ستیغ

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 581 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

همی‌زنم نفس ِ سرد بر امید ِ کسی
که یاد ناورَد از من به سال‌ها نفَسی

به چشم ِ رحم به روی‌ام نظر همی‌نکُنَد
به دست ِ جور و جفا گوش‌مال داده بسی

دل‌ام ببُرد و به جان زینهار می‌ندهد
کسی به شهر ِ شما این کُنَد به جایِ کسی؟

به هر چه درنگرم نقش ِ رویِ او بینم
که دیده در همه‌عالَم بدین‌صفت هوسی؟

به دست ِ عشق، چه شیر ِ سیه، چه مورچه‌ئی
به دام ِ هجر، چه باز ِ سفید، چه مگسی

عجب مدار زِ من رویِ زرد و ناله‌ی زار
که کوه کاه شود گر بَرَد جفایِ خسی

بر آستان ِ وصال‌ات نهاده سَر ِ سعدی
بر آستین ِ خیال‌ات نبوده دست‌رسی

0581

@Setiq

جوشن ِ صورت برون کُن در صف ِ مردان درآ
دل طلب! ک‌از دار ِ مُلک ِ دل توان شد پادشا

تا تو خود را پای‌بستی، باد داری در دو دست
خاک بر خود پاش! ک‌از خود هیچ نگشاید تو را

با تو قُرب ِ قاب ِ قوسَین آن‌گه افتد عشق را
ک‌از صفات ِ خود به بُعدَ المشرقَین افتی جدا

آن ِ خویشی! چند گوئی آن ِ او یم آن او
باش، تا او گوید: ای جان! آن ِ مائی! آن ِ ما

نیست عاشق گشتن الّا بودن‌اش پروانه وار
اوّل‌اش قُرب و میانه، سوختن؛ آخر فنا

لاف ِ یک‌رنگی مزن! تا از صفت چون آینه
از درون‌سو تیرگی داری و بیرون‌سو صفا

آتشین داری زبان و دل‌سیاهی چون چراغ
گِرد ِ خود گَردی؛ از آن تردامنی چون آسیا

رخت از این گنبد برون بَر گر حیاتی باید ت
ز آن که تا در گنبدی، با مردگانی هم‌وِطا

نفْس عیسا جُست خواهی، راه کُن سویِ فلک
نقش ِ عیسا در نگارستان ِ راهب کُن رها

برگذر ز این تنگ‌نایِ ظلمت؛ اینک روشنی!
درگذر ز این خشک‌سال ِ آفَت؛ اینک مرحبا!

بر در ِ فقر آی تا پیش آید ت سرهنگ ِ عشق
گوید: ای صاحب‌خراج ِ هر دو گیتی! اندر آ

شرب ِ عُزلت ساختی، از سر ببَر آب ِ هوس
باغ ِ وحدت یافتی، از بُن بکَن بیخ ِ هوا

با قطار ِ خوک در بیت‌المقدّس پا منهْ
با سپاه ِ پیل بر درگاه ِ بیت‌اللَّه میا

سَر بنهْ! ک‌این‌جا سری را صد سر آید در عوض
بل‌که بر سَر هر سَری را صد کلاه آید عطا

هر چه جز نور السماوات از خدائي عزل کُن
گر تو را مشکات ِ دل روشن شد از مصباح ِ لا

چون رسیدی بر در ِ لا، صدر ِ الّا جوی! از آن‌ک
کعبه را هم دید باید چون رسیدی در مِنا

و ر تو اعما‌ بوده‌ای، بر دوش ِ احمد دار دست
ک‌اندر این ره قائد ِ تو مصطفا بهْ! مصطفا

او ست مختار ِ خدا و چرخ و ارواح و حواس
ز آن گرفتند از وجود ش منّت ِ بی‌منتها

هشت خُلد و هفت چرخ و شش جهات و پنج حس
چار ارکان و سه ارواح و دو کون از یک خدا

چون مرا در نَعت ِ چون اویی روَد چندین سخن،
از جهان بر چون منی تا کی رود چندین جفا؟

#هرروزباخاقانی
#چکامه شماره‌ی 1 #خاقانی
#سهیل_قاسمی

خاقانی شروانی - قصیده 1 مطلع 1

@Setiq

https://t.me/Setiq/4244

قصیده شماره‌ی 1 خاقانی
اجرا: سهیل قاسمی

جوشن ِ صورت برون کُن در صف ِ مردان درآ
دل طلب! ک‌از دار ِ مُلک ِ دل توان شد پادشا

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 580 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

گر درون‌سوخته‌ئی با تو برآرَد نفَسی!
چه تفاوت کُنَد اندر شکرستان مگسی

ای که انصاف ِ دل ِ سوختگان می‌ندهی
خود چنین‌روی نبایست نمودن به کسی

روزی اندر قدم‌ات افتم و گر سر بروَد
بهْ زِ من در سر این واقعه رفتند بسی

دامن ِ دوست به دنیا نتوان داد از دست
حیف باشد که دهی دامن ِ گوهر به خَسی

تا به امروز مرا در سخن این سوز نبود
که گرفتار نبودم به کمند ِ هوسی

چون سراییدن ِ بلبل که خوش آید بر شاخ
لیکن آن سوز ندارد که بوَد در قفسی

سعدیا! گر زِ دل آتش به‌قلم‌در نزدی،
پس چرا دود به سر می‌رود ش هر نفسی

0580

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 579 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

تا کی ای آتش ِ سودا به سَر م برخیزی؟
تا کی ای ناله‌یِ زار از جگر م برخیزی؟

تا کی ای چشمه‌یِ سیماب که در چشم ِ منی
از غم ِ دوست به رویِ چو زر م برخیزی؟

یک زمان دیده‌یِ من ره به‌سویِ خواب بَرَد
ای خیال ار شبی از رهگذر م برخیزی

ای دل از بهر ِ چه خونابه شدی در بر ِ من؟
زود باشد که تو نیز از نظر م برخیزی

به چه دانش زنی ای مرغ ِ سحَر نوبت ِ روز؟
که نه هر صبح به آه ِ سحَر م برخیزی

ای غم از هم‌نفَسی‌یِ تو ملال‌ام بگرفت
هیچ‌ات افتد که خدا را زِ سَر م برخیزی؟

0579

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 578 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

تو خود به صحبت ِ امثال ِ ما نپردازی
نظر به حال ِ پریشان ِ ما نیَندازی

وصال ِ ما و شما دیر متّفق گردد
که من اسیر ِ نیاز ام تو صاحب ِ نازی

کجا به صید ِ ملخ همّت‌ات فرو آید
بدین‌صفت که تو باز ِ بلندپروازی

به‌راستی که نه هم‌بازی ِ تو بودم من
تو شوخ‌دیده مگس بین که می‌کند بازي

ز دست ِ تُرک ِ ختایی کسی جفا چندان
نمی‌بَرَد که من از دست ِ تُرک ِ شیرازی

و گر هلاک ِ من‌ات در خور است، باکی نیست
قتیل ِ عشق، شهید است و قاتل‌اش غازی!

کدام سنگ‌دل است آن که عیب ِ ما گوید
گر آفتاب ببینی، چو موم بگدازی

میسّر ت نشود سرّ ِ عشق پوشیدن!
که عاقبت بکُنَد رنگ ِ روی، غمازي

چه جُرم رفت که با ما سخن نمی‌گویی
چه دشمني ست که با دوستان نمی‌سازی

من از فراق ِ تو، بی‌چاره، سیل می‌رانم
مثال ابر ِ بهار و تو خیل می‌تازی

هنوز با همه بدعهدی‌ات دعا گویم
که گر به قهر برانی، به لطف بنوازی

تو، هم‌چو صاحب ِ دیوان، مکُن که سعدی را
به‌یک‌ره از نظر ِ خویشتن بیَندازی

0578

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 577 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

امیدوار ام اگر صد ره‌ام بیندازی،
که بار ِ دیگر م از رویِ لطف بنوازی

چو روزگار نسازد، ستیزه نتوان بُرد
ضرورت است که با روزگار درسازی

جفایِ عشق ِ تو بر عقل ِ من همان مثَل است
که سَرگَزیت به کافر همی‌دهد غازی

دریغ بازویِ تقوا! که دست ِ رنگین‌ات
به عقل ِ من به سرانگشت می‌کُنَد بازی

بسی مطالعه کردیم نقش ِ عالَم را
ز هر که در نظر آید به حُسن ممتازی

هزار چون من اگر محنت و بلا بیند
تو را از آن چه! که در نعمتی و در نازی

حدیث ِ عشق ِ تو پیدا نکردمی بر ِ خلق
گر آب ِ دیده نکردی به گریه غمّازی

زهی سوار! که صد دل به غمزه‌ئی ببَری
هزار صید به یک تاختن بیندازی

تو را چو سعدی اگر بنده‌ئی بوَد چه شود
که در رکاب ِ تو باشد غلام ِ شیرازی

گر ش به قهر برانی، به لطف بازآید
که زر همان بوَد ار چند بار بگدازی

چو آب می‌رود این پارسی به قوّت ِ طبع
نه مَرکَبی ست که از وی سبَق بَرَد تازی

0577

@Setiq

سپاس از دوست هنرمندم شاپور برای تدوین این ویدیوی خاطره‌انگیز و این موسیقی و میکس فاخر
@Avayemosighi
دلم رفت
قسمتی که نقاب از روی مرجان برداشت
هم وقتی کتاب را خواندم
هم وقتی فیلم را دیدم
یکی از صحنه‌های تاثیرگذار ذهن من بود آن موقع. نوجوان بودم. دبیرستانی شاید.
جایی که صادق هدایت وقتی داش آکل چشم‌های مرجان را می‌بیند. و جایی که مسعود کیمیایی آن را تصویر کرده بود.
و الان که باز دیدمش یادم آمد.
چه قدر هم این شعر به مضمون این داستان شبیه بود.

غزل ۵۴۵ سعدی
اجرا: سهیل قاسمی
میکس موزیک: شاپور
تدوین ویدیو: شاپور
موسیقی: اسفندیار منفردزاده
موسیقی متن و ویدیو برگرفته از فیلم داش آکل ساخته مسعود کیمیایی
بر اساس داستان داش آکل نوشته صادق هدایت

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 576 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

اگر کلاله‌یِ مشکین زِ رخ براندازی،
کنند در قدم‌ات عاشقان سراندازي

اگر به رقص درآیی تو سرو ِ سیم‌اندام،
نظاره کُن که چه مستي کنند و جان‌بازي

تو با چنین قد و بالا و صورت ِ زیبا
به سرو و لاله و شمشاد و گُل نپردازی

کدام باغ چو رخسار ِ تو گُلی دارد؟
کدام سرو کُنَد با قد ت سرافرازي

به حُسن ِخال و بُناگوش اگر نگاه کنی،
نظر تو با قد و بالایِ خود نیَندازی

غلام ِ باد ِ صبا یم غلام ِ باد ِ صبا
که با کلاله‌یِ جعد ت همی‌کُنَد بازی

بگوی! مطرب ِ یاران! بیار زمزمه‌ئی!
بنال بلبل ِ مستان! که بس خوش‌آوازی

که گفته‌است که صد دل به غمزه‌ئی ببَری
هزار صید به یک تاختن بیَندازی

زِ لطف ِ لفظ ِ شکربار ِ گفته‌یِ سعدی
شدم غلام ِ همه شاعران ِ شیرازی

0576

@Setiq

غزل ۵۴۵ سعدی
اجرا: سهیل قاسمی
میکس موزیک: شاپور

بخت ِ آیینه ندارم که در او می‌نگری!
خاک ِ بازار نیَرزم که بر او می‌گذری

من چنان عاشق ِ روی‌ات که زِ خود بی‌خبر ام
تو چنان فتنه‌یِ  خویشی که زِ ما بی‌خبری

به چه ماننده کُنَم در همه آفاق تو را؟
ک‌آن‌چه در وهم ِ من آید، تو از آن خوب‌تری

برقع از پیش ِ چنین روی نشاید برداشت
که به هر گوشه‌یِ چشمی دل ِ خَلقی ببَری

دیده‌ئی را که به دیدار ِ تو دل می‌نرود،
هیچ علّت نتوان گفت به جز بی‌بصری

گفتم از دست ِ غم‌ات سر به جهان در بنهم؛
نتوانم! که به هر جا بروم در نظری

به فلک می‌رود آه ِ سحَر از سینه‌یِ ما
تو همی برنکُنی دیده زِ خواب ِ سحری

خفتگان را خبر از محنت ِ بیداران نیست
تا غم‌ات پیش نیاید غم ِ مردم نخوری

هر چه در وصف ِ تو گویند به نیکویی هست
عیب‌ات آن است که هر روز به طبعی دگری

گر تو از پرده برون آیی و رخ بنمایی،
پرده بر کار ِ همه پرده‌نشینان بدَری

عذر ِ سعدی ننهد هر که تو را نشناسد
حال ِ دیوانه نداند که ندیده‌ست پری

#سعدی 545

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 575 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

هر سلطنت که خواهی، می‌کُن! که دل‌پذیری
در دست ِ خوب‌رویان دولت بوَد اسیري

جان باختن به کوی‌ات در آرزویِ روی‌ات،
دانسته‌ام؛ ولیکن خون‌خوار ِ ناگزیری

مُلک آن ِ تو ست و فرمان! مملوک را چه درمان
گر بی گنَه بسوزی و ر بی خطا بگیری

گر من سخن نگویم در وصف ِ روی و موی‌ات،
آیینه‌ات بگوید پنهان که بی‌نظیری

آن ک‌او ندیده باشد گُل در میان ِ بُستان
شاید که خیره مانَد در ارغوان و خیری

گفتم مگر ز رفتن غایب شوی زِ چشم‌ام
آن نیستی که رفتی! آنی که در ضمیری

ای باد ِ صبح ِ بُستان! پیغام ِ وصل ِ جانان!
می‌رو که خوش‌نسیمی؛ می‌دم که خوش‌عبیری

او را نمی‌توان دید از مُنتهایِ خوبي
ما خود نمی‌نماییم از غایت ِحقیري

گر یار با جوانان خواهد نشست و رندان،
ما نیز توبه کردیم از زاهدي و پیري

سعدی! نظر بپوشان، یا خرقه در میان نهْ
رندی روا نباشد در جامه‌یِ فقیري

0575

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 574 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

ما بی تو به دل بر نزدیم آب ِ صبوری
چون سنگ‌دلان؛ دل بنهادیم به دوري

بعد از تو که در چشم من آید؟ که به چشم‌ام
گویی همه عالَم ظلمات است و تو نوری

خَلقی به تو مشتاق و جهانی به تو روشن
ما در تو گریزان و تو از خلق نفوری

جز خطّ ِ دل‌آویز ِ تو بر طَرف ِ بُناگوش
سبزه نشنیدم که دمد بر گُل ِ سوری

در باغ رو ای سرو ِ خرامان؛ که خلایق
گویند مگر باغ ِ بهشت است و تو حوری

رویِ تو نه رویی ست ک‌از او صبر توان کرد
لیکن چه کُنم گر نکُنم صبر ضروری

سعدی به جفا دست ِ امید از تو ندارد
هم جور ِ تو بهتر که زِ رویِ تو صبوري

0574

@Setiq

به ملازمان ِ سلطان که رسانَد این دعا را
که به شکر ِ پادشاهی ز ِ نظر مَران گدا را

#حافظ غزل ۶ بیت ۱

برشی از برنامه‌های در دست تدوین واکاوی غزل‌های حافظ
حافظ شاعر | شرح سطر به سطر غزل‌های دیوان حافظ

احمد شاملو در کتاب خود چنین آورده:
زِ ملازمان ِ سلطان که رسانَد این دعا را
که: «به شُکر ِ پادشاهی زِ نظر مران گدا را»
(حافظ، غزل 3، حافظ شیراز، احمد شاملو)
که به این شکل، شاعر از یکی از ملازمان ِ سلطان درخواست کرده که دعا را به سلطان برساند. اما گویا هیچ‌یک از نسخه‌هایِ خطی ِ به دست آمده، چنین ضبط نکرده‌اند.
این سنّت، که هنوز هم کمابیش در مکاتبات ِ اداری نمود دارد، بوده که بزرگان و پادشاهان را با ضمیر ِ دوم‌شخص و مستقیم خطاب نمی‌کرده‌اند. عنوان را خطاب به محضر ِ شخص یا جَناب ِ او یا آستان ِ او می‌نوشته‌اند. شاید این‌که شاعر، خواسته‌است تا کسی این دعا را به ملازمان ِ سلطان برساند و نه به خود ِ او، ریشه در چنین سنّتی دارد.

آپارات | YouTube

این ویدیو را در آپارات راحت‌تر و بی‌فیلترشکن ببینید یا با حجم دل‌خواه دانلود کنید.
اگر زحمتی نیست آپارات و یوتیوب من را دنبال کنید.

با احترام
سهیل قاسمی
@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 573 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

تو در کمند نیفتاده‌ای و معذوری
از آن به قوّت ِ بازویِ خویش مغروری

گر آن که خرمن ِ من سوخت، با تو پردازد،
میسّر ت نشود عاشقي و مستوري

بهشت رویِ من آن لُعبت ِ پری‌رخسار
- که در بهشت نباشد به لطف ِ او حوری -

به‌گریه گفتم‌اش ای سرو قدّ ِ سیم‌اندام:
- اگر چه سرو نباشد بر او گُل ِ سوری -

«درشت‌خویي و بدعهدي از تو نپسندند
که خوب‌منظری و دل‌فریب‌منظوری

تو در میان ِ خلایق، به چشم ِ اهل ِ نظر
چنان که در شب ِ تاریک، پاره‌یِ نوری

اگر به حُسن ِ تو باشد طبیب در آفاق،
کس از خدای نخواهد شفایِ رنجوري

ز کِبر و ناز چنان می‌کُنی به مردم ِ چشم
که بی شراب گمان می‌بَرَد که مخموری

من از تو دست نخواهم به بی‌وفایی داشت
تو هر گناه که خواهی، بکُن! که مغفوری!»

زِ چند گونه سخن رفت و در میان آمد
حدیث ِ عاشقي و مفلسي و مهجوري

به خنده گفت که: «سعدی! سخن دراز مکُن
میان‌تهی و فراوان‌سخن چو طنبوری!

چو سایه هیچ‌کس است آدمی که هیچ‌اش نیست
مرا از این چه که چون آفتاب مشهوری!»

0573

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 572 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

این چه رفتار است ک‌آرامیدن از من می‌بَری؟
هوش‌ام از دل می‌ربایی، عقل‌ام از تن می‌بری

باغ و لالِستان چه باشد! آستینی برفشان
باغبان را گو بیا گر گُل به دامن می‌بری

روز و شب می‌باشد آن ساعت که هم‌چون آفتاب
می‌نمایی روی و دیگر باز روزن می‌بری

موی‌ات از پس تا کمَرگَه خوشه‌ئی بر خرمن است
زینهار! آن خوشه پنهان کُن! که خرمن می‌بری

دل به عیّاری ببردی ناگهان از دست ِ من
دزد، شب گردد؛ تو فارغ روز ِ روشن می‌بری

گر تو برگردیدی از من بی‌گناه و بی‌سبب
تا مگر من نیز برگردم، غلط ظن می‌بری

چون نیاید دود از آن خرمن که آتش می‌زنی؟
یا ببندد خون از این موضع که سوزن می‌بری

این طریق ِ دشمنی باشد نه راه ِ دوستی
ک‌آب‌رویِ دوستان در پیش ِ دشمن می‌بری

عیب ِ مسکینی مکُن افتان و خیزان در پی‌ات!
ک‌آن نمی‌آید؛ تو زنجیر ش به گردن می‌بری

سعدیا! گفتار ِ شیرین پیش ِ آن کام و دهان،
دُر به دریا می‌فرستی زر به معدن می‌بری

0572

@Setiq

✅قدم خیر
🔹 خواننده: رامین میر
🔹تنظیم: مهدی مرتضایی
🔹شعر: رمضان پرورده و غلامرضا سبزعلی
✅آلبوم چَرچی
🔹ضبط: زمستان ۱۳۹۹ / انتشار نوروز ۱۴۰۳

https://t.me/raminmir1365