چرخشِ ناشی از ضرورتِ بقا: فشارِ فرسایندۀ این تعلیق به حدی می‌رسد که هستۀ مرکزیِ سیستمِ مقاومت در داخل، برای حفظِ «اصلِ بقایِ خود»، مجبور به یک اِپوخۀ تاریخی (تعلیقِ ایدئولوژی) و نوشیدنِ جامی زهرآگین‌تر از گذشته شود تا تنفسِ مصنوعیِ کوتاه‌مدتی برای جامعه بخرد؛ که این نیز خود آغازگرِ بحران‌های مشروعیتیِ جدیدی برای اوست.
سرنوشتِ ما در این دورانِ تعلیق، نه تجربۀ یک حماسۀ بزرگ است و نه یک شکستِ سریع. سرنوشتِ ما، تجربۀ سنگینِ «فقرِ امکان» است. تلخیِ ماجرا در این است که نسل‌هایی از انسانِ ایرانی، به جای آنکه «جهانِ خود» را تقویم کنند و بسازند، تمامِ عمرِ استعلاییِ خود را صرفِ این می‌کنند که صرفاً در برابرِ فرو ریختنِ سقفِ روزمرگی، مقاومت کنند. این، تراژدیِ زیستن در عصرِ تعلیق است.