انجمن علمی دانشجویان پرستاری دانشگاه علوم پزشکی ایران

فوروزماید

فوروزماید یک دیورتیک لوپ است و از قوی‌ترین دیورتیک‌های مورد استفاده در شرایط اورژانسی محسوب میشود.
مهم‌ترین کاربرد آن زمانی است که بیمار دچار اضافه‌ بار مایع و احتباس سدیم و آب شده باشد، به‌ خصوص در ادم حاد ریه، نارسایی قلبی و ادم‌های شدید.
نکته مهم این است که فوروزماید صرفا داروی پایین آوردن فشار خون نیست، اثر اصلی آن افزایش دفع سدیم و آب از کلیه است.

مکانیسم اثر

فوروزماید در قسمت شاخه صعودی ضخیم قوس هنله عمل میکند.
در این قسمت، ناقلی وجود دارد که سدیم، پتاسیم و کلر را از داخل لوله ادراری به سلول بازجذب میکند.
فوروزماید این ناقل را مهار میکند پس مهار بازجذب سدیم و کلر باعث افزایش دفع سدیم در ادرار میشود، آب نیز همراه سدیم دفع میشود و کاهش حجم داخل عروقی و کاهش احتباس مایع اتفاق میوفتد، همچنین با کاهش حجم خون و فشار پرشدگی قلب، پیش‌ بار کاهش پیدا میکند به همین دلیل در بیمار مبتلا به ادم حاد ریه میتواند مفید باشد.

اندیکاسیون‌های مهم

ادم حاد ریه ناشی از نارسایی قلبی
نارسایی قلبی همراه با احتباس مایع
ادم ناشی از بیماری‌های کلیوی
ادم در بیماری‌های کبدی، در شرایط انتخاب‌ شده
اضافه‌ بار مایع در بیمار بستری
گاهی در هایپرکالمی، به‌ عنوان بخشی از درمان برای افزایش دفع پتاسیم از کلیه، اگر عملکرد کلیه و تولید ادرار مناسب باشد.

دوز اورژانسی

دوز فوروزماید کاملاً به وضعیت بیمار و میزان مصرف قبلی دیورتیک بستگی دارد.
در یک بیمار بالغ مبتلا به ادم حاد ریه یا اضافه‌‌ بار مایع، دوزهای IV مانند 20 تا 40 میلی‌ گرم از رژیم‌های رایج هستند، اما در بیماری که قبلاً فوروزماید مصرف میکند، ممکن است دوز بیشتری لازم باشد.
بنابراین نباید برای همه بیماران یک دوز ثابت در نظر گرفت.
نکته مهم: دوز باید بر اساس وضعیت حجم، عملکرد کلیه، مصرف قبلی دیورتیک و پاسخ ادراری بیمار تنظیم شود.

نحوه تجویز

فوروزماید میتواند به صورت خوراکی یا وریدی تجویز شود.
در شرایط اورژانسی معمولاً IV ترجیح داده میشود، چون شروع اثر سریع‌تر و قابل پیش‌ بینی‌تر است.
هنگام تجویز وریدی، دارو باید با سرعت مناسب تزریق شود.
تزریق سریع و دوزهای بالای وریدی می‌تواند خطر اتوتوکسیسیته و آسیب شنوایی را افزایش دهد.

مانیتورینگ پرستاری

قبل و بعد از تجویز، موارد زیر اهمیت زیادی دارند:
فشار خون
ضربان قلب
میزان و روند ادرار
وزن روزانه در بیماران بستری
ورودی و خروجی مایعات
سطح هوشیاری
علائم دهیدراتاسیون
کراتینین و اوره
سدیم
پتاسیم
منیزیم
در بیمار مبتلا به ادم حاد ریه، پاسخ تنفسی بیمار و کاهش دیسترس تنفسی نیز باید به‌طور مداوم ارزیابی شود.

عوارض مهم

اختلالات الکترولیتی:
هیپوکالمی
هیپوناترمی
هیپومنیزیمی
هیپوکلسمی
اختلالات حجم:
دهیدراتاسیون
هیپوولمی
افت فشار خون
کلیوی:
افزایش کراتینین در صورت کاهش بیش از حد حجم
گوش:
وزوز گوش
کاهش شنوایی یا اتوتوکسیسیته، به‌خصوص با دوزهای بالای وریدی یا تجویز سریع

موارد منع مصرف

هیپوولمی
افت فشار خون
اختلالات شدید الکترولیتی
نارسایی شدید کلیه
انسداد مسیر ادراری
بیماری شدید کبدی
در آنوری، یعنی زمانی که کلیه عملاً ادرار تولید نمیکند، فوروزماید معمولاً اثربخشی مناسبی ندارد و باید علت آنوری بررسی شود.

تداخلات مهم

دیگوکسین: هیپوکالمی ناشی از فوروزماید میتواند خطر مسمومیت و آریتمی ناشی از دیگوکسین را افزایش دهد.
داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی: میتوانند اثر دیورتیک فوروزماید را کاهش دهند و در برخی بیماران خطر آسیب کلیوی را افزایش دهند.
آمینوگلیکوزیدها و برخی داروهای اتوتوکسیک: همراهی با فوروزماید، به‌ خصوص در دوزهای بالای وریدی، میتواند خطر آسیب شنوایی را افزایش دهد.

نکته بالینی

فوروزماید میتواند هیپوکالمی ایجاد کند. بنابراین پتاسیم بیمار را جدی بگیرید.
علاوه بر پتاسیم، منیزیم نیز ممکن است کاهش پیدا کند.
اگر بیمار بعد از دریافت دارو دچار افت فشار، سرگیجه، خشکی مخاط، کاهش سطح هوشیاری یا کاهش شدید ادرار شد، احتمال کاهش بیش از حد حجم داخل عروقی را در نظر بگیرید.
در بیمار مبتلا به نارسایی قلبی، فقط به فشار خون نگاه نکنید، میزان ادرار، وزن، ادم و وضعیت تنفسی هم برای ارزیابی پاسخ مهم هستند.
اگر بیمار همزمان دیگوکسین دریافت میکند، هیپوکالمی ناشی از فوروزماید میتواند خطر مسمومیت با دیگوکسین و آریتمی را افزایش دهد.
در تزریق وریدی دوزهای بالا، سرعت تزریق اهمیت دارد، تزریق سریع‌تر میتواند خطر آسیب شنوایی را بیشتر کند.
اگر بیمار ادرار تولید نمیکند یا دچار انسداد شدید مسیر ادراری است، صرفاً افزایش دوز فوروزماید مشکل را حل نمیکند.

خلاصه
دسته: دیورتیک لوپ
مکانیسم: مهار ناقل سدیم -پتاسیم -کلر و افزایش دفع سدیم و آب
کاربرد اصلی: اضافه‌ بار مایع و ادم حاد ریه
نحوه تجویز: خوراکی و وریدی
تداخل: دیگوکسین _ آمینوگلیکوزیدها

انجمن علمی دانشجویان پرستاری ایران
@Nsa_iums

#Psych_Time
PTSD اختلال استرس پس از سانحه

@NSA_IUMS

اورژانس روان

🧠 دلیریوم | Delirium

دلیریوم یک اختلال حاد و نوسان‌دار در توجه و سطح هوشیاری است که معمولاً در اثر یک بیماری زمینه‌ای، دارو، مسمومیت یا اختلال متابولیک ایجاد می‌شود.

🔹 علائم کلیدی:
• شروع ناگهانی و سیر نوسان‌دار
• اختلال Attention و آگاهی از محیط
• اختلال شناختی و حافظه
• اختلال در جهت‌یابی
• توهم، به‌ویژه بینایی
• اختلال چرخه خواب و بیداری
• بی‌قراری یا برعکس، کاهش فعالیت و خواب‌آلودگی

⚠️ علل شایع:
عفونت، اختلالات متابولیک و الکترولیتی، کم‌آبی، داروها، مسمومیت یا ترک مواد و بیماری‌های نورولوژیک.

👩🏻‍⚕️ اقدامات پرستاری:
🔸 شناسایی و درمان علت زمینه‌ای
🔸 پایش علائم حیاتی و سطح هوشیاری
🔸 تأمین اکسیژن، مایعات و تغذیه در صورت نیاز
🔸 ایجاد محیط آرام و آشنا
🔸 کمک به حفظ چرخه خواب–بیداری
🔸 پیشگیری از سقوط و آسیب
🔸 بررسی داروها و گزارش تغییرات حاد وضعیت ذهنی

⭐ نکته بالینی:
شروع حاد + نوسان علائم + اختلال توجه → اول به دلیریوم فکر کن.

📌 برخلاف دمانس، دلیریوم معمولاً شروع سریع دارد و توجه را به‌طور واضح مختل می‌کند.

اورژانس روانپزشکی بخش دوم

🧠 کاتاتونیا | Catatonia

کاتاتونیا یک سندروم نوروسایکیتریک است که با اختلال بارز در حرکت، رفتار و پاسخ‌دهی به محیط مشخص می‌شود و می‌تواند همراه اختلالات خلقی، سایکوتیک یا بیماری‌های طبی دیده شود.

🔹 تظاهرات اصلی:
• Stupor: کاهش شدید حرکت و پاسخ‌دهی
• Mutism: کاهش یا فقدان گفتار
• Negativism: مقاومت نامتناسب در برابر دستورات
• Posturing / Catalepsy: حفظ وضعیت‌های غیرطبیعی
• Waxy flexibility: حفظ وضعیت قرار داده‌شده توسط فرد دیگر
• Echolalia / Echopraxia: تقلید گفتار یا حرکات دیگران
• در برخی بیماران: Agitation شدید

🚨 اهمیت بالینی:
کاتاتونی شدید می‌تواند با کم‌آبی، سوءتغذیه، زخم فشاری، ترومبوز و سایر عوارض جسمی همراه شود.

👩🏻‍⚕️ اقدامات پرستاری:
پایش علائم حیاتی و وضعیت جسمی، تأمین مایعات و تغذیه، پیشگیری از عوارض بی‌حرکتی، حفظ ایمنی و گزارش سریع تغییرات به تیم درمان.

💊 درمان:
Lorazepam معمولاً خط اول درمان است؛ در موارد شدید یا مقاوم، ECT می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد.

⭐ نکته بالینی:
ترکیب Stupor + Mutism + Posturing/Negativism باید کاتاتونیا را در تشخیص افتراقی مطرح کند.

نالوکسان

نالوکسان یک آنتاگونیست گیرنده‌های اپیوئیدی است که با جا به‌ جا کردن مواد مخدر از گیرنده‌های مو، کاپا و دلتا اثرات آنها را به‌ سرعت خنثی میکند.
این دارو اثر ضد درد ندارد و تنها برای برگشت اثرات اپیوئیدها، به‌ویژه دپرسیون تنفسی استفاده میشود.

مکانیسم اثر

نالوکسان با میل اتصال بسیار بالا به گیرنده‌های اپیوئیدی متصل میشود و اپیوئیدها را از گیرنده جدا میکند، اما خود گیرنده را فعال نمیکند. نتیجه بالینی آن بازگشت تنفس، افزایش سطح هوشیاری، رفع میوز ناشی از اپیوئید و برگشت دپرسیون سیستم عصبی مرکزی
نکته: نیمه‌عمر نالوکسان حدود ۳۰ تا ۹۰ دقیقه است که از بسیاری از اپیوئیدها کوتاه‌تر است بنابراین پس از بهبود اولیه، بیمار ممکن است دوباره دچار دپرسیون تنفسی شود.

اندیکاسیون‌های مهم

مسمومیت با اپیوئیدها
دپرسیون تنفسی ناشی از مورفین، فنتانیل، متادون، اکسی‌ کدون، هروئین و سایر اپیوئیدها
کاهش سطح هوشیاری همراه با شک قوی به مصرف اپیوئید
دپرسیون تنفسی پس از مصرف اپیوئید در اتاق عمل یا ریکاوری

دوز اورژانسی

بیمار وابسته به اپیوئید (برای جلوگیری از ترک شدید):
شروع با ۰٫۰۴ میلی‌ گرم IV
در صورت عدم پاسخ، افزایش تدریجی به ۰٫۴، ۲ و سپس ۱۰ میلی‌ گرم در صورت نیاز.
بیمار با ایست یا دپرسیون شدید تنفسی:
۰٫۴ تا ۲ میلی‌ گرم IV، IM یا IN
تکرار هر ۲ تا ۳ دقیقه تا بازگشت تنفس.
اگر پس از مجموع ۱۰ میلی‌ گرم پاسخی مشاهده نشود، باید به علل دیگری غیر از اپیوئید نیز فکر کرد.

نحوه تجویز

بهترین مسیر: وریدی (IV) به‌ دلیل شروع اثر سریع.
در صورت نبود راه وریدی: عضلانی (IM) یا داخل بینی (IN).
در مسمومیت با اپیوئیدهای طولانی‌ اثر (مانند متادون)، ممکن است پس از دوز اولیه انفوزیون مداوم نالوکسان لازم باشد.

مانیتورینگ پرستاری

تعداد تنفس
اشباع اکسیژن
سطح هوشیاری
فشارخون
ضربان قلب
نوار قلب در بیماران پرخطر
پس از بهبود:
حداقل چند ساعت بیمار را از نظر بازگشت دپرسیون تنفسی تحت نظر قرار دهید.

عوارض مهم

تهوع
استفراغ
تعریق
تاکی‌ کاردی
اضطراب و بیقراری
علائم ترک حاد اپیوئید
آریتمی
ادم ریوی
تشنج

موارد منع مصرف

منع مصرف مطلق در شرایط اورژانسی وجود ندارد.
تنها احتیاط مهم در وابستگی شدید به اپیوئید(برای پیشگیری از ترک شدید، دارو را با دوزهای کم و تدریجی تجویز کنید.)

تداخلات مهم

اثر تمام اپیوئیدها را خنثی میکند.
در بیمارانی که برای کنترل درد اپیوئید دریافت کردند، میتواند موجب بازگشت شدید درد شود.

نکته بالینی

هدف از تجویز نالوکسان، بیدار کردن کامل بیمار نیست، هدف، بازگرداندن تنفس موثر است.
اگر بیمار پس از تجویز نالوکسان شروع به تنفس مناسب کند، اما هنوز خواب‌ آلود باشد، معمولاً نیازی به تجویز دوزهای بیشتر نیست.

خلاصه
کاربرد: مسمومیت با اپیوئید و دپرسیون تنفسی
مکانیسم: آنتاگونیست رقابتی گیرنده‌های اپیوئیدی
تجویز: IV، IM یا IN
خطر اصلی: بازگشت دپرسیون تنفسی و علائم ترک
نکته مهم: هدف، بازگرداندن تنفس است، نه بیدار کردن کامل بیمار

انجمن علمی دانشجویان پرستاری ایران
@Nsa_iums

اورژانس های روانپزشکی بخش اول

🚨 خودکشی؛ یک اورژانس بهداشت روان

🧠 خودکشی (Suicide) به اقدام عمدی برای خاتمه دادن به زندگی گفته می‌شود و یکی از مهم‌ترین اورژانس‌های بهداشت روان است.

📌 اصطلاحات مهم
🔹 Suicide Attempt: اقدام به خودکشی؛ در زنان شایع‌تر است (حدود ۳ به ۱).
🔹 Committed Suicide: خودکشی منجر به مرگ؛ در مردان شایع‌تر است (حدود ۴ به ۱).

🧠 نکته: بیشتر افرادی که اقدام به خودکشی می‌کنند، یک اختلال روانی زمینه‌ای، به‌ویژه افسردگی، دارند.

---

⚠️ عوامل خطر خودکشی

خودکشی یک پدیده چندعاملی است؛ بنابراین شناخت عوامل خطر برای ارزیابی ریسک اهمیت زیادی دارد.

🔸 عوامل روان‌شناختی و اجتماعی:
• بیماری روانی، به‌خصوص افسردگی و ناامیدی
• رفتارهای تکانه‌ای (Impulsivity)
• ضعف مهارت حل مسئله، به‌ویژه در نوجوانان
• جنسیت مرد
• انزوا و تنهایی
• سابقه اقدام قبلی به خودکشی
• سابقه بستری روان‌پزشکی
• مجرد بودن، طلاق یا بیوه بودن؛ به‌خصوص در مردان
• بیکاری و مشاغل پراسترس
• فقدان یا جدایی اخیر
• مشاجره و تعارض با افراد نزدیک

🧬 عوامل زیستی:
• کاهش عملکرد سیستم سروتونرژیک مغز
• برخی تغییرات مرتبط با مونوآمین‌اکسیداز پلاکتی

🛡️ عوامل محافظتی
ازدواج، داشتن فرزند، اشتغال، حمایت اجتماعی و اعتقادات دینی و پایبندی به آن‌ها می‌توانند نقش محافظتی داشته باشند.

---

👩🏻‍⚕️ اقدامات پرستاری در بیمار با خطر خودکشی

🔴 ۱. تأمین ایمنی؛ اولویت اول
• بیمار پرخطر را تنها نگذارید.
• محیط را از وسایل بالقوه خطرناک پاک کنید.
• سطح مراقبت و مشاهده را متناسب با میزان خطر تعیین کنید.
• در صورت خطر فوری، تیم درمان و روان‌پزشک را سریعاً مطلع کنید.

🧠 ۲. ارزیابی خطر
• درباره افکار خودکشی، قصد و وجود برنامه به‌صورت مستقیم و بدون قضاوت سؤال کنید.
• سابقه اقدام قبلی، اختلالات روانی، مصرف مواد و عوامل استرس‌زا را بررسی کنید.
• میزان حمایت خانوادگی و اجتماعی را ارزیابی کنید.

💬 ۳. ارتباط درمانی
• با آرامش، همدلی و بدون قضاوت با بیمار صحبت کنید.
• احساسات بیمار را جدی بگیرید و از جملات سرزنش‌آمیز یا ساده‌انگارانه پرهیز کنید.
• به بیمار اجازه دهید درباره احساسات و افکار خود صحبت کند.

💊 ۴. درمان و پیگیری
• داروهای تجویزشده را طبق دستور تجویز و اثرات و عوارض آن‌ها را پایش کنید.
• بیمار را از نظر تغییرات ناگهانی خلق و رفتار تحت نظر داشته باشید.
• برنامه ایمنی و پیگیری پس از ترخیص را با تیم درمان و خانواده هماهنگ کنید.

⭐ نکته مهم:
سابقه اقدام قبلی به خودکشی یکی از مهم‌ترین عوامل خطر برای اقدام مجدد است.
همچنین، پرسیدن مستقیم درباره خودکشی باعث ایجاد فکر خودکشی در فرد نمی‌شود.

🧠 پاسخ کیس بالینی

✅ گزینه صحیح: B) PDD همراه با اپیزود MDD

🔹 چرا؟
بیمار بیش از ۲ سال (۳ سال) خلق افسرده و علائم همراه داشته → PDD
تشدید واضح علائم طی ۲ ماه اخیر، همراه با آنهدونیا، اختلال خواب و اشتها و افکار مرگ → اپیزود MDD روی زمینه PDD

📌 این حالت به‌طور کلاسیک Double Depression نامیده می‌شود.

❌ A) MDD منفرد: الگوی افسردگی مزمن ۳ ساله وجود دارد؛ بنابراین PDD بهتر توضیح می‌دهد.

❌ C) Adjustment Disorder: افسردگی سال‌ها قبل از جدایی شروع شده؛ پس عامل استرس‌زا علت اصلی نیست.

❌ D) Bipolar II: هیچ سابقه‌ای از هیپومانیا گزارش نشده است.

⭐ نکته طلایی:
افسردگی مزمن ≥۲ سال → PDD
تشدید و رسیدن به معیارهای MDD روی آن → PDD + MDE

🚨 وجود افکار مرگ → ارزیابی فوری خطر خودکشی اولویت پرستاری است.

🍀کیس بالینی

خانم ۲۹ ساله‌ای به درمانگاه روان‌پزشکی مراجعه می‌کند. او می‌گوید:
«تقریباً از وقتی دانشگاه رو شروع کردم، همیشه احساس می‌کنم آدم بی‌انرژی و بی‌حوصله‌ای هستم. هیچ‌وقت کاملاً خوب نیستم، ولی بعضی روزها بهترم.»
در بررسی مشخص می‌شود طی ۳ سال گذشته تقریباً بیشتر روزها خلق افسرده داشته و همزمان کاهش انرژی، اعتمادبه‌نفس پایین، اختلال تمرکز و ناامیدی را تجربه کرده است. با این حال، همچنان به کار و روابط اجتماعی خود ادامه داده است.
دو ماه قبل، پس از جدایی عاطفی، علائم او به‌طور واضح تشدید شده؛ به‌طوری‌که اکنون تقریباً هیچ لذتی از فعالیت‌های مورد علاقه‌اش نمی‌برد، خواب و اشتهایش مختل شده و چند بار با خود فکر کرده است:
«کاش صبح بیدار نمی‌شدم.»

#Psych_Time
🧠PDD اختلال افسردگی پایدار

@NSA_IUMS

🧠 کیس بالینی | تشخیص شما چیست؟

مرد ۲۸ ساله‌ای با سابقه ۸ ماهه‌ی اختلال عملکرد اجتماعی و شغلی، با علائم زیر مراجعه می‌کند:

🔹 به مدت ۳ هفته، انرژی بسیار زیاد، کاهش نیاز به خواب، پرحرفی، افزایش فعالیت هدفمند و احساس توانایی‌های خارق‌العاده داشته است.

🔹 در همین دوره، معتقد بوده همکارانش در حال توطئه علیه او هستند و گاهی صداهایی می‌شنیده که درباره رفتارهایش با او صحبت می‌کردند.

🔹 پس از درمان، علائم مانیا برطرف شده و خلق و انرژی او به حالت عادی برگشته است.

🔹 اما ۳ هفته پس از برطرف شدن علائم خلقی، همچنان هذیان گزند و توهم شنیداری دارد.

🔹 در این مدت، هیچ اپیزود مانیا یا افسردگی اساسی وجود نداشته است.

#Psych_Time
🧠Schizoaffective Disorder

@NSA_IUMS

میدازولام

میدازولام یک بنزودیازپین کوتاه‌ اثر است که اثرات ضدتشنج، آرامبخش، ضداضطراب، ایجاد فراموشی نسبی و شل‌ کننده عضلانی دارد.
مهمترین کاربردهای آن در محیط اورژانس و ترالی:
تشنج و استاتوس اپی‌لپتیکوس
آرامبخشی قبل یا حین برخی اقدامات
آرامبخشی بیمار تحت تهویه مکانیکی در شرایط منتخب
در استاتوس اپی‌لپتیکوس، میدازولام یکی از بنزودیازپین‌های مهم برای درمان اولیه است، به‌ خصوص وقتی دسترسی وریدی وجود ندارد.

مکانیسم اثر

میدازولام به گیرنده گابا در سیستم عصبی مرکزی متصل میشود و اثر مهاری گابا را افزایش میدهد و باعث افزایش ورود یون کلر به نورون، کاهش تحریک‌ پذیری نورونی، کاهش فعالیت الکتریکی بیش‌ از حد و مهار تشنج و ایجاد آرامبخشی میشود.

اندیکاسیون‌ های مهم

تشنج
یکی از کاربردهای بسیار مهم:
تشنج فعال و استاتوس اپی‌لپتیکوس
به‌ خصوص در شرایطی که دسترسی وریدی نداریم، مسیرهای عضلانی یا داخل بینی میتوانند بسیار کاربردی باشند.
سایر کاربردها
آرامبخشی قبل از اقدامات
آرامبخشی در برخی اقدامات تشخیصی یا درمانی
آرامبخشی بیماران تحت تهویه مکانیکی

دوز اورژانسی

دوز به سن، وزن، مسیر تجویز و هدف درمان بستگی دارد.
تشنج فعال در بزرگسال
در صورت نبود دسترسی وریدی، یکی از درمان‌های رایج:
میدازولام ۱۰ میلی‌ گرم عضلانی
در برخی پروتکل‌ها برای بیمارانی با وزن کمتر، دوز کمتر استفاده میشود.
نکته
برای آرامبخشی، دوزها بسیار متفاوت هستند و معمولاً از دوزهای کوچک‌تر و قابل تیتراسیون استفاده میشود.
پس نباید دوز تشنج را به بیمار آرامبخشی تعمیم داد.

نحوه تجویز

میدازولام مزیت مهمی نسبت به دیازپام دارد، اینکه میتوان از مسیرهای مختلف استفاده کرد مانند IV ،IM، داخل بینی و داخل گونه، این ویژگی در تشنج بسیار مهم است چون بیمار تشنجی ممکن است دسترسی وریدی نداشته باشد در چنین شرایطی، میدازولام عضلانی یا داخل بینی میتواند بدون اتلاف زمان تجویز شود.

مانیتورینگ پرستاری

تعداد تنفس
سطح اکسیژن
فشارخون
ضربان قلب
سطح هوشیاری
وضعیت راه هوایی
در آرامبخشی پایش تنفسی اهمیت بسیار زیادی دارد.
در صورت امکان و طبق شرایط بالینی:
پایش مداوم اکسیژن
پایش دی‌ اکسید کربن بازدمی
نوار قلب
نکته: بعد از میدازولام، بیمار را فقط از نظر آرام‌ شدن نگاه نکنید، تنفس را نیز کنترل کنید.

عوارض مهم

خواب‌ آلودگی
گیجی
کاهش سطح هوشیاری
اختلال حافظه
ضعف عضلانی
دپرسیون تنفسی
آپنه
افت فشارخون
انسداد راه هوایی
خصوصا با دوز بالا، تزریق سریع یا همراه با اپیوئید

موارد منع مصرف

احتیاط جدی در:
نارسایی تنفسی
آپنه خواب
سالمندان
بیماری شدید کبدی
بیماران همودینامیک ناپایدار
مصرف همزمان داروهای تضعیف‌ کننده سیستم عصبی مرکزی

تداخلات مهم

اپیوئیدها
الکل
مهارکننده‌های آنزیم‌های کبدی

نکته بالینی

مزیت بزرگ میدازولام در تشنج فقط اثر سریع آن نیست امکان تجویز بدون دسترسی وریدی است. پس در یک بیمار تشنجی، نداشتن رگ نباید باعث تأخیر در درمان اولیه شود.
نکته مهم دیگر استفاده اشتباه از دوز آرامبخشی برای درمان تشنج یا بلعکس است که باید دقت شود.

خلاصه
دسته: بنزودیازپین
اثر: ضدتشنج، آرامبخش، ضداضطراب
کاربرد اصلی: تشنج و استاتوس اپی‌لپتیکوس
خطر اصلی: دپرسیون تنفسی
تداخل مهم: اپیوئیدها و سایر داروهای تضعیف‌ کننده سیستم عصبی مرکزی
نکته مهم: در تشنج، بیمار اگر رگ ندارد، میدازولام میتواند راه را برای شروع سریع درمان باز کند.

انجمن علمی دانشجویان پرستاری ایران
@Nsa_iums

dissociativeexperiencesscale-ii.pdf
نمونه فرم DES

🍀ابزارهای ارزیابی Depersonalization/Derealization

برای بررسی علائم مسخ شخصیت (Depersonalization) و مسخ واقعیت (Derealization) از پرسشنامه‌ها و مقیاس‌های روان‌شناختی مختلفی استفاده می‌شود. این ابزارها به ارزیابی شدت و نوع علائم کمک می‌کنند، اما به‌تنهایی تشخیص قطعی ایجاد نمی‌کنند.

🔹 1. Cambridge Depersonalization Scale (CDS)

یک پرسشنامه خودگزارشی ۲۹ آیتمی است که عمدتاً برای بررسی و اندازه‌گیری شدت و ویژگی‌های Depersonalization طراحی شده است.

سؤالات آن تجربیاتی مانند احساس جدا شدن از بدن، ربات‌گونه بودن، بیگانگی از هیجانات و مشاهده خود از بیرون را بررسی می‌کنند.

🎯 کاربرد اصلی: ارزیابی و پیگیری شدت علائم مسخ شخصیت.

---

🔹 2. Depersonalization–Derealization Inventory (DDI)

این ابزار برای بررسی دو دسته اصلی از تجربیات طراحی شده است:

🪞 Depersonalization: احساس بیگانگی یا جدا شدن از خود و بدن

🌎 Derealization: احساس غیرواقعی، رؤیاگونه یا مصنوعی بودن محیط

بنابراین تمرکز آن مستقیماً روی دو علامت اصلی DPDR است.

---

🔹 3. Dissociative Experiences Scale (DES)

DES یک مقیاس گسترده‌تر برای بررسی تجربیات تجزیه‌ای (Dissociation) است و فقط مخصوص DPDR نیست.

این مقیاس می‌تواند تجربیاتی مانند:

• Depersonalization/Derealization
• Dissociative Amnesia
• Absorption (غرق‌شدن شدید در یک فعالیت یا تجربه)

را مورد ارزیابی قرار دهد.

---

🎯 جمع‌بندی

CDS → بیشتر Depersonalization 🎯

DDI → Depersonalization + Derealization 🪞

DES → Dissociation به‌طور گسترده‌تر 🧩

⚠️ نکته مهم: هیچ‌کدام از این مقیاس‌ها به‌تنهایی تشخیص قطعی اختلال ایجاد نمی‌کنند. تشخیص DPDR بر اساس ارزیابی بالینی، معیارهای DSM-5-TR و رد سایر علل احتمالی انجام می‌شود.

🧠 پاسخ تشریحی

✅ گزینه C: اختلال مسخ شخصیت/مسخ واقعیت (Depersonalization/Derealization Disorder)

در این بیمار، دو علامت اصلی دیده می‌شود:

🔹 Depersonalization (مسخ شخصیت):
احساس جدا شدن از بدن و مشاهده‌ی خود از بیرون.

🔹 Derealization (مسخ واقعیت):
احساس اینکه محیط اطراف غیرواقعی، رؤیاگونه یا شبیه فیلم است.

⭐ مهم‌ترین سرنخ تشخیصی در این کیس، حفظ Reality Testing است.
بیمار احساس می‌کند محیط غیرواقعی است، اما می‌داند که واقعیت خارجی تغییر نکرده و این فقط یک تجربه‌ی ذهنی است.

🔍 چرا سایر گزینه‌ها غلط‌اند؟

❌ A) اسکیزوفرنی:
احساس غیرواقعی بودن به‌تنهایی نشان‌دهنده‌ی سایکوز نیست. در این بیمار هذیان و توهم وجود ندارد و Reality Testing حفظ شده است.

❌ B) اختلال پانیک:
اضطراب و حملات پانیک می‌توانند باعث تشدید علائم DPDR شوند، اما در این کیس، علامت اصلی و پایدار، تجربه‌ی مسخ شخصیت و مسخ واقعیت است.

❌ D) اختلال هویت تجزیه‌ای (DID):
احساس جدا شدن از بدن به‌تنهایی به معنی وجود هویت‌های مجزا نیست. در DID اختلال قابل‌توجه در هویت و معمولاً گسست‌های مرتبط با حافظه مطرح است.

❌ E) اختلال هذیانی:
در اختلال هذیانی، فرد یک باور غلط و ثابت را با وجود شواهد مخالف حفظ می‌کند؛ در حالی که این بیمار می‌داند تجربه‌اش صرفاً یک احساس است.

🎯 نکته‌ی طلایی

DPDR = احساس غیرواقعی بودن + حفظ Reality Testing

یعنی:

««می‌دانم دنیا واقعی است، ولی احساس می‌کنم واقعی نیست.»»

در مقابل:

««دنیا واقعاً غیرواقعی شده است.»»

می‌تواند نشان‌دهنده‌ی اختلال در Reality Testing و نیازمند بررسی از نظر سایکوز باشد.

🍀کیس بالینی:

خانم ۲۴ ساله پس از چند ماه استرس شدید، حملات اضطرابی و کم‌خوابی، به اورژانس مراجعه می‌کند. می‌گوید:
«گاهی احساس می‌کنم از بدنم جدا شده‌ام و انگار خودم را از بیرون نگاه می‌کنم. اتاق هم گاهی مثل خواب یا فیلم به نظر می‌رسد. می‌ترسم دیوانه شده باشم، ولی می‌دانم اتاق واقعاً همان اتاق است و می‌دانم این فقط یک حس عجیب در من است.»
معاینه نورولوژیک طبیعی است. مصرف مواد را رد می‌کند. هذیان و توهم ندارد. علائم در زمان اضطراب تشدید می‌شوند و باعث اختلال قابل‌توجه در عملکرد او شده‌اند.

#Psych_Time
@NSA_IUMS