آنان که عشق را آرامشِ مرداب می‌انگارند، هرگز بر آستانه‌ی شورشِ جان نایستاده‌اند. اریک فروم در هنر عشق ورزیدن بانگ برمی‌آورد که عشق، احساسی انفعالی نیست؛ بلکه پایداری، فعالیت و «پیوسته رزمیدن» است. عشق، جنگیدن برای رویای دیگری است؛ نبردی بی‌امان تا بال‌های معشوق در آسمانِ تحقق بگسترند. آلبر کامو نیز در دلِ پوچیِ جهان، عشق را شجاعانه‌ترین فرمِ عصیان می‌دید. در عالمِ سرد و بی‌تفاوت، عشق ورزیدن یعنی سینه سپردن در برابر فنا و متعهد شدن به شکوفاییِ دیگری. عاشق، پیکارگری است که زره بر تن می‌کند تا رویاهای معشوق را از دندانه‌های خردکننده‌ی واقعیتِ زمخت بپیراید.