اگر به‌کویِ تو باشد مرا مَجالِ وُصول،
رسَد به‌دوْلت وصل‌ات نوایِ من به اصول

قَرار بُرد زِ من آن دو سُنبُلِ رَعنا
فَراغ بُرد زِ من آن دو نرگسِ مَکحول (۱)

چو از جَواهرِ مِهرِ تو صیْقلی دارد،
بُوَد زِ زنگِ حوادث هر آینه مَصقول

منِ شکسته‌یِ بدحال، زندگی یابم
در آن نفَس که به‌تیغِ غَمَت شَوَم مَضلول (۲)

چه‌جُرم کرده‌ام؟ ای جان و دل! به‌حضرتِ تو
که طاعتِ منِ بی‌دل نمی‌شود مَقبول

چو بر دَرِ تو منِ بی‌نوا‌یِ بی زَر و زور
به‌هیچ‌باب ندارم رَهِ خروج و دُخول،

کجا روَم؟ چه‌کُنم؟ چون کُنم؟ چه‌چاره کُنم؟
که گَشته‌ام زِ غمِ جوْرِ روزگار، مَلول

خراب‌تر زِ دلِ من، غمِ تو جای نیافت!
که ساخت در دلِ تنگ‌ام قرار‌گاهِ نُزول

به‌دَردِ عشق بساز و خموش شوْ حافظ!
رُموزِ عشق مَکُن فاش پیشِ اهلِ فضول (۳)


تفاوت‌ها با نسخه‌ی ۸۰۳:

۱. قَرار بُرده زِ من آن دو سُنبُلِ رَعنا
فراغ بُرده زِ من آن دو نرگسِ مَکحول

۲. در آن نفَس که به‌تیغِ غَمَت شَوَم مقتول
«مضلول» (هلاک شده) یا «مصلول» (بَلا رسیده) می‌شود خواند.

۳. به‌دَردِ عشق بساز و خموش کُن حافظ!
رُموزِ عشق مَکُن فاش پیشِ اهلِ عقول

از نسخه‌ی سال ۸۰۱
سهیل قاسمی
میکس: شهریار

@Setiq