آنچه در رفتارهای ترامپ شبیه به بیماری یا جنون به نظر می‌رسد، در حقیقت زیستن در یک «زیست‌جهانِ فوق‌العاده منزوی، خودارجاع و بی‌افق» است. در این جهان، دیگران قطعات بازی‌اند، تاریخ دیشب تمام شده، و فردا صرفاً فضایی برای امضای یک چک جدید یا ارسال یک فرمان است. خطرِ اگزیستانسیال چنین سوژه‌ای در تصمیم‌گیری‌های حساس جنگ و صلح، این است که او به دلیل قطع ارتباط با «افقِ بیناسوبژکتیو و عینیِ واقعیت»، متوجهِ ابعادِ واقعیِ فاجعه نمی‌شود؛ فاجعه برای او تا زمانی که رخ نداده، صرفاً یک کارتِ پوکرِ تماشایی روی میز قمار است.