راه آهن و وعده پیشرفت خودش را ببازد. تصور کند اگر به سنت ها و مردانگی و باورهایش پشت کند نانش در روغن می رود (زرشک! چیزی جز خسران و نحوست شخصیتی نصیبش نشده و نخواهد شد). زوال اخلاق باعث می شود کثافات رضا قزاق در چشم او ناچیز باشد و یا بزرگ‌ترین عقل یعنی وفاداری به شاه نیک تبار در نظرش نیاید. در ضمن ایرانی بی دین کلا نسبت به باد بی دفاع است. لذا باد ملی گرایی و باد تکبر و توهم تاریخی خیلی راحت در دلش می نشیند. چون توحید و فروتنی و عدالت و انصاف و راست گویی در پیش نمی گیرد، لذا راه هدایت او نیز بسته است. تمام عقل سنتی و حتی علم به اصول یک حکومت قابل قبول را از دست می دهد و دور رضا قزاق و کودتاچی های دوربرش طواف می کند. در حالی که جمهوری اسلامی از خیلی جهات شبیه و وارث رضاخان است.

ایرادی ندارد و بلکه طبیعی است که ایرانی عامه بخواهد برگردد به زمان قبل از جنون ناب، یعنی نیم قرن پیش و به خاطره هایش از رونق ‌و رفاه مرحوم محمدرضا پهلوی. هرکس این خواسته را نداشته باشد یا ریگی به کفش دارد و یا شاید زیادی ایده آلیست است. اگر پهلوی گرایی فقط یک خواسته صادقانه و ساده مبتنی بر بازگشت به ۵۶ باشد، من مشکلی با آن ندارم. بنابر مشی عمل گرایی خود هم به رضا پهلوی احترام می گذاشتیم و هم نامشروع بودن کودتای رضاخان را زیر سبیلی رد می کردیم. بالاخره دنیای سیاست جای حقیقت جویی نیست و رهایی از خوک مستلزم وارد شدن در فاضلاب است. اما اشکال کار آنجاست که موضوع از یک خواسته عملی معقول می گذرد و در دست روشنفکران چپ و راست تبدیل به یک ایدئولوژی می شود و به جان حقایق و روح و ایمان می افند.

ثانیا، در شرایط حاضر و با وجود بی عقلی و دریوزگی و خفت وجدان آقای رضا پهلوی تصور حکومت وی دشوار است. رضا پهلوی نه تبار دارد و نه بینش و نه مایه اخلاقی. تنها سرمایه اش کلافگی مردم است از جمهوری اسلامی. ولی از نقد کردن همین سرمایه هم عاجز است. مرغدل و بیگانه است. ضمن این که هدفش واقعا به دست گیری حکومت نیست که هزار دردسر دارد. بلکه فقط می خواهد انتقام بگیرد و جمهوری را ذلیل تر کند. برای همین کینه و عقده ورزی کودکانه به دریوزه اسراییل تبدیل شده است.

ثالثا، اگر با حکومت فرضی دست نشانده اسراییل مشکلی نداریم، چرا مملکت را به ژاپن یا آلمان یا همین شیوخ عرب اجاره ندهیم ؟ فرضا اگر ایران قیمومیت انگلیس را قبول می کرد به هزار دلیل علمی و شهود تاریخی از حکومت رضاخانی بهتر بود (منهای باد ملی گرایی). نمی دانم روشنفکران ما که از دریوزگان غربی و شرقی پیروی می کنند، ناگهان در انتخاب حاکم خلقی و وطنی می شوند. پاچه خواری و بادسواری ایرانی را بیچاره کرده است.

خلاصه عقل خیابانی مردم ابتدائا بد نیست، اما مساله این است که ایرانی صد سال است به اجبار نظام رسانه ای و آموزشی و با خیانت آخوندها از طرز فکر محافظه کاری (خدا، سنت، شاه، آزادی مالکیت، دولت محدود) دور نگاه داشته شده است. نخبگان مدرسه رفته مردم را عمیقا گمراه کردند و این گمراهی متاسفانه استوار شده است. به هرحال اگر مردم آگاه به خود نشوند و از باد فاصله نگیرند ، ناامید خواهند ماند.