سید علی محمودی

🔴 از خلاف قانون اساسی تا خَلط وظایف مجلس و دولت

✍️ سیدعلی محمودی

🔻 بخش دوم (پایانی)

🔻پیامدهای سفر یک نمایندۀ مجلس به افغانستان

📌محسن زنگنه نمایندۀ مجلس از تربت حیدریه، مه‌ولات و زاوه، در مقام «رئیس کمیسیون ویژۀ حمایت از تولید و نظارت بر اجرای سیاست‌های کلی اصل 44 قانون اساسی»، طی سفر به افغانستان در گفت‌وگوی تلویزیونی با «شبکه سحر» (اخبار مجلس) گفته است که طی مذاکرات با وزیر صنعت و تجارت طالبان، مقرر شده است حدود 10 هکتار زمین در حاشیۀ آب‌های بندر چابهار و بیش از 100 هکتار در اولین مرحله در محدودۀ منطقۀ ویژۀ اقتصادی این بندر به افغانستان اختصاص یابد. او افزوده است: «درگفت‌وگو با وزیر صنعت توافق کردیم که افغانستان بتواند در بندر چابهار در منطقۀ آزاد، یک سرزمین متعلق به خودش داشته باشد.»
 https://farsnews.ir/user176832090436/1791604053540464640))   فارس نیوز

🔻خلاف قانون اساسی

📌بیان زنگنه در این گفت‌وگوی تلویزیونی دارای صراحت و خالی از هرگونه ابهام است. پرسش این‌است ‌که چه فرد یا افرادی توافق کرده اند که افغانستان در بخشی از خاک ایران، «یک سرزمین متعلق به خودش داشته باشد»؟! اصولاً ورود نمایندۀ مجلس به امور اجرایی کشور خلاف قانون اساسی است و تخلف از اصل‌های مربوط به قوۀ مقننه محسوب می‌شود.

📌زنگنه سپس در مصاحبه با ایرنا گفته است: «اصل اختصاص ۱۰ هکتار زمین در بندر چابهار و حدود ۱۰۰ هکتار زمین در منطقۀ آزاد، برای سرمایه‌گذاری کشور افغانستان و ایجاد زیرساخت‌هایی مانند بندر خشک با طالبان است.» او افزوده است: «موضوع، اختصاص زمین برای سرمایه‌گذاری افغانستان در بندر چابهار است و به‌هیچ‌عنوان به معنای واگذاری خاک یا حاکمیت جمهوری اسلامی ایران نیست.» (خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا)، 18 مهر 1405؛ prirna.ir).

 
🔻خَلط وظایف مجلس و دولت

 📌زنگنه در گفت و گو با ایرنا گفته است: «امروز جمهوری اسلامی و افغانستان دربارۀ پروژه های بزرگ میلیاردی گفت‌وگو می‌کنند و مناسبات اقتصادی دو کشور درحال ورود به مرحلۀ جدیدی است. سپس او از طرح‌های اجرایی جمهوری اسلامی در افغانستان می‌گوید: 
الف. با افغانستان درباره ۷۰۰ کیلومتر خط ریلی بین هرات و مزارشریف صحبت کرده‌ایم و توافقات اولیه نیز در این زمینه انجام شده است.
ب. انتقال نفت ایران از طریق خط لوله با افغانستان گفت‌وگو کرده‌ایم و امیدواریم در سال‌های آینده شاهد تأسیس پالایشگاه‌های بزرگ نفتی در منطقه غرب افغانستان باشیم.
ج. ایجاد شهرک صنعتی مشترک و توسعه همکاری‌ها در حوزه کشاورزی با افغانستان.

📌توافقات برسر پروژه‌های بزرگ میلیاردی، 700 کیلومتر خط ریلی، انتقال نفت ایران از طریق خط لوله با افغانستان، تأسیس پالایشگاه‌های بزرگ نفتی در غرب افغانستان، ایجاد شهرک صنعتی مشترک و توسعۀ همکاری‌ها در حوزۀ کشاورزی افغانستان که زنگنه نام برده است، از وظایف قوۀ مجریه یعنی دولت است. بنابراین، نه مجلس و نه نمایندگان آن نمی‌توانند به عنوان عاملْ وارد عرصه‌های اجرایی کشور شوند. مجلس در عموم مسائل در حدود مقرر در قانون اساسی، می تواند قانون وضع کند. (اصل 71)، مجلس حق تحقیق و تفحص در تمام امور کشور را دارد. (اصل 76). هرنماینده حق دارد در همۀ مسائل داخلی و خارجی کشور اظهارنظر نماید (اصل 84). براین اساس، وظیفۀ اساسی مجلس وضع قانون و نظارت بر امور کشور در مسائل داخلی و خارجی است. در فصل نهم قانون اساسی جمهوری اسلامی زیر عنوان «قوۀ مجریه»، به تفصیل اختیارات قوۀ اجرایی کشور منعکس شده است.

📌رئیس جمهور در مجلس سوگند یادکرده است که از حقوقی که قانون اساسی برای ملت شناخته است حمایت کند و در حراست از مرزها و استقلال سیاسی و اقتصادی و فرهنگی کشور از هیچ اقدامی دریغ نورزد. بنابراین، مسعود پزشکیان در مقام رئیس جمهور به‌عنوان عالی‌ترین مقام رسمی کشور پس از رهبری، بر اساس سوگند یادشده و نیز نقش و مسئولیت او در اجرای قانون اساسی و ریاست قوۀ مجریه (اصل 113)، موظف است پروندۀ چگونگی روابط ایران و افغانستان را با دقت و سرعت مورد ژرفکاوی، بررسی و اقدامات قانونیِ عاجل  قرار دهد و به عنوان مسئول اجرای قانون اساسی، از تکرار آشفتگی‌ها، بی‌نظمی‌ها و دخالت‌های خلاف قانون و مقررات در کشور جلوگیری نماید.
 
سید علی محمودی در فضای مجازی:
     وب‌سایت| تلگرام | فیس‌بوک
 
@Drmahmoudi7

‍‍ 🔴 از خلاف قانون اساسی تا خَلط وظایف مجلس و دولت

✍️ سیدعلی محمودی

🔻بخش اول

💢 ورود نمایندۀ مجلس به‌عنوان عاملْ در امور اجرایی کشور خلاف قانون اساسی است و تخلف از اصل‌های مربوط به قوۀ مقننه محسوب می‌شود.

✅ مقدمه

📌موضوع این نوشته دربارۀ گفت‌وگوهای محسن زنگنه نمایندۀ مجلس شورای اسلامی با وزیر اقتصاد و تجارت افغانستان طی سفر به این کشور است. او در تناقضی آشکار، از سویی توافق با وزیر صنعت و تجارت افغانستان را مطرح می‌کند که افغانستان «در بندر چابهار در منطقۀ آزاد، یک سرزمین متعلق به خودش داشته باشد.». از سوی دیگر «واگذاری خاک یا حاکمیت جمهوری اسلامی» بر افغانستان را انکار می‌کند.
پیش از پرداختن به این موضوع، لازم است چند اصل مهم قانون اساسی جمهوری اسلامی را به دقت از نظر بگذرانیم: 

📌در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، طی چند اصل شرایط توافقنامه ها، ضرورت تصویب نمایندگان مجلس، ممنوع بودن تغییر در خطوط مرزی، منع لطمه‌زدن به استقلال و تمامیت ارضی کشور، ممنوع بودن هرگونه قرارداد که موجب سلطۀ بیگانه بر منابع طبیعی و اقتصادی، فرهنگ، ارتش، و دیگر شئون کشور گردد، و حراست از مرزها و استقلال سیاسی و اقتصادی و فرهنگی کشور تصریح شده است. این اصل‌های قانون اساسی به قرار زیر است:

1️⃣ اصل 77: «عهدنامه ها، مقاوله‌نامه ‌ها، قرارداد ها و موافقت‌نامه های بین‌المللی باید به تصویب مجلس شورای اسلامی برسد.»
2️⃣ اصل 78: «هرگونه تغییر در خطوط مرزی ممنوع است مگر اصلاحات جرئی با رعایت مصالح کشور به شرط این‌که یک‌طرفه نباشد و به استقلال و تمامیت ارضی کشور لطمه نزند و به تصویب چهارپنجم مجموع نمایندگان مجلس شورای اسلامی برسد.»
3️⃣ اصل 153: «هرگونه قرارداد که موجب سلطۀ بیگانه بر منابع طبیعی و اقتصادی، فرهنگ، ارتش، و دیگر شئون کشور گردد، ممنوع است.»
4️⃣ اصل 121(سوگند رئیس جمهور در مجلس): «من به عنوان رئیس جمهور در پیشگاه قرآن کریم و دربرابر ملت ایران به خداوند قادر متعال سوگند یاد می‌کنم که[...] از آزادی و حرمت اشخاص و حقوقی که قانون اساسی برای ملت شناخته است حمایت کنم. در حراست از مرزها و استقلال سیاسی و اقتصادی و فرهنگی کشور از هیچ اقدامی دریغ نورزم ... »

📌بر اساس اصولِ مصرحِ فوق‌الذکر، کلیۀ توافقات بین‌المللی باید به تصویب مجلس برسد و مقید به تأمین منافع ملی باشد وگرنه خلاف قانون و فاقد اعتبار است. تغییر در خطوط مرزی کشور ممنوع است و امری دلبخواهی و خودسرانه (Arbitrary) نیست که هر فرد یا نهادی در آن دخالت کند. لطمه وارد کردن به استقلال و تمامیت ارضی کشور، عملی نابخشودنی و مستلزم پیگرد قانونی است. قانون اساسی، سلطۀ بیگانه بر منابع کشور را صریحاً ممنوع کرده است. بنابراین، هرگونه قراردادی که موجب چنین استیلایی شود، خلاف قانون و باطل است. رعایت این اصل‌های قانون اساسی درهرمورد الزامی و تخلف‌ناپذیر است و شامل روابط با کلیۀ کشورها می‌شود.

 📌اکنون بر بنیان اصول ذکرشده از قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، به طور فشرده به شرح و ارزیابی سفرد یک نمایندۀ مجلس به افغانستان و اظهارات او می‌پردازم.

💢 ادامه در بخش دوم

🔸سید علی محمودی در فضای مجازی:
    وب‌سایت| تلگرام | فیس‌بوک

🆔@Drmahmoudi7

🔴 جُستارها؛ سیاست و فلسفه سیاسی در کانال سیدعلی محمودی
📌 معرفی یک کانال برای دنبال‌کردن بحث‌های اندیشه سیاسی
سیدعلی محمودی، استاد فلسفه سیاسی و پژوهشگر حوزه اندیشه سیاسی، اعلام کرده است که از این پس مجموعه‌ای از نوشته‌های خود را با عنوان «جُستارها؛ سیاست و فلسفۀ سیاسی» در کانال تلگرامی‌اش منتشر خواهد کرد.
این جستارها به مسائل سیاسی ایران و برخی تحولات مهم جهانی می‌پردازند؛ اما نه در قالب خبر و واکنش‌های روزمره، بلکه با نگاه علم سیاست و فلسفه سیاسی و با هدف افزودن ژرف‌نگری و اندیشه‌ورزی به بحث‌های جاری.
محمودی همچنین از مخاطبان دعوت کرده است پرسش‌ها، نقدها و دیدگاه‌های خود را با او در میان بگذارند تا امکان گفت‌وگوی مستقیم میان نویسنده و خوانندگان فراهم شود.
راههای ارتباط معرفی شده
mahmoudi3000@gmail.com
@samahmoudi

برای مخاطبان فرهیختگان که نوشته‌ها و ارزیابی‌های سیدعلی محمودی درباره دموکراسی، آزادی، حقوق بشر، اخلاق و فلسفه سیاسی را دنبال می‌کنند، این مجموعه می‌تواند دریچه‌ای برای پیگیری منظم‌تر دیدگاه‌ها و تأملات تازه او باشد.
🔗 کانال سیدعلی محمودی در تلگرام:

@Drmahmoudi7

#منتخب_فرهیختگان
#سیدعلی_محمودی
#فلسفه_سیاسی
#اندیشه_سیاسی
#علم_سیاست
#دموکراسی
#آزادی
#فرهیختگان روزن آگاهی

‍ 🔴 سازوکار تصمیم‌گیری دربارۀ جنگ و صلح

✍️ سید علی محمودی

💢 در نگاه کانت، تنها مسیر درست تصمیم‌گیری دربارۀ جنگ و صلح، رجوع به مجلس نمایندگان برگزیدۀ مردم در یک نظام جمهوری است.

✅ پرسش بنیادین دربارۀ جنگ و صلح در علم‌ سیاست و فلسفۀ سیاسی، این‌است‌که چه کسی و کدام نهادی حق‌دارند دربارۀ جنگ و صلح تصمیم بگیرند؟ ایمانوئل کانت تصمیم‌گیری شخص فرمانروا را در مورد درگیرکردن کشور در جنگ رد می‌کند. رهنمود کانت سپردن جنگ و صلح به دست مجلس نمایندگان ملت است؛ زیرا چنین مجلسی برگزیدۀ شهروندان حکومت جمهوری است؛ یعنی حکومتی که برشالودۀ دموکراسی نمایندگی استوار است (محمودی، 1395، 292).

✅ کانت در پی‌نوشت رسالۀ کشاکش دانشکده‌ها در مورد تفاوت میان «پادشاه خودکامه» و «پادشاه مشروطه»، اشاره‌ای به موضوع جنگ دارد که می‌تواند پشتوانۀ دیدگاه کانت در سپردن تصمیم‌گیری دربارۀ جنگ و صلح از سوی شهروندان، به مجلس نمایندگان مردم باشد. کانت می‌نویسد: «پادشاه خودکامه یعنی چه؟ او کسی است که تحت فرمانش جنگ فوراَ آغاز می‌شود، هنگامی که بگوید که باید چنین شود. دربرابر، پادشاه مشروطه یعنی چه؟ او کسی است که باید نخست از مردم بپرسد که آیا بایستی جنگ کرد یا نه؛ و اگر مردم بگویند که نباید جنگید، جنگی درکار نخواهد بود.» (Kant, 1991, 86؛ محمودی، همان).

✅ مراد کانت از پادشاه خودکامه، شخصی است که مردم او را به فرمانروایی انتخاب نکرده اند، بلکه او با توسل به زور و جانبداری پیرامونیانش، کرسی قدرت را خلاف قانون اشغال کرده است. دربرابر، پادشاه مشروطه کسی است که بر بنیان قانون اساسی مصوب مجلس نمایندگان مردم برگزیده شده است و باید برابر قانون اساسی عمل کند. مشروطه بودن این حاکم، به معنی آن‌است که انتخاب او مشروط و محدود به رعایت قانون اساسی است. اگر حاکم از دایرۀ قانون خارج شود و خودکامگی پیشه کند، با رأی مجلس نمایندگان ملت از پادشاهی معزول، دستگیر و روانۀ دادگاه می‌شود تا برابر قانون دربارۀ او تصمیم‌گیری شود.

✅ بنابراین در نگاه کانت، تنها مسیر درست تصمیم‌گیری دربارۀ جنگ و صلح، رجوع به مجلس نمایندگان برگزیدۀ مردم در یک نظام جمهوری است. آشکار است که چرا باید حکومت دربارۀ جنگ و صلح از مردم پرسش کند و وفق نظر مردم از رهگذر مجلس نمایندگان ملت تصمیم‌گیری به عمل آید؟ پاسخ خیلی روشن است. در وضعیت جنگی، این مردم اند که به جبهه‌های جنگ دفاعی گسیل می‌شوند، شماری از آنان هدف آتش دشمن قرار می‌گیرند، کثیری از آنان مجروح می‌شوند و افرادی از آنان به اسارت دشمن گرفتار می‌آیند. در جنگ دفاعی، این مردم اند که هزینه‌های جنگ، مانند ناامنی، نگرانی، ویرانی، آوارگی، بیکاری، فشارهای روانی و معیشتی را بردوش دارند. بنابراین، بسیار عقلانی و فهم‌پذیر است که مردم دربارۀ جنگ تصمیم بگیرند. در باب صلح نیز راه خردمندانه و سنجیده همین است. اگر اکثریت مردم دربارۀ زمان پایان جنگ به دیدگاه مشترکی رسیده باشند که جنگ باید متوقف و تمام شود و صلح در دستورکار حکومت قرارگیرد، آشکارا خواست و رأی ملت آن‌است‌که از این پس، «جنگی درکار نخواهد بود.»
 
📗 محمودی، سیدعلی (1395)، فلسفۀ سیاسی کانت، اندیشۀ سیاسی در گسترۀ فلسفۀ نظری و فلسفۀ اخلاق، چاپ سوم، تهران، نگاه معاصر.

Kant, Immanuel (1991), The Contest of Faculties, trans. H.B. Nisbet, Kant, Political Writings, ed. H. S. reiss, Cambridge, Cambridge University Press.

🔸سید علی محمودی در فضای مجازی:
     وب‌سایت| تلگرام | فیس‌بوک

 🆔@DrMahmoudi7

🔴 پیام

✍️ دوستان و همراهان گرامی،
ازاین‌پس، زیر عنوان «جُستارها؛ سیاست و فلسفۀ سیاسی»، در این کانال تلگرامی تأملاتی دربارۀ موضوع‌های سیاسی از منظر علم سیاست و فلسفۀ سیاسی با مخاطبان درمیان نهاده می‌شود. این جستارها شامل مسائل ایران و پاره‌ای تحولات مهم جهانی خواهد بود. هدف پیش‌رو آن‌است‌که این موضوع‌ها با ژرف‌نگری و اندیشه‌ورزی همراه شود. انعکاس سایر مطالب، مانند گذشته در کانال ادامه خواهد یافت. مخاطبان ارجمند می‌توانند پرسش‌ها، نظرها و نقدهای خود را به نشانی‌های زیر ارسال نمایند تا فرایند گفت‌وگو در این کانال بین نویسنده و شما فراهم آید.

با آرزوی بهروزی برای هم‌میهنان عزیز و مام میهن،
دوستدار شما،
محمودی

@samahmoudi
mahmoudi3000@gmail.com


@Drmahmoudi7

🔴 از کواکبی تا شریعتی؛ هشت نواندیش در ترازوی نقد
📗 ارزیابی کتاب «نواندیشان ایرانی؛ نقد اندیشه‌های چالش‌برانگیز و تأثیرگذار در ایران معاصر»

✍🏻 فریدون مجلسی
فریدون مجلسی یادداشت خود را از یک سنت قدیمی در دستگاه دیپلماسی ایران آغاز می‌کند: دیپلمات‌هایی که در کنار مأموریت سیاسی، مترجم، نویسنده، پژوهشگر و تولیدکننده فرهنگ نیز بوده‌اند. محمدعلی فروغی برای او نمونه برجسته این سنت است و سیدعلی محمودی، دیپلمات و پژوهشگر، ادامه همین مسیر.
کتاب «نواندیشان ایرانی» حاصل بازخوانی و نقد اندیشه‌های هشت چهره اثرگذار معاصر است؛ با روشی که نویسنده آن را بر متن و زمینه، تحلیل مفهومی و ارزیابی انتقادی بنا کرده است.
مجلسی نخست به فصل عبدالرحمن کواکبی و نقد استبداد در «طبایع‌الاستبداد» می‌پردازد. او همچنین به روایت‌هایی اشاره می‌کند که نسب خاندان کواکبی را به اردبیل و خاندان صفوی پیوند می‌دهند؛ نسبی که در منابع تاریخی روایت‌های متفاوتی درباره آن وجود دارد.
در فصل محمدحسین نائینی، مسئله «حکومت مقیده» و نسبت آن با دموکراسی بررسی می‌شود. برداشت محمودی این است که محدودکردن قدرت سیاسی در اندیشه نائینی، با همه اهمیت تاریخی‌اش، هنوز با مفهوم مدرن حاکمیت مردم و دموکراسی فاصله دارد.
اما یکی از بخش‌های مورد توجه مجلسی، فصل محمدعلی فروغی است؛ فصلی که او آن را نمونه‌ای از داوری علمی و دور از بی‌مهری‌های سیاسی رایج درباره فروغی می‌داند: سیاستمداری که در کنار نقش سیاسی، در فلسفه، تاریخ، زبان و فرهنگ ایران نیز اثری ماندگار گذاشت.
کتاب سپس به سیدمحمدحسین طباطبایی و «دوره هرمنوتیکی» در تفسیر المیزان، نسبت دین و سیاست در اندیشه مهدی بازرگان و مسئله آزادی و ماهیت انسان نزد مرتضی مطهری می‌رسد.
برای مجلسی، دو فصل پایانی درباره جلال آل‌احمد و علی شریعتی از همه بحث‌انگیزتر است؛ زیرا او خود شاهد اثرگذاری اجتماعی اندیشه‌های آنان در سال‌های منتهی به انقلاب ۵۷ بوده است.
در خوانش محمودی، آل‌احمد با حساسیت به وضعیت بومی ایران و نقد غرب‌زدگی، مسئله‌ای واقعی را نشانه گرفت؛ اما در برخی حوزه‌ها وارد مباحثی شد که به دانش نظری و فلسفی گسترده‌تری نیاز داشت. محمودی در عین نقد، داستان‌نویسی و اهمیت اجتماعی آل‌احمد را نیز نادیده نمی‌گیرد.
فصل پایانی، علی شریعتی را در نسبت با اخلاق و دموکراسی می‌سنجد. مسئله محوری این است: اگر یک اقلیت انقلابی خود را مجاز بداند برای چند نسل، جامعه را «هدایت» کند تا مردم بعدها برای دموکراسی آماده شوند، مبنای اخلاقی چنین قیمومیتی چیست؟
مجلسی این پرسش را یکی از مهم‌ترین و بحث‌انگیزترین بخش‌های کتاب می‌داند؛ پرسشی که مستقیماً به تجربه تاریخی ایران و نسبت روشنفکری، انقلاب و دموکراسی مربوط می‌شود.
به ارزیابی او، «نواندیشان ایرانی» کتابی روان، پخته و خواندنی است؛ اثری که نه به ستایش شخصیت‌ها بسنده می‌کند و نه به نفی آنان، بلکه می‌کوشد اندیشه‌های اثرگذار معاصر را در زمینه تاریخی‌شان بفهمد و هم‌زمان به محک نقد بزند.

متن کامل یادداشت فریدون مجلسی

#منتخب_فرهیختگان
#فریدون_مجلسی
#سیدعلی_محمودی
#نواندیشان_ایرانی
#تاریخ_اندیشه
#محمدعلی_فروغی
#جلال_آل_احمد
#علی_شریعتی
#فرهیختگان روزن آگاهی

🔴 نواندیشان تأثیرگذار معاصر

📗 ارزیابی‌کتاب« نواندیشان ایرانی»، نوشتۀ سید علی محمودی

🔻بخش دوم (پایانی)

✍️ فریدون مجلسی

✅ چهره بعدی میرزای نائینی و نظریه او در باره «حکومت مقّیده» است. در ایران ایشان را بیشتر به عنوان شخصیت مذهبی با تأثیرگذاری آزادی خواهانه بر نهضت مشروطه می‌شناسیم، که البته بسیار تأثیرگذار بود، اما با تعبیر و برداشتی از آزادی که در رساله کوتاه (صد صفحه ای) «تنبیه الامه و تنزیه المله فی لزوم المشروطه . . .» آمده و آخوند خراسانی (کفایی) و حائری مازندارانی نیز آن را تأیید کرده اند. نظرات او، ضمن مقید کردن قدرت سیاسی به موازین قانونی، با مبانی و قانونمندی‌های حکومت دموکراتیک انطباق ندارد و «محدود به شناختی اجمالی است». نائینی در شمار علمایی بود که با تمایل سردار سپه به برقراری جمهوری مخالفت کردند، و سردار سپه با فرمانبرداری بحث جمهوری را کنار گذاشت، اما تعهدی نداد که سلطنت را هم کنار بگذارد!

✅ چهره درخشان و تأثیر گذار بعدی «محمدعلی فروغی، سیاستمداری در تراز جهانی» است. همین عنوان و ارج نهادن به تلاش و تدبیر عالمانه او در حراست از منافع ایران، در کنار ارزش‌های علمی و فرهنگی او، نشان دهنده بررسی علمی و غیرجانبدارانه نویسنده درباره کسی است که مورد بی مهری‌های غیر منصفانه بوده است. می‌توانم خوانندگان را به مراجعه به متن سزاوار تحسینِ کتاب ارجاع دهم.

✅ نویسنده سپس به افکار سید محمدحسین طباطبایی و «دوره هرمنوتیکی» در تفسیر المیزان، و فرارفتن او از محدودیت و انحصار تبادل افکار با حوزه‌های بومیِ محلی و برقراری ارتباطات جهانی خصوصاً درباره نقد سنت و تجدد و عرفان نظری و عملی می‌پردازد . . . فصل بعدی: «نسبت میان دین و سیاست در اندیشه مهدی بازرگان» است، خصوصاً مراحل تاریخی تا انقلاب و دولت موقت، و در پایان اشارات جالب در باره ملاحظات جدی او درباره حکومت اسلامی و در باره پرهیز از تحمیل در داخل و خارج و برگرفتن مسؤولیت دین و ایمان مردم و . . . ، سپس به تفصیل به مرتضی مطهری در کشاکش میان ماهیت انسان و آزادی می‌پردازد.

✅ دو فصل پایانی کتاب در باره جلال آل احمد و دکتر علی شریعتی، برای نویسنده این سطور جالب تر است، زیرا خود شاهد روند اثر گذاری افکار و اندیشه‌های آنان بر جامعه و تحولات آن تا انقلاب بوده است. [نویسنده]به سبک ادبی و آثار آل احمد و به تعلق خاطر او به شناخت وضعیت بومی ایران و در نتیجه بر ضرورت «بومی گرایی» اشاره می‌کند که مشخص است نظر به «غرب زدگی» و «درخدمت و خیانت روشنفکران» دارد. داوری منصفانه نویسنده که با منطق علمی و دیدگاه امروزی نسبت به آن افکار و غیر علمی دانستن آن با دید انتقادی می‌نگرد، در آنجاست که با درنطر گرفتن ملاحظات اجتماعی و تاریخیِ زمانِ نوشته شدنِ آن آثار و اوج چالش شرق و غرب می‌نویسد که «نمی توان آل احمد را به این دلیل سرزنش کرد.» اما تأکید می‌کند که نمی باید در موضوعات و مقولاتی وارد می‌شد «که شرط اصلی ورود به آن، بهره مندی لازم از دانش نظری و فلسفی است.» ضمن اینکه داستان نویسی او را می‌ستاید در باره اعتبار موضوع «غرب زدگی» با اشاره به افکار مرحوم فردید و دیگران، بحث جالبی دارد.

✅ آخرین فصل درباره «علی شریعتی، فلسفه اخلاقی و دموکراسی» است. سید علی محمودی او را «نام آورترین و تأثیرگذارترین روشنفکر مسلمان ایرانی در قرن بیستم» می‌نامد، و نویسنده این سطور خود شاهد شور و هیجان و تأثیرگذاری برانگیزاننده «معلم شهید ما» در تظاهرات انقلاب بوده است. در این فصل، تاریخچه بحث‌های حسینیه ارشاد و بعد از آن را پیگیری می‌کند. نتیجه می‌گیرد که «شریعتی با «دموکراسی آزاد» بر پایه آراء مردم و انتخاب سیاسی آنان مخالفت می‌کند، و می‌نویسد: «پرسشی که در این میان رخ می‌نماید، مبنای اخلاقیِ تصمیم گیری یک گروه انقلابی برای مردم در تأسیس دولت است.» از این اندیشه که جامعه باید تسلیم بایدها و نبایدهای گروه اقلیت انقلابی شوند و حقوق اساسی خویش را در نصب و عزل و نقد حاکمان نادیده بگیرند . . . قیمومت رهبری گروه انقلابی را... پذیرا شوند، انتقاد می‌کند؛ زیرا نظریه مختار شریعتی در نهایت دموکراسی و دولت دموکراتیک بر پایه خواست و رضایت مردم است، اما بایستی چند نسل از مردم، دوره دولت دموکراسی هدایت شده یا حکومتگری از بالا یعنی دولت خودکامه استبدادی را تجربه کنند تا پس از اینکه صلاحیت و لیاقت انتخاب کردن و رأی دادن را در سایه تعلیمات ایدئولوژیک انقلابی تحصیل کردند . . . » قطعاً این بخش نهایی بسیار بحث انگیز خواهد بود. نثر کتاب بسیار روان و سلیس و پخته و خوب و خواندنی است.

سید علی محمودی در فضای مجازی:

 وب‌سایت | تلگرام | فیس‌بوک

#نواندیشان_ایرانی #فریدون_مجلسی
#سید_علی_محمودی

https://telegra.ph/Book-Review-09-22-2

Telegraph
Book Review

🆔@Drmahmoudi7

‍‍ 🔴 نواندیشانِ تأثیرگذارِ معاصر

📗 ارزیابی‌کتاب« نواندیشان ایرانی»، نوشتۀ سید علی محمودی

🔻بخش اول

✍️ فریدون مجلسی

✅ از روزی که وزارت خارجه در زمان فتحعلی شاه پایه گذاری شد، در کنار انجام وظایف سیاسی یا کنسولی که بر عهده دیپلمات‌ها بود، به عنوان تولیدی جانبی، افراد بسیاری در آن دستگاه پرورانده شدند که با ترجمه و تألیف آثار تاریخی، ادبی، فلسفی، علمی و حتی طنز در فرهنگ کشور تأثیرگذار بوده اند. اگر بخواهم از نمونه شاخص این گونه دیپلمات‌ها نام ببرم، البته نام برجسته محمدعلی فروغی می‌درخشد. به همین دلیل، نام او را سالیان دراز بر خیابان ضلع شمالی وزارت امور خارجه گذارده بودند و ای کاش حذف نمی کردند. قطعاً یک دلیلِ تولیدات فرهنگی وزارت خارجه، گذشته از ظرفیت‌ها و علائق و استعدادهای فردی، فرصتی است که برای کسب تجربه و شناخت بیشتر با تماس مستمر با کانون‌های فرهنگی و تمدنی مختلف، دستیابی به منابع علمی و فرهنگی و خبری در مأموریت‌های سیاسی در مراکز معتبر جهانی در اختیار دیپلمات‌ها قرار می‌گیرد. خوشبختانه بهره مندی این روند پس از انقلاب همچنان ادامه یافته است. به عنوان مثال به اسامی برخی از دیپلمات‌های پژوهشگر و مؤلف و مترجم بازنشسته بعد از انقلاب مانند احمد عزیزی، سید علی محمودی، سید علی خرم، کوروش احمدی، باقر اسدی، جاوید قربان اغلی، نصرت الله تاجیک،- که نام آنان را می‌دانیم و کتاب‌ها و آثار مطبوعاتی آنان را دیده ایم-، می‌توان اشاره کرد.

✅ آنچه نگارنده را به نوشتن این سطور واداشت مطالعه کتاب «نو اندیشان ایرانی» با عنوان فرعی «نقد اندیشه‌های چالش برانگیز و تأثیرگذار در ایران معاصر» تألیف ارزنده و عالمانه و غیرجانبدارانه آقای سید علی محمودی است. نویسنده در این کتاب پس از شرح آموزنده ای درباره روش شناسی پژوهشِ خود با برداشت هرمنوتیک و تعبیر برپایه متن و زمینه و همچنین تحلیل مفهومی و ارزیابی انتقادی، و پس از مقدمه ای درباره «اندیشه‌ها، کنشگری‌ها و تأثیرگذاری‌های نواندیشان ایرانی»، به افکار عبدالرحمن کواکبی، خصوصاً در کتاب «طبایع الاستبداد» و بررسی عوامل انحطاط مسلمانان می‌پردازد که برایم جالب بود، زیرا در جوانی نام او را نخستین بار در شرح استبداد و دموکراسی و تأثیر گذاری اش در مصر و جهان عرب از استادم شادروان دکتر حمید عنایت شنیده بودم، اما نمی دانستم کواکبی نیز ایرانی تبار و از احفاد شیخ صفی الدین اردبیل و بنی اعمام شاه اسمعیل صفوی است. شاید به همین دلیل، نویسنده نام او را هم با توجه به تقدم زمانی در شمار نواندیشان ایرانی آورده است.

سید علی محمودی در فضای مجازی:

وب‌سایت | تلگرام | فیس‌بوک

#نواندیشان_ایرانی #فریدون_مجلسی #سید_علی_محمودی

🆔@Drmahmoudi7

دانلود آهنگ والا پیامدار محمد از فرهاد مهراد
https://musicdel.ir/single-tracks/128524/#ms?sharebtn

🔴 دربارۀ نامشروع بودن جنگ تهاجمی

📌جنگ اساساً پدیده‌ای نامیمون، ویرانگر و خسارت‌بار است. محمد تقی بهار (ملک‌الشعراء) حق داشت که در روزگار خود، از«جُغد جنگ» و مُرغوای(آوای شومِ) آن فغان سردهد و تا ابد خواهان بریدنِ نای و «گسسته و شکسته» شدنِ پر وپای آن شود:
«فغان زجغد جنگ و مرغوای او
که تا ابد بریده باد نای او
بریده‌ باد نای او و تا ابد
گسسته و شکسته پَّرو پای او»

📌بهار در قصیدۀ نامورِ خود، «جنگ» را بدون به‌کاربردن صفتی محکوم می‌کند. در نگاه او جنگ، جنگ است؛ در جنگ، می‌کشند و کشته می‌شوند. مگر جز این است؟ پس جنگ پدیدۀ نابخردانه ای است که باید از جهان ما محو شود. سیارۀ ما برای صلح و سِلم آفریده شده، نه برای جنگ و ستیز. البته فراموش نکنیم که بهار افزون بر دانشوری و شاعری، سیاستمداری خردمند نیز بوده است. پس او نمی‌توانسته با «جنگ دفاعی» مخالف باشد.

📌ایمانوئل کانت در رسالۀ«صلح پایدار»، اندرز حکیمانۀ یونانی را نقل کرده است که تأمل در ژرفای آن و پژوهیدن در گوهر معنای آن، کاری به غایت لازم و درخور بحث‌ها و گفت و گوهای درازدامن است. اندرز حکیمانه این است:«جنگ بداست، از آن‌رو که بیش از نابودکردن انسان‌ها، افراد شریر می‌پرورد.» تکرار می‌کنم: :«جنگ بداست، از آن‌رو که بیش از نابودکردن انسان‌ها، افراد شریر می‌پرورد.» معنیِ«شریر» در فرهنگ واژگان فارسی این‌گونه فهرست شده است:«بدجنس، بدذات، بدعمل، بدکار، بدکردار، تباهکار، خبیث، ستمکار، سنگدل، شرور، شقی، ظالم، مفسده‌جو، موذی، نابکار.»

📌جنگ تهاجمی با هر هدف و دستاویزی، به‌طور مطلق مردود است. در روابط اجتماعی و بین‌المللی، اصل برگفت و گو، هم‌اندیشی و تصمیم‌گیری دسته‌جمعی برای نیل به تفاهم است. این اصل، نه‌فقط با دیدگاه‌های آرمان‌گرایان تطابق دارد بلکه جانبداران واقع‌گرایی در سیاست نیز آن‌را پذیرفته اند. بنابراین، جنگ پدیده‌ای استثنایی است. قاعده، زندگی در صلح و آرامش و احترام متقابل میان ملت‌ها و دولت‌ها است.

📌جنگ مشروع و عادلانه، تنها به جنگ دفاعی اطلاق می‌شود. جنگ دفاعی همواره از حمایت ادیان، مکتب‌ها و فلسفه‌های صلح‌طلبِ بشری برخوردار بوده‌است. گاه ملتی در قلمرو خود مورد تهاجم و تجاوز قرارمی‌گیرد، در این‌صورت باید به دفاع از خود برخیزد. حق دفاع از خود را«منشور ملل متحد» در فصل هفتم، مادۀ 51 به عنوان«دفاع مشروع» پذیرفته است؛ اما هیچ کشور و ملتی حق ندارد به جنگ تهاجمی مبادرت ورزد.

📌جنگ تهاجمی مظهر ویرانگری، بربریت و فاشیسم است و هیچ دین، مکتب اخلاقی و نظریۀ سیاسیِ صلح‌آمیز، آنرا توصیه نمی‌کند(1). البته استبدادطلبان، کشورگشایان و تمامیت خواهان، در طول تاریخ کوشیده اند با دستاویز دین، ایدئولوژی، صدور انقلاب و مانند این‌ها، جنگ تهاجمی را توجیه و تطهیر کنند؛ اما از دیرزمان تا روزگار ما، هیچ منطق موجه و قانع‌کننده ای برای اثبات مشروعیت جنگ تهاجمی ارائه نکرده اند؛ چرا که جنگ تهاجمی، مفهومی است که با صفت«تهاجمی»، پیشاپیش خود را به دست خود، خلع سلاح و محکوم می‌کند.

💢 (1) دربارۀ انواع جهاد در قرآن و موضوع جنگ در منابع اسلامی، مراجعه شود به: سید محمد حسین طباطبایی، ترجمۀ تفسیر المیزان، جلدهای  1، 2، 9 و 14، تهران، نشر فرهنگی رجاء،[بی‌تا]؛ مرتضی مطهری، جهاد، تهران، صدرا،[بی‌تا]؛مهدی بازرگان، اسلام، مکتب مبارز و مُوَّلد، تهران،[بی‌نا] 1341؛ محمدکریم اشراق، تاریخ و مقررات جنگ در اسلام، تهران، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، 1360.

متن کامل👇

سید علی محمودی، درخشش‌های دموکراسی، تأملاتی در اخلاق سیاسی، دین و دموکراسی لیبرال، تهران، نشر نگاه معاصر، 1393.

@Drmahmoudi7

‍‍ 🔴 دشمن امروز، شریک صلح مشترک و عادلانۀ آینده

✍️ سید علی محمودی

🔻 در طول جنگ نباید باب مذاکرات و به‌کارگیری تمامی ظرفیت‌ها و ابتکارات صلح‌آمیز در جهت آتش‌بس و متارکۀ جنگ بسته شود.

✅ رفتار با جبهۀ دشمن باید به‌گونه‌ای باشد که راه صلح‌آمیز را سد نکند و در میان دشمنان ترس و نگرانی از انتقام را برنینگیزد، بلکه برعکس باید دشمن امروز، شریک صلح مشترک و عادلانۀ آینده در نظر گرفته شود. نقد جان رالز به ایالات متحده که پیش از یورش‌بردن به ژاپنی‌ها، گام در مسیر مذاکره نگذاشت و اگر چنین سیاستی را اتخاذ می‌کرد، می‌توانست از تلفات بیش‌تر جلوگیری کند، آشکارا پذیرفتنی است.
 
✅ جنگ دفاعی، یعنی جنگی که آتش تجاوز دشمن را مهار و خاموش کند، آنگاه موجه است که تمام راه‌های مسالمت‌آمیز در جهت توقف جنگ، مانند مذاکرات مستقیم، میانجی‌گری، مساعی جمیله، مسیر دوم دیپلماسی، و ارجاع موضوع به داوری بین‌المللی پیموده شده باشد و طرفین مذاکره به‌هیچ‌وجه نتوانسته باشند در جهت رسیدن به هدف پایان‌دادن به جنگ از دو راه اقناع و یا مصالحه به توافق رسیده باشند. تنها در این صورت است که گشودن راه جنگ دفاعی، کاری خردمندانه، ناگزیر، اخلاقی و مطابق حق دفاع از خویش در حقوق بین‌الملل خواهد بود. حتی در طول جنگ نباید باب مذاکرات و به‌کارگیری تمامی ظرفیت‌ها و ابتکارات صلح‌آمیز در جهت آتش‌بس و متارکۀ جنگ بسته شود.
 
💢متن کامل:  
   
سید علی محمودی (۱۴۰۴) ، فراخنای آزادی و عدالت، تأملاتی در آراء جان رالز، فیلسوف، آخلاق، صلح و دموکراسی، فصل ششم: «مشروعیت جنگ دفاعی در سپهر صلح‌طلبی»، تهران، گام‌نو، (تلفن: 77626379).

 سید علی محمودی در فضای مجازی:
     وب‌سایت | تلگرام | فیس‌بوک

#سید_علی_محمودی #جنگ_صلح #جان_رالز

🆔@Drmahmoudi7

👆میراث مشروطه و برآمدن محمد علی فروغی، دولتمرد و سیاست ورز بزرگ ایران

🔴 فقر،استبداد و دموکراسی

💢 گذار از استبداد و جامعۀ توده‌ای به دموکراسی و جامعۀ مدنی

✍️سید علی محمودی

📗 خلاصۀ مقاله

🔻در این پژوهش سه پرسش زیر مبنای مطالعه، تحلیل و ارزیابی قرارگرفته است:

1️⃣ چه رابطه‌ای میان فقر فکری-عقلانی و فقر اقتصادی-اجتماعی با نظام استبدادی وجود دارد؟

2️⃣ جامعۀ توده‌ای چیست و چه ارتباطی با نظام استبدادی دارد؟

3️⃣ بین دو نظریۀ دموکراسی نمایندگی و دموکراسی مشارکتی، کدامیک برای گذار از جامعۀ توده‌ای و نظام استبدای به جامعۀ مدنی و نظام دموکراتیک، مناسب‌تر، اطمینان‌بخش‌تر و کارآمدتر است تا از طریق فقرزدایی، جامعه به ثبات، رفاه و صلح دست‌یابد؟

🔻برای شناخت رابطۀ فقر و نظام استبدادی، درک چرایی و چگونگی این رابطه دارای اولویت و اهمیت است. سیاست‌ها و کارکردهای نظام استبدادی در تحدید آزادی‌ها، نابرابری، تبعیض و فرمانروایی فرد محور و پدرسالارانه، لاجرم به فقر فکری- عقلانی و فقر اقتصادی- اجتماعی می‌انجامد.

🔻بدین سان، جامعۀ توده‌ای زیر چتر هدایت و مدیریت نظام استبدادی شکل می‌گیرد و با نفی تکثر و تنوع و بستن و یا محدود کردن دایرۀ انتخاب‌های آزادانه و مستقل مردم، از میزان رضایت و اعتماد ملی می‌کاهد و با اوج‌گیری بحران‌های اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی، جامعه به تدریج در گرداب فقر، آشفتگی و نومیدی فرومی‌رود و زمینه‌های شورش و ستیزه‌جویی مردم فراهم می‌شود که فرجام محتوم آن ناامنی و بی‌دولتی است.

🔻مردم در نظام استبدادی که با تقویت جامعۀ توده‌ای رفته رفته به بن‌بست می‌رسند، راهی جز گذار بدون خشونت از جامعۀ توده‌ای به جامعۀ مدنی ندارند. تقویت جامعۀ مدنی بر پایۀ احترام به منزلت انسان در مقام شهروند و آزادی، برابری و حقوق بشر، موجب می‌شود که دانش، آگاهی، پرسشگری و نقادی بر مدار بهره‌گیری از عقل و نیز فرهنگ صلح، گفت و گو و همکاری میان شهروندان گسترش و ژرفا یابد.

🔻در این فرایند دشوار اما امیدبخش، شهروندان در برابر دو نظریۀ سیاسی قرار می‌گیرند و بایستی با فرض انتخاب دموكراسی به عنوان برترین نظام حکومتی نوع بشر، یکی از این دو نظریۀ را به عنوان هدف برگزیند: دموکراسی نمایندگی يا دموکراسی مشارکتی. مدعای این پژوهش، بر اساس دلایلی که ذکر گردید، انتخاب دموکراسی نمایندگی به عنوان نظریه‌ای واقع‌گرایانه، اطمینان‌بخش و کارآمد برای شهروندان کشورهایی است که دورۀ گذار از نظام استبدادی به دموکراسی را می‌گذرانند.

متن کامل👇

🔸سید علی محمودی«فقر، استبداد و دموکراسی، گذار از استبداد و جامعۀ توده‌ای به دموکراسی و جامعۀ مدنی»، فصلنامۀ مطالعات ایرانی پویه، شمارۀ یازدهم، بهار 1399.
pooyemag.com

@Drmahmoudi7

‍ 🔴 متن گفت‌گوی مکتوب «وب‌سایت مهستان» با سید علی محمودی

✅ این حق مردم است که از حاکمان بخواهند بر مبنای «هزینه- فایده» عمل کنند.
 
آمریکا یا هرکشور دیگر، حق ندارد در خلیج فارس و دریای عمان دخالت و دست‌اندازی کند. همۀ کشورهای عضو ملل متحد، پذیرفته اند که حقوق بین‌الملل را رعایت کنند. سازمان ملل متحد برای هیچ کشوری در این مورد استثنا قائل نیست:

🔻درآمد

📌در ابتدا باید بگویم که در این گفت‌وگوی مکتوب، نه دولتمردم، نه سیاست‌مدار و نه دیپلمات؛ بلکه به‌عنوان یک ناظر نسبت به رخدادهای ایران و شرایط بغرنج جنگی آن، از زاویۀ علم سیاست، روابط بین‌الملل و فلسفۀ سیاسی به تحولات داخلی، منطقه‌ای و بین‌المللی می‌نگرم. چنانکه ایمانوئل کانت به ما آموخته است، بایستی پنجره‌های دانشگاه همواره در برابر کاخ سیاست گشوده باشد تا حاکمان سخنان اهل دانش و فلسفه را بشنوند، در مطاوی آن تأمل، گفت‌وگو و رایزنی کنند و آنگاه دربارۀ امور کشور تصمیم‌گیری کنند. به‌نظرم این یکی از روش‌های گفت‌وشنود و ارتباط خردمندانه است که ممکن است کارساز باشد؛ البته اگر مقبول افتد.

مبانی سیاست‌مداری صلح‌آمیز و کارآمد که موجب ثبات، انسجام و وفاق ملی شود، نیازمند چه راهبرد، تدبیرها و گام‌هایی است؟

📌صلح برای هرکشور یک حق بنیادین است که در سایه‌سار آن، آزادی، عدالت، رعایت حقوق بشر، رفاه، و توسعۀ پایدار را امکان‌پذیر می‌سازد. صلح یک مرحلۀ گذرا نیست، بلکه در ذات خود با منطق مُوَّجَه و تداوم همراه است. البته نگاهبانی از فرایند صلح با دولتمردان، سیاست‌مداران و دیپلمات‌های هرکشور است. جنگ یک استثا است، نه قاعده. جنگ دفاعی آنگاه اجتناب‌ناپذیر می‌باشد که تمام ابتکارها و تلاش‌ها، از جمله مصالحه، هیئت‌های حسن‌نیت و میانجیگری‌ در سیاست‌ورزی با بن‌بست روبه‌رو ‌شود و هیچ زمینه و امکانی برای توافق بین دو طرف منازعه وجود نداشته باشد. باید بدانیم و بپذیریم که این سازوکارها اموری شخصی، گروهی و من‌درآوردی در کشورها نیست، بلکه علم ‌سیاست، روابط‌بین‌الملل، حقوق بین‌الملل و نظام ملل متحد آنرا تعریف و تعیین کرده است و کشورها باید به آن التزام داشته باشند.
 اکنون روش سیاست‌ورزی خردمندانه برای ایران امروز که در شرایط جنگی گسترده به‌سر می‌برد، نیارمند اتخاذ اقدامات زیر است:

1️⃣ باید رعایت اصل توازن قوا بین جمهوری اسلامی و آمریکا به‌طور دقیق و سنجیده جدی گرفته شود. این موضوع را در مقالۀ «توازن قوا، بن‌مایۀ امنیت، صلح و توسعۀ کشورها» به تفصیل مورد بحث قرارداده‌ام: (drmahmoudi7@).

 2️⃣ متمرکز کردن تمام کوشش‌های ممكن در پایان دادن به جنگ؛ زيرا ادامۀ این جنگ متاسفانه با افزایش روند فرسایندۀ ایران همراه شده و اکنون زیرساخت‌ها مورد حملات شدید قرارگرفته است. بازگشت فوری به میانجی‌گری کشورهای همسایه بین جمهوری اسلامی و آمریکا یک ضرورت عاجل و اجتناب ناپذیر است. حفظ ایران و بیش از 90 میلیون مردم آن در این کشاکش، اصلی بنیادین و خدشه‌ناپذیر است و در بالاترین سطح برای مام میهن قرار دارد.

3️⃣ اقدامات هر کشور در دو عرصۀ داخلی و خارجی بر مبنای قاعدۀ «هزینه- فایده» قرار دارد. خرد و تدبیر اقتضا می‌کند که جمهوری اسلامی این اصل اساسی را در هر مورد، بدون تردید و مسامحه رعایت کند. مردم ایران به‌عنوان صاحبان اصلی این سرزمین، حق دارند از حاکمان کشور انتظار داشته باشند که در امر سیاست، هزینه و فایده را در ترازو بگذارند و وفق آن عمل کنند. نظارت مردم در این مورد بسیار مهم و تعیین‌کننده است، زیرا افزون برحق نظارت شهروندی، این قاعده برپایۀ عقلانیت و به سود ایران و ایرانیان است.

4️⃣ تمام انسان‌ها محترم و از حقوق انسانی برخوردار اند، اما دولتمردان و سیاست‌مداران دانشمند و با تجربه به‌خوبی می‌دانند که امور کشوری را باید به آگاهی مردم رساند، لیکن خلاف سیاست و تدبیر است که مردم کوچه و بازار را درگیر عرصۀ دشوار، لغزنده و پرمخافت سیاست و دیپلماسی کرد. آنچه لازم است به‌ویژه در شرایط جنگی از آن احتراز کرد، سپردن جمعیت‌ها در خیابان‌ها به مداحان و متشاعرانِ شناخته شده است که کاری جز آوازه‌گری، تزریق هیجان، تخفیف شخصیت‌ها و تحریک احساسات مردم ندارند؛ جماعتی که زشت‌ترین دشنام‌ها و بدترین تهمت‌ها را نثار بعضی چهره‌های نامور و خدوم ملی، و حتی شماری از متصدیان جمهوری اسلامی می‌کنند. کار سیاست را به کوچه و خیابان شهرها کشاندن، هرچه هست و هرنفعی از آن برای بعضی درپی دارد، حقیقتاً امور پیچیدۀ کشور را- که نیازمند تمرکز، دقت‌نظر، مشاوره و تصمیم‌گیری‌های دشوار دولتیان است-، به هاویۀ آشفتگی در کشور و از کف‌دادن سررشته‌داری امور از سوی متصدیان می‌کشاند.

💢 ادامۀ متن در لینک زیر:

https://telegra.ph/Iran-War-and-Peace-07-28

🆔@Drmahmoudi7

@Akhbaremahestan

‍‍ 🔴 مذاکرات روشمند و عقلانی، تنها گذرگاه رسیدن به صلح است

✍️ سیدعلی محمودی

✅ هدف غایی سیاست رسیدن به صلح و زیست صلح آمیز است. اگر مردمی در صلح و آرامش در کنار یکدیگر زندگی نکنند، چگونه می‌توانند به‌هدف‌های فردی و اجتماعی دست‌یابند؟ گیریم که کسانی در سرزمینی به قدرت برسند، در حفظ قدرت و افزایش آن، چه راهی جز سیاست صلح آمیز را می توانند در پیش بگیرند؟ تأمین توسعۀ اقتصادی و رفاه مادی نیز در گرو برخورداری از زندگی صلح آمیز در سطوح ملی، منطقه ای و جهانی است. اخلاق و معنویت نیز در وضعیت جنگ و ناامنی به دست نمی آید و تحصیل آن به صلح نیاز دارد.

✅ اگر جامعه ای از نعمت صلح بی‌نصیب باشد، نه بهره ای از حق بنیادین آزادی می‌برد، نه دستاوردهای آن عاید جامعه‌های بشری می‌شود. به‌دست آوردن امنیت و آرامش نیز از رهگذر صلح به‌کف می‌آید. چه‌بسا جامعه‌هایی که از امنیت برخوردار اند، اما امنیت و آرامش آنان در استبداد، خفقان، و نظم و آرامش گورستانی بنا شده است. پس امنیت نیز هدف سیاست است، اما هدف غایی آن نیست. اگر جامعه ای، کشوری و منطقه ای در صلح زندگی کند، همۀ امکانات، استعدادها و خوبی‌ها می‌تواند زیر چتر فراگیر صلح فراهم آید. در برابر، جنگ و ستیز، همه‌چیز را در لهیب ‌آتش خود می‌سوزاند و به خاکستر تبدیل می‌کند.
 
✅ اکنون کشور ما ایران در جنگ به‌سر می‌برد. شعله‌های جنگ از هر سو زبانه می‌کشد. مردم با مشکلات معیشتی روبه‌رو هستند. زیرساخت‌های کشور هدف آمریکا قرارگرفته و خسارت‌های سهمگین به بار آورده است. جنوب ایران در آتش جنگ، ویرانی، ناامنی و گرمای طاقت‌سوز دست‌وپا می‌زند. در میدان جنگ، مسابقۀ قدرت پیامدی جز کشتارهای فزون‌تر ویرانی‌های بیشتر ندارد. در مسابقه جنگ، دو طرف آسیب‌های جدی می‌بینند و در نهایتْ راهی جز آتش‌بس و صلح برای این‌دو باقی نمی‌ماند.
 
 ✅ در مذاکرات بین طرفین درگیری، بهترین راه رسیدن به توافق است. اگر توافق میسر نشد، مصالحه گزینۀ عقلانی است و در این صورت، میانجی‌گیری در حل‌وفصل اختلافات کارساز و راهگشا است. البته مذاکره کاری به‌غایت پیچیده و دشوار است. بر مبنای علم سیاست و تجربه‌های گرانسنگ سیاسی، تصمیم‌گیری دربارۀ جنگ و صلح با سیاستمداران دانش‌آموخته، خردمند و با تجربه است. نقش قوای مسلح در دفاع ملی بسیار مهم و بنیادین است. ارتش در جنگ دفاعی بر اساس موازین علمی و فنی و رعایت اصول اخلاق جنگ انجام وظیفه می‌کند و باید به قوانین داخلی و الزامات پذیرفته‌شدۀ بین‌المللی توسط دولت، در نظر و عمل پایبند باشد.

سید علی محمودی در فضای مجازی:
     وب‌سایت | تلگرام | فیس‌بوک

🆔@Drmahmoudi7