حافظ
اجرا:
سهیل قاسمی
حسین جلیلیان

نسیمِ صُبحِ سعادت! بدان نشان که تو دانی،
گُذَر به کویِ فلان کُن! در آن زمان که تو دانی

تو پیْکِ صورتِ رازی و دیده بر سَر راه‌ات
به مردمی نه‌به‌فرمان، چنان بِران که تو دانی

بگو که: جانِ عزیزَم زِ دست رفت! خدا را
زِ لَعلِ روح‌فزای‌اش، بِبَخش از آن‌که تو دانی!

من این دو حرف نِبِشتم چنان که غیْر ندانست؛
تو هم، زِ رویِ کرامت، چنان بخوان که تو دانی (۱)

حدیثِ تیغ تو و ما حدیث تشنه و آب است (۲)
اسیرِ خویش گرفتی؛ بکُش چنان که تو دانی

امید در کمرِ زَرکَش‌ات چه‌گونه نبندم؟ (۳)
دقیقه‌ئی‌ست نگارا در آن میان؛ که تو دانی!

یکی‌ست تُرکی و تازی در این معامله؛ حافظ!
حدیثِ عشق بیان کُن، بدان زبان که تو دانی!

۱. «من این دو حرف نِبِشتم؛ چنانچه غیْر ندانست، / تو هم زِ رویِ کرامت بخوان چنان که تو دانی»

۲. «خیالِ تیغِ تو با ما»

۳. از نسخه ۸۰۳ هم «نبندم» خواندم. «ببندم» هم ضبط شده.
#حافظ
#سهیل_قاسمی
#حسین_جلیلیان