قربان عباسی
سریال ۱۸۸۳ ساخته تیلور شریدان، نه فقط یک پیش‌درآمد برای یلواستون است، بلکه شعری بلند و دردناک درباره‌ی سرزمین، آزادی، عشق و مرگ است. این اثر، غرب وحشی را نه به‌عنوان یک افسانه‌ی رمانتیک، بلکه به‌عنوان زمینی بی‌رحم و در عین حال مقدس به تصویر می‌کشد؛ جایی که زیبایی و وحشت در کنار هم نفس می‌کشند.
داستان خانواده‌ی داتون را دنبال می‌کنیم که در سال ۱۸۸۳ از تگزاس به سوی غرب حرکت می‌کنند. جیمز داتون (تیم مک‌گرا)، سرباز سابق جنگ داخلی که هنوز زخم‌های گذشته را با خود حمل می‌کند، همسرش مارگارت (فیت هیل) و دختر نوجوان‌شان السا (ایزابل می) که روح سریال است. در کنار آن‌ها، شیا برنان (سام الیوت) با غم سنگین از دست دادن همسر و دخترش، و توماس، راهنمای کاروان، این سفر را به حماسه تبدیل می‌کنند.
آنچه ۱۸۸۳ را از سایر وسترن‌ها متمایز می‌کند، صدای الساست. روایت‌های شاعرانه و عمیق او، سریال را از یک ماجراجویی صرف به یک تأمل فلسفی درباره‌ی زندگی تبدیل می‌کند. او می‌گوید:
«جهان اگر بمیری اهمیتی نمی‌دهد. به فریادهایت گوش نمی‌دهد. اگر روی زمین خون بریزی، زمین آن را می‌نوشد. اهمیتی نمی‌دهد که زخمی شده‌ای.»
این جمله، قلب سریال است. زمین بی‌تفاوت است، اما انسان‌ها با تمام دردشان، همچنان عشق می‌ورزند، می‌خندند و ادامه می‌دهند. و درست در همین بی‌رحمی، زیبایی نهفته است.
دیالوگ‌ها و داستان‌هایی که غم را تسکین می‌دهند
یکی از عمیق‌ترین لحظات سریال، وقتی است که شیا برنان بعد از مرگ انیس (عشق اول السا) کنار او می‌نشیند و می‌گوید:
«وقتی کسی را دوست داری، روح‌تان را با هم مبادله می‌کنید. تکه‌ای از تو به او می‌رسد و تکه‌ای از او به تو. وقتی عشقت می‌میرد، تکه‌ای از تو هم با او می‌میرد. به همین خاطر این‌قدر درد می‌کشی. اما آن تکه‌ی کوچک او هنوز داخل توست. او می‌تواند از چشم‌های تو دنیا را ببیند. من دارم همسرم را به اقیانوس می‌برم. می‌نشینم روی ساحل و می‌گذارم او از چشم‌های من آن را ببیند.»
این دیالوگ، یکی از زیباترین و التیام‌بخش‌ترین روایت‌های سوگ در تاریخ تلویزیون است. شیا به السا (و به ما) یاد می‌دهد که غم را انکار نکنیم، بلکه آن را بپذیریم و با آن زندگی کنیم؛ نه برای فراموشی، بلکه برای زنده نگه داشتن عشق.
السا خودش درباره‌ی عشق و درد می‌گوید:
«اینجا جایی نیست که عشق را به عهد و پیمان و مراسم زنجیر کنی. اینجا عشق مثل تب در تو می‌سوزد. و وقتی شیطان می‌آید تا آن عشق را از تو برباید، هیچ مراسم خاکسپاری و سخنرانی غمگینی نیست که حواس‌ات را کُند کند و قلبت را بی‌حس کند. اینجا رو به درد می‌ایستی، می‌گذاری پاره کندت. وقتی این کار را کردی، شیطان خسته می‌شود و دنبال روح دیگری می‌رود. و تو دوباره زندگی می‌کنی.»
این کلمات، مثل دارویی تلخ اما شفابخش عمل می‌کنند. سریال به ما نمی‌گوید که غم را فراموش کنیم؛ می‌گوید با آن روبرو شویم، بگذاریم بسوزاندمان، و بعد دوباره برخیزیم.
در جایی دیگر، السا درباره‌ی بهشت می‌گوید:
«لحظه‌ای هست که رویاها و خاطرات‌ات با هم یکی می‌شوند و دنیایی کامل می‌سازند. آن بهشت است. و هر بهشتی یگانه است. آن دنیای توست. زمین پر از چیزهایی است که برایت عزیزند و آسمان، تخیل تو.»
این تصویر، تسکینی عمیق برای کسانی است که عزیزی را از دست داده‌اند. بهشت نه جایی دور، بلکه ترکیبی از خاطرات و رویاهای ماست که هنوز در درون‌مان زنده است.
و در پایان، وقتی السا در آغوش پدرش می‌میرد و می‌گوید:
«این بهشت تو نیست. این بهشت من است.»
سریال به ما یادآوری می‌کند که هر کسی بهشت خودش را می‌سازد، حتی در میان درد.
چرا این سریال دل را می‌رباید؟
۱۸۸۳ با تصویربرداری خیره‌کننده، موسیقی حماسی و بازی‌های فوق‌العاده (به‌ویژه ایزابل می و سام الیوت) ما را به سفری می‌برد که هم تلخ است و هم شیرین. این سریال درباره‌ی فراموش کردن غم نیست؛ درباره‌ی تبدیل کردن غم به بخشی از زیبایی زندگی است. درباره‌ی اینکه حتی وقتی جهان بی‌رحم است، هنوز می‌توان عاشق شد، هنوز می‌توان رویا داشت، و هنوز می‌توان برای کسانی که رفته‌اند، دنیا را دید.
اگر دل‌تان سنگین است، اگر غمی را حمل می‌کنید، ۱۸۸۳ را ببینید. نه برای فرار از درد، بلکه برای یاد گرفتن اینکه چگونه با آن زندگی کنید و چگونه دوباره، مثل السا، بگویید: «من یک زنم. خودم را بلند می‌کنم.»
این سریال، مثل خود غرب، هم جهنم است و هم بهشت. و ما، در این میانه، هنوز زنده‌ایم.
