ديد‌بان آزار

بهره‌کشی جنسی یا «انتخاب آزادانه»؟
استثمار زنان دارای اعتیاد در پورنوگرافی

نویسنده: سبا معمار

هشدار محتوا: متن حاوی توصیفاتی از بهره‌کشی جنسی، خشونت و تحقیر است.

🟠 در خبرهای جنایی ایالات متحده، ناپدیدشدن دست‌کم هفت زن باعث شده انبوهی از تصاویر و ویدئوهای پورنوگرافیک در اختیار پلیس قرار گیرد و بررسی شود. این تصاویر، خشونت و تحقیر علیه زنانِ دارای اعتیاد را نشان می‌دهند؛ زنانی که به گفته تولیدکننده تصاویر، «نحیف بودند» و «حاضر می‌شدند برای هروئین هر کاری بکنند.» به این زنان دستمزد پرداخت نمی‌شد و از اعتیادشان سوءاستفاده می‌شد تا جلوی دوربین مورد تحقیر قرار بگیرند، آسیب ببینند، احتمالاً خفه شوند و بمیرند، بی‌آن‌که درباره سرنوشتشان پیگیری دقیقی انجام شود.

این‌جا بخوانید

@harasswatch

🟠 دیدبان آزار: صدها زن در دهلی گرد هم آمده‌اند تا در اعتراض به تجاوز به یک دختر ۱۷ ساله در نزدیکی محوطه دانشگاه دهلی، دست به اعتراض بزنند. این یکی از چندین تجمع اعتراضی است که طی هفته گذشته در پایتخت هند برگزار شده است. سه مرد که خود را مأمور پلیس جا زده بودند، یک دختر ۱۷ ساله را در یک پارک عمومی در مرکز پایتخت، مورد تجاوز گروهی قرار دادند. این واقعه برای مردم هند، یادآور تجاوز گروهی و قتل یک دانشجوی ۲۳ ساله رشته فیزیوتراپی در سال ۲۰۱۲ است؛ حادثه‌ای که در داخل هند موجی از اعتراضات سراسری به راه انداخت و در نهایت به تصویب قوانین سخت‌گیرانه‌تر برای مقابله با خشونت جنسی منجر شد.

🟠 موارد جدید تجاوز جنسی در هند بار دیگر بحث‌ها درباره امنیت زنان را بالا آورده و این پرسش را مطرح کرده است که چرا اصلاحات گسترده قانونی و مجازات‌های سنگین‌تر نتوانسته‌اند از میزان خشونت جنسی بکاهند. در واکنش به این سیاست‌ها، دانشجویان دانشگاه دهلی در روزهای اخیر در اعتراض به ناامن بودن فضاهای عمومی به خیابان‌ها آمدند. آنان خواستار افزایش روشنایی خیابان‌ها، ایجاد سرویس‌های بهداشتی قابل استفاده، تأمین مسکن و افزایش بورسیه‌های تحصیلی برای دانشجویان زن شدند.

🟠 پس از این حوادث، واکنش مقام‌ها بیشتر به محدود کردن رفت‌وآمد زنان معطوف شد. در دهلی دسترسی به برخی پارک‌های عمومی محدود شد و کالج دخترانه «لیدی شری رام» برای مدت کوتاهی کلاس‌های خود را به شکل آنلاین برگزار کرد. زنان در بیهار نیز به مجله «آوت‌لوک» گفتند که حادثه جَمویی به افزایش فشارهای خانوادگی و کنترل بیشتر زندگی آنان منجر شده است. منتقدان می‌گویند این واکنش‌ها الگویی تکراری را نشان می‌دهد: پس از انتشار هر خبر مربوط به خشونت جنسی، از زنان خواسته می‌شود پوشش خود را تغییر دهند، زودتر به خانه بازگردند، از مکان‌های خاص دوری کنند یا رفتار خود را محدود کنند. در نتیجه، مسئولیت جلوگیری از خشونت از متجاوزان و نهادهای مسئول به قربانیان بالقوه منتقل می‌شود. وِدایانا، دانشجوی ۲۰ ساله کالج لیدی شری رام، گفت بستن پارک‌ها راه‌حل نیست. به گفته او، اگر مسئولان برای امن و قابل استفاده کردن این فضاها اقدام نکنند، عملاً این پیام را می‌فرستند که پارک‌ها فقط برای مردان هستند.

🟠 کاویتا کریشنان، فعال فمینیست، این روند را یکی از گسترده‌ترین شکل‌های خشونت جنسیتی در هند توصیف کرده است. به گفته او، به‌جای بررسی ریشه‌های اجتماعی خشونت جنسی، نقش ساختارهای مردسالار و ضرورت آموزش و تغییر رفتار مردان، زنان وادار می‌شوند فضای کمتری در جامعه اشغال کنند. مینا کانداسامی، نویسنده فمینیست هم گفته است کنترل زنان برای مقامات آسان‌تر است، چون هزینه نهادی چندانی ندارد و به خانواده‌ها این پیام را می‌دهد که دولت در حال مدیریت بحران است. به گفته او، مخاطب اصلی این سیاست‌ها زنان جوانی نیستند که احساس ناامنی می‌کنند، بلکه سایر اعضای جامعه‌اند.

🟠 بر اساس تازه‌ترین آمار رسمی موجود، هند در سال ۲۰۲۴ به‌طور میانگین روزانه ۸۰ مورد تجاوز جنسی را ثبت کرده است. این رقم در مقایسه با سال ۲۰۱۲، یعنی آخرین سال پیش از اجرای قوانین سخت‌گیرانه‌تر، حدود ۶۸ مورد در روز بوده است. فعالان می‌گویند شمار واقعی موارد تعرض و خشونت جنسی احتمالاً بسیار بیشتر از این آمار است، زیرا بسیاری از قربانیان هرگز شکایت خود را ثبت نمی‌کنند.

🟠 فعالان حقوق زنان می‌گویند تغییرات قانونی، که از جمله شامل گسترش تعریف جرایم جنسی و وضع مجازات‌های سنگین‌تر برای تجاوز بود، نتوانسته به اندازه کافی از وقوع این جرایم جلوگیری کند. یوگیتا بهایانا، فعال حقوق زنان می‌گوید: «هیچ‌کس روی راه‌حل واقعی، یعنی تغییر نگرش و طرز فکر، کار نمی‌کند. هنوز این ذهنیت وجود دارد که اگر زنی شب‌هنگام بیرون از خانه باشد، تقصیر خودش است. یا اینکه مردان خود را محق می‌دانند زنان را کنترل کنند، مثلاً وقتی زنی را در کنار مرد دیگری می‌بینند. اینکه جامعه هنوز چنین طرز فکری دارد، واقعاً تکان‌دهنده است.»

🟠 بر اساس یک نظرسنجی از بیش از چهار هزار زن در دهلی نو و بنگلور، ۶۵ درصد زنان در دهلی نو و ۲۹ درصد زنان در بنگلور گفته‌اند که طی یک سال گذشته در فضاهای عمومی مورد آزار و اذیت قرار گرفته‌اند. یک مطالعه دیگر که در سال ۲۰۲۴ در هند و پاکستان انجام شد نیز نشان داد آزادی رفت‌وآمد زنان همچنان بسیار محدود است و تحرک آنان عمدتاً به تحصیل، اشتغال یا انجام کارهای مراقبتی بدون دستمزد وابسته است. در این مطالعه، رفت‌وآمد برای تفریح و لذت بردن تقریباً جایی در زندگی روزمره زنان ندارد.

‍@harasswatch

🟠 اعتراض دانشجویان دانشگاه دهلی به ناامن بودن فضاهای عمومی برای زنان: نابود باد پدرسالاری؛ زنده‌باد انقلاب

@harasswatch

گرامر زخم؛ از تصاحب تجربه تا سیاستِ ناتمام گذاشتن دیگری

نویسنده: پیام حسن‌زاده

🟠 سیاست رهایی‌بخش زمانی از تصاحب فاصله می‌گیرد که «نه» دیگری بتواند نحو متن، مفاهیم آن و جایگاه گوینده را تغییر دهد. در این معنا، ترمیم زخم نه در سخن گفتن به جای دیگری، بلکه در ساختن زبانی رخ می‌دهد که بتواند سخن، سکوت، ندانستن و امتناع او را بدون تمام کردن آن بشنود.

این‌جا بخوانید

‍@harasswatch

🟠 محبوبه شعبانی، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه و زندانی سیاسی محکوم به اعدام، در پیامی صوتی از زندان وکیل‌آباد مشهد اعلام کرده است که حکم اعدام او به وکیلش ابلاغ شده است. این فایل صوتی حاکی از آن است که چندین نفر از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه که در بند زنان زندان وکیل‌آباد نگهداری می‌شوند، با خطر اجرای حکم اعدام روبه‌رو هستند.

🟠 شعبانی در این پیام از وضعیت نامناسب زندانیان و فشارهای روحی ناشی از صدور احکام اعدام سخن گفته و از افراد و نهادهایی که امکان کمک دارند، خواسته است برای حمایت از این زندانیان اقدام کنند. این زندانی ۳۳ ساله با اتهام «اقدام عملیاتی جهت تحکیم اسرائیل، آمریکا و عوامل وابسته به گروه‌های اپوزیسیون» روز سه‌شنبه ۱۰ شهریورماه امسال در شعبه یک دادگاه انقلاب مشهد محاکمه شده است. بر اساس اتهامات مطرح‌شده علیه او، کمک به معترضان مجروح و انتقال آن‌ها با موتورسیکلت شخصی به مراکز درمانی در جریان اعتراضات روزهای ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴، از جمله موارد استنادی پرونده بوده است.

@harasswatch

«بیکاری، بیگاری، حجاب زن اجباری»

🟠 بر اساس گزارش‌های منتشرشده از سوی کانال «علامه آزاد»، دانشجویان دانشگاه علامه روز دوشنبه شش مهرماه در پردیس مرکزی این دانشگاه تجمع اعتراضی برگزار کردند. افزایش شهریه دانشجویان شبانه و سنواتی، وضعیت ارزاق و امکانات خوابگاه، کیفیت تغذیه و موضوع حجاب از جمله مسائلی عنوان شده که موجب اعتراض دانشجویان شده است.

🟠 در جریان این تجمع، نیروهای بسیج با طرح موضوع گفت‌وگو تلاش کردند تجمع دانشجویان را متوقف کنند. در همین میان، فردی که در میان صف نیروهای بسیج حضور داشت، دانشجویان را تهدید کرد و گفت آن‌ها را «توی گونی» خواهد کرد. دانشجویان نیز در واکنش به این تهدید، شعار «گفت‌وگوی تو گونی، نمی‌خوایم، نمی‌خوایم» سر دادند. برخی از شعارهایی که در جریان تجمع از سوی دانشجویان مطرح شد، عبارت بود از:

گرانی، تورم، بلای جان مردم
بیگاری، بیکاری، حجاب زن اجباری
دانشگاه پولکی، نمی‌خوایم نمی‌خوایم
با رتبه‌های عالی، تو خوابگاه پوشالی
ریاست دانشگاه، پاسخگو پاسخگو
نه پادگان نه بنگاه، درود بر دانشگاه
فکر نکنید یک روزه، قرار ما هر روزه
دانشجوی زندانی، آزاد باید گردد

🟠 از طرفی دیگر طبق گزارش‌های رسیده به «دانشجویان متحد»، حدود ۱۵۰ دانشجوی دانشگاه الزهرا از ورود به دانشگاه منع شده‌اند؛ این در حالی است که برای شماری از آن‌ها هنوز حکمی از سوی کمیته انضباطی صادر نشده و ممنوع‌الورودی با تصمیم ریاست دانشگاه اعمال شده است. برخی دانشجویان نیز بدون دریافت ابلاغ رسمی، هنگام مراجعه به دانشگاه از ممنوع‌الورود بودن خود مطلع شده‌اند. تعدادی از این افراد از ترم گذشته همچنان اجازه ورود به دانشگاه را ندارند.

🟠 همچنین ۳۰ دانشجوی دانشگاه هنر توسط کمیته انضباطی به محرومیت از تحصیل محکوم شدند. این احکام شامل دو و چهار ترم محرومیت از تحصیل بوده‌اند. موضوعی که نشان‌دهنده سرکوب بالا در دانشگاه هنر به دلیل اعتراضات اسفندماه سال گذشته است.

🟠 رئیس قوه قضاییه اعلام کرده به دادستان کل کشور به عنون مدعی‌العموم دستور داده که با همکاری سایر بخش‌های انتظامی، اطلاعاتی و متولیان دولتی «در راستای صیانت از حقوق مردم و مبارزه با مظاهر فساد، موضوع مقابله با ناهنجاری‌های اجتماعی و بعضاً ولنگاری‌ها و برهنگی‌ها را با قاطعیت و منطبق با مرّ قانون پیگیری کند.»

🟠 اژه‌ای می‌گوید: «آنچه ضروری است جمع کردن این بساط ناهنجاری و برهنگی است؛ لکن با تدبیر و درایت. رئیس‌جمهور و مجلس نیز موافق این قضیه هستند. در این راستا، نباید از غوغاسالاری‌ها و هیاهوها هراسید.»
‍@harasswatch

فشار بر دانشگاه با آغاز سال تحصیلی

@harasswatch

گلوریا استاینم؛
میراث و نقدها

چندی پیش گلوریا استاینم، روزنامه‌نگار، فعال حقوق زنان و از چهره‌های جنبش فمینیستی آمریکا، در سن ۹۲ سالگی در خانه‌اش در منهتن نیویورک درگذشت. دوستانش درباره او نوشتند: «بزرگ‌ترین استعداد گلوریا توانایی‌اش در گوش‌دادن به دیگران و به‌رسمیت‌شناختن آن‌ها بود.»

استاینم در طول بیش از شش دهه فعالیت، علیه خشونت خانگی، ختنه زنان، صنعت پورنوگرافی و جنگ‌های ویتنام و خلیج فارس موضع گرفت و از جنبش‌هایی چون «جان سیاهان مهم است» و حقوق کوئیرها حمایت کرد. او هم‌چنین در سال ۲۰۱۷ در راهپیمایی زنان علیه دونالد ترامپ سخنرانی کرد.

با این حال، جایگاه او در جنبش فمینیستی محل مناقشه بود. گروه‌های فمینیستی رادیکال مانند «رداستاکینگز» همکاری پیشین او با «سازمان مستقل تحقیقات» را، که از منابع مالی مرتبط با سازمان سیا برخوردار بود، نقد کردند و ماهیت و پیامدهای این ارتباط را به پرسش‌ گرفتند.

ترجمه دو مقاله از نیویورک تایمز و رداستاکینگز درباره فعالیت‌ها و نقش گلوریا استاینم، می‌تواند به آشنایی با با برخی از بحث‌ها و چالش‌های درون جنبش زنان آمریکا در دهه هفتاد کمک کند.

@harasswatch

تا لغو حکم اعدام، ایستاده‌ایم تا پایان

🟠دیدبان آزار: «یکشنبه‌های اعتراضی» فقط به مستمری، بیمه و هزینه‌های درمان محدود نمانده است. این تجمع‌های هفتگی، که سال‌هاست در شهرهای مختلف ادامه دارد، در کنار مطالبات صنفی و معیشتی، گاه به اعتراض به اعدام، حمایت از زندانیان و همبستگی با معترضان نیز می‌رسد.

🟠 در سال‌های اخیر، حضور زنان بازنشسته در این اعتراض‌ها پررنگ‌تر شده است. در شهرهایی مانند رشت، تهران و کرمان، زنان بازنشسته حضور یافته‌اند، سخنرانی‌ کرده‌اند و شعار داده‌اند. تصاویر منتشرشده از تجمع‌های رشت همچنین حضور زنانی بدون روسری را نشان می‌دهد. پیش‌تر نیز بازنشستگان در شهرهای مختلف، در اعتراض به سیاست‌های کنترل‌گرانه درباره حجاب، شعارهایی از جمله «روسری رو رها کن، فکری به حال ما کن»، «حجاب، حجاب، شعارشون دروغ و دزدی کارشون» و «با قدرت زن و مرد، ستم به لرزه آمد» سر داده بودند.

‍‍‍@harasswatch

از آدم‌ها و دیوارها؛
پاره‌هایی برای تابستان سالی که نگذشت

نویسنده: نیلوفر رسولی

🟠 خیلی دیرتر از این‌ها باید برایت می‌نوشتم، دیرتر، چند موجی بعد، بعدتر بعدتر بعدتر، هنگامه‌‌ای که دریا مشت‌هایش را عقب کشیده‌بود، عقب‌تر، و حلقه‌حلقه‌های استیصال را در دهان پرماهی خود فروخورده بود؛ شاید آن زمان که بالاخره در گوشه‌ای از این جغرافیا شکسته بودم یا، چیزی در من شکسته بود که نامش را نمی‌دانم، نمی‌نامم؛ شاید آن زمان که تمام نام‌ها را یکی‌یکی فریاد زده بودم، تلوتلوخوران تا آخرین پرتگاه حافظه پیش رفته بودم، گفتنی‌هایی دیگری داشتم؛ یا شاید ‌قبل‌تر‌، آن زمان که در شب‌های انقطاع و جنون، در هر نامی نام تو را می‌دیدم، در هر تنی چشم در جست‌و‌جوی تن تو داشتم، آن زمان که تو ویران می‌شدی، من تصویر ویرانی‌ات را تنها می‌توانستم ببوسم؛ شعله‌های جنون در میانه زمستان، زمستان سخت بلند، آن فصلی که در سیاهی چشمان هم چنان خیره می‌ماندیم تا بدانیم شب دقیقاً چه رنگی دارد.

🟠 بیش‌تر بخوانید

‍@harasswatch

واکنش‌ها به موج جدیدی از سرکوب فعالان کوئیر در ترکیه؛
«جبهه کوئیر را از نو می‌سازیم»

🟠 دیدبان آزار: تاکنون بیش از۱۶۲ نفر در ترکیه در چارچوب عملیاتی با عنوان «خانواده من در امان است» بازداشت شده‌اند.
پلیس ترکیه با یورش شبانه به خانه فعالان ال‌جی‌بی‌تی‌کیو، آنان را بازداشت کرده و وب‌سایت‌ها و حساب‌های کاربری آنان در شبکه‌های اجتماعی را هم مسدود کرده‌ است.

🟠 جانست کالان، عضو هیئت اجرایی «کائوس جی‌ ال» و فعال ترنس که در چارچوب این عملیات‌ بازداشت و به زندان سینجان منتقل شده، توصیف کرده است که در سلولی با قفل دائمی، بدون دوش، مسواک و تعویض لباس به سر می‌برد: «این نامه‌ای شخصی از ته قلب من است و واقعاً می‌خواهم بدانید که حالم خوب نیست. ناراحت، عصبانی، تنها، مضطرب، ترسیده، ناامید و احساساتی‌ام.»

🟠 بیش‌تر بخوانید

@harasswatch

خیابان‌ها ممکن است دوباره خلوت شده باشند. ممکن است آسفالت بلوار کشاورز دوباره در سکوتی وهم‌انگیز فرو رفته باشد. ممکن است ماشین‌های گشت، با رنگ‌ها و نام‌های جدید، دوباره در تقاطع‌ها مستقر شده باشند. اما در هندسه هستی، هیچ‌چیز به جای اولش بازنگشته است. «اختلاف»، زمان را به دو نیمه شمشیر زده است: پیش از رخداد، و پس از رخداد. قاب‌هایی که در آن پاییز شکسته شدند، دیگر به هم نمی‌چسبند. چشم‌هایی که یک‌بار مرئی شدن حقیقت را دیده‌اند، دیگر نمی‌توانند به کوری پیشین بازگردند. آیا می‌توان به عقب بازگشت؟ این پرسشی است که اکنون در شهرها معلق مانده است. حقیقتی که روی سنگفرش‌ها ریخت، هنوز آنجاست؛ نامرئی اما تپنده. آنچه در آن زمان پاره شد، فقط سکوت نبود؛ خود نظم محسوس بود. و آنچه پاره شد، دیگر نمی‌تواند به‌طور کامل بازسازی شود.

https://harasswatch.com/news/2653/

همان­گونه که گفته شد جنبش «زن، زندگی، آزادی» که می‌­توان آن را نمونه‌‌ای از سیاست شبکه‌­ای و خودسازمان‌­یافته دانست، در جامعه تحت‌ سرکوب و در فضای چهره‌ساز -که توسط منطق رسانه‌ و جریان‌های سیاسی متصل به قدرت و ثروت در دیاسپورا تشدید می‌شود- یک مسأله و شکاف بزرگ دارد و از درون همان شکاف «ناگهان پهلوی» بیرون زد و رشد کرد. جنبش‌های شبکه‌ای، برخلاف احزاب کلاسیک، اغلب بدون دفتر مرکزی و سلسله‌مراتب ثابت عمل می‌کنند. اما همین شبکه‌ها می‌توانند به‌شدت شخصیت‌محور شوند. الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی بدین قرارند: چهره‌ها را برجسته می‌کنند؛ پیام‌های پیچیده را به شعار تبدیل می‌کنند؛ اختلافات را تشدید می‌کنند؛ و سیاست را به رقابت بر سر دیده‌شدن تبدیل می‌کنند.

https://harasswatch.com/news/2656/

هیچ تصویر واحدی نمی‌تواند نمایندۀ تمام «زن، زندگی، آزادی» باشد. هیچ قهرمان واحدی نمی‌تواند حامل تمام تاریخ آن باشد. و هیچ آرشیوی نمی‌تواند ادعا کند که حافظه را کامل کرده است. آینده بدون حافظه ساخته نمی‌شود. اما حافظه نیز چیزی ثابت و آماده نیست؛ حافظه ساخته می‌شود، تمرین می‌شود و بین اذهان و آدم‌ها گردش می‌کند. شاید امروز، در میانۀ خستگی، جنگ، فقر، خشونت و پراکندگی، و در عین حال تلاش جامعه برای ادامه‌ دادن، جسور ماندن و امیدوار بودن، سوال این باشد که چگونه دوباره و چندباره به یاد بیاوریم کنار هم بمانیم و از گذشته مراقبت کنیم؟ و چگونه آنچه را زمانی تخیل کردیم در زندگی روزمره ادامه دهیم، تا از دل حافظه، امکان جهانی دیگر همچنان گشوده بماند؟ بگو زن. بگو زندگی. بگو آزادی.

https://harasswatch.com/news/2655/

ما دادخواهیم؛ اما پشت سد سوگواری‌های ناممکن توان نامیدن «ما»ی دادخواه را نداریم. توان به خاطر سپردن و فریاد زدن نام‌شان، نام تمام‌شان را. برای دادخواه شدن نیاز به یک سوگواری جمعی داریم. نیاز به  حقی که بیش از هرچیز با تسخیر خیابان سلب شده است و با هجوم‌های خشونت‌بار دیگر مسدودتر هم می‌شود. با تغییر نام کشتار و جنگ و ویرانی، به نقطه‌زنی، به مقاومت، به تلفات. با مصادره تصاویر. با بازی عددها، وزن‌کشی موضع‌های سیاسی. در میان همه‌ ابهام‌ها و تردیدها یک چیز شفاف است: آن‌ها مرده‌اند و راه‌ به گورستان بسته است. این اولین بار نیست که پشت درهای بسته‌ گورستان سوگواری ناممکن می‌شود. اولین‌بار هم نیست که گورستان سیاسی‌ترین زمین زندگان می‌شود.

https://harasswatch.com/news/2652/

آنچه در شهریور سال ۱۴۰۱ بر سر مزار ژینا امینی اتفاق افتاد، تنها سوگواری بر بدن یک زن کشته‌شده به دست حکومت ایران نبود، لحظه‌ای بود که در آن، بخشی پنهان از تاریخ مبارزۀ زنان کُرد در عرصۀ جهانی پدیدار شد، تاریخی کمتر دیده‌شده که در آن، زنان بدن مرده را به میدان مبارزه برمی‌گردانند و مادامی که در حال سوگواری هستند، مرگ، نام و حافظه را بهم پیوند می‌زنند. از این منظر، اگر بخواهیم لحظۀ آیچی را بفهمیم، لازم است به عقب برگردیم؛ به تاریخی که در آن سیاستِ رابطه با مردگان و معناگذاری مرگ، بخشی از میدان مبارزۀ سیاسی جنبش زنان کردستان شد و زنان با بسط این مبارزه به میدان پدرسالاری فرم جدیدی از مبارزه برای حق بر بدن را شکل دادند.

https://harasswatch.com/news/2654/

@harasswatch

🔹سهم بلوچ از ایران

روز شنبه ۲۱ شهریور ۱۴۰۵ خبرگزاری رسانک گزارش داد که دست‌کم هفت زندانی بلوچ محکوم به اعدام در زندان مرکزی زابل به بخش قرنطینه منتقل شده‌اند و ویدئویی هم از خانواده‌هایشان منتشر کرد که در مقابل زندان جمع شده‌اند تا برای آخرین بار با عزیزانشان ملاقات کنند. امروز یکشنبه ۲۲ شهریور اعلام شد که دو تن از این زندانیان اعدام شده‌اند: هاشم رخشانی ۳۴ ساله، متأهل و پدر دو فرزند اهل زهک؛ امان‌الله نظرخانی اهل روستای دِه‌نادر از توابع زهک. هاشم رخشانی حدود سه سال پیش با اتهامات مرتبط با مواد مخدر در زابل بازداشت و به اعدام محکوم شده بود و امان‌الله نظرخانی نیز اوایل سال ۱۴۰۲ نزدیک مرز میلک دستگیر و پس از سه سال زندان در زابل به حکم اعدام محکوم شده بود.

در طول سال ۲۰۲۵، دست‌کم ۱۳۷ زندانی بلوچ در ۲۷ زندان مختلف ایران اعدام شده اند و که زندان زاهدان با ۳۴ مورد بیشترین تعداد را داشته است. در این میان، حدود ۶۸٫۶ درصد با اتهامات مرتبط با جرائم مواد مخدر، ۲۶٫۳ درصد به اتهام قتل، و مابقی با اتهامات سیاسی و عقیدتی، تجاوز، یا نامشخص اعدام شده‌اند. این ها البته  آمارهایی که تنها شامل موارد احراز هویت‌شده است و بسیاری از اعدام‌شدگان گمنام در آن ثبت نشده‌اند. به‌طور کلی، بر اساس آمارهای سازمان حقوق بشر ایران ۲۵ درصد از اعدامی‌های کل کشور مربوط به سیستان و بلوچستان است که با توجه به جمعیت استان نسبت به کل کشور، رقمی بسیار قابل‌تأمل است.

به گفته دسگوهاران، گروه فمینیستی متشکل از زنان بلوچ، وضعیت اعدام‌ها در بلوچستان از آنجا که با سیاست‌های ناامن‌سازی و فقیرسازی پیوند مستقیم دارد، باعث شده است تا چرخه‌های خشونت علیه زنان گسترش یابد. اگرچه این خشونت پیشاپیش توسط جریان‌های مرکزگرا به‌سرعت برچسب «فرهنگی و سنتی» به خود می‌گیرند، اما نتیجه و حاصل مستقیم سیاست‌های خشونت‌گرایانه، سلب‌مالکیت‌ها و فقیرسازی‌ها در بلوچستان است. در طول قیام ژینا و پس از آن، زنان بلوچ مدام بر گسترش «سیاست زندگی» در مقابل سیاست مرگ تاکید کرده‌اند. آن‌ها با دفاع از این سیاست، به عنوان ابزار مقاومت، توانستند هفته‌ها مقاومت کنند و خیابان را زنده نگه دارند.

https://harasswatch.com/news/2650/

@harasswatch