#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 577 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

امیدوار ام اگر صد ره‌ام بیندازی،
که بار ِ دیگر م از رویِ لطف بنوازی

چو روزگار نسازد، ستیزه نتوان بُرد
ضرورت است که با روزگار درسازی

جفایِ عشق ِ تو بر عقل ِ من همان مثَل است
که سَرگَزیت به کافر همی‌دهد غازی

دریغ بازویِ تقوا! که دست ِ رنگین‌ات
به عقل ِ من به سرانگشت می‌کُنَد بازی

بسی مطالعه کردیم نقش ِ عالَم را
ز هر که در نظر آید به حُسن ممتازی

هزار چون من اگر محنت و بلا بیند
تو را از آن چه! که در نعمتی و در نازی

حدیث ِ عشق ِ تو پیدا نکردمی بر ِ خلق
گر آب ِ دیده نکردی به گریه غمّازی

زهی سوار! که صد دل به غمزه‌ئی ببَری
هزار صید به یک تاختن بیندازی

تو را چو سعدی اگر بنده‌ئی بوَد چه شود
که در رکاب ِ تو باشد غلام ِ شیرازی

گر ش به قهر برانی، به لطف بازآید
که زر همان بوَد ار چند بار بگدازی

چو آب می‌رود این پارسی به قوّت ِ طبع
نه مَرکَبی ست که از وی سبَق بَرَد تازی

0577

@Setiq