کاتخون

احضار شورای عالی دفاع از دهه شصت به اکنون، بیشتر از آنکه واکنشی باشد به تداوم شرایط جنگی، پاسخی است به خلأ پیش آمده به واسطه زیر ضربه رفتن ستاد کل نیروهای مسلح، قرارگاه عملیاتی خاتم الانبیا و بخش مهمی از ستاد فرماندهی سپاه در ساعات اولیه جنگ.اما با این حال آن ضربه، نه برآیندی از تمرکز نامتناسب ساختار کنترل و فرماندهی در چند فرد و نهاد، بلکه برآمده از عدم وجود شبکه های امن ارتباطی متناسب با ماهیت تهدیدات بود.امری که نتیجه اش شد متلاشی شدن مقطعی ساختار کنترل و فرماندهی، به همین علت ایجاد ساختارهای جایگزین بدون لحاظ کردن چرایی علت آن ضربه، نه تنها پاسخ مطلوبی به ماهیت جنگ‌های نسل پنجم نیست، بلکه حتی می تواند باعث استمرار ضربات شود.
@katechon6

در رسانه های اسرائیلی، ران درمر برای نتانیاهو بمثابه جبران نداشته های یایر است ( پسر نتانیاهو)، خلفی بر حق که هر چند اکنون در جایگاه وزیر امور استراتژیک قرار گرفته است، اما با این حال، او بیش از این حرفها است، در واقع باید درمر را معمار روند ژئوپلیتیکی جاری در منطقه دانست.

روندی که به زعم درمر در مصاحبه اخیر با دیوید فریدمن, نه تنها آغازی است برای حذف دشمنان و تغییر چشم انداز ژئوپلیتیکی منطقه، بلکه همچنین برای اسرائیل, همچون یک سکوی پرش است برای ارتقاء از یک بازیگر متوسط منطقه ای به شریکی استراتژیک برای آمریکا در بازی بزرگ.

بازی معطوف به مهار چین که در آن از نظر درمر, قدرت اطلاعاتی و فناوری اسرائیل برای آمریکا نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی راهبردی است برای حفظ برتری در جنگ ابرقدرت ها.

در چنین شرایطی به جنگ دوازده روزه یک بعد جدید اما کمتر پرداخت شده اضافه می شود، بعدی که در آن مهار و تضعیف ایران, امکانی می شود برای کاهش حساسیت های خاورمیانه ای آمریکا و همزمان شروعی برای توجه هر چه بیشتر واشنگتن به پکن.
@katechon6

این روزها بسیاری از تحلیلگران با توجه به تبعات جنگ دوازده روزه از ضرورت بازنگری در ساختار بازدارندگی ایران می نویسند.

زیرا این ساختار بزعم آنها نه توان مدیریت تهدیدات و هراس افکنی لازم در دشمنان را داشته و نه توانسته تاب آوری را در هنگامه بروز تهدیدات برآورده کند، همین امر هم لزوم تغییر را برای مقابله با تهدیدات آینده بیش از گذشته برجسته کرده است.

اما با این حال، این نوع تحلیل ها هر چند داعیه راهکار را دارند ولی همچنان, آن هم در خوشبینانه‌ترین حالت و فارغ از بازی با کلمات و جمله سازی های مألوف در «ادبیات راهبردی ایران»، در مرحله توصیف محیط امنیتی متوقف هستند.

علت هم بر می گردد به عدم توجه آنها به چرایی برجسته شدن محور مقاومت و برنامه موشکی در ساختار بازدارندگی ایران، ترجیحاتی که نه برآمده از یک « برنامه » یا یک محیط خنثی با انتخاب های متنوع، بلکه بیشتر برآیندی بودند از فرصت های ژئوپلیتیکی پیش آمده در منطقه و محدودیت ها و مقدورات به واسطه تحریم های تسلیحاتی.

اولی شانسی بود که قرار بود همچون سرعت گیر، از توسعه و تشدید درگیری ها جلوگیری کند و دومی تنها گزینه در دسترس و بمثابه سقف داشته ها و توانایی ها بود برای به تعویق انداختن« روز واقعه».

محور به دلایل مختلف چون انحراف از منطق اولیه و انتخاب استراتژی نامتناسب با روندهای ژئوپلیتیکی , تضعیف و بعضاً تاریخ انقضایش در بخشی از منطقه به سر رسید، اما موشکی با وجود همه سرکوب ها، تا حد امکان جواب داد.

جوابی که از نظر ماهیت و ظرفیت قرار نبود پاسخی به همه پرسشها و امکانی برای پر کردن همه خلأها باشد اما با این حال بار همه را بر دوش کشید و در آینده هم با توجه به استمرار وضعیت فعلی، پر کردن آن خلأها بخصوص در حوزه نظامی وجود ندارد.

همین امر هم باعث شده برنامه موشکی، مبدل شود به تنها گزینه راهبردی و تاثیرگذار ایران، گزینه ای که شاید بتوان در آینده دور مکملی برای آن پیدا کرد اما با این حال نه تنها در میان مدت جایگزینی ندارد بلکه حتی تا اطلاع ثانوی در متن ساختار بازدارندگی ایران قرار خواهد داشت ( نه همچون گذشته معطوف به ارعاب کمی)

ایران, تنها است و این تنهایی همراه است با محدودیت های عدیده، واقعیتی که با بازی با کلمات و جمله سازی پنهان نمی شود.
@katechon6

جنگ دوازده روزه، بیش از هر چیز یک جنگ اطلاعاتی شبکه محور بود و غافلگیری و ضربات در آن هر چند برآیند نادیده گرفتن روندهای ژئوپلیتیکی و رسوب چندین ساله سلول های اطلاعاتی و عملیاتی دشمن در عمق کشور بود اما با این حال، این مسائل نه تنها همه داستان نفوذ نبودند، بلکه بیشتر نمود ظاهری اش بود، در واقع نفوذ را باید در بستر یک زیر ساخت دید زیر ساختی که از طریق آن، آنچنان برای دشمن عیان بودیم که باید گفت، ایران برای آنها تبدیل شده بود به یک « کتاب باز» که در آن هر مکان، فرد و عملی از قبل شناسایی و پیش بینی شده بود و این امر هم حاصل نمی شد جز از طریق ساختار هایی چون پالانتیر, شرکتی با جایگاهی راهبردی در چیدمان اطلاعاتی اسرائیل و آمریکا که بیش از آنکه یک استارتاپ باشد یک زیر ساخت است که با محصولات راهبردی چون Gotham (بمثابه گوگل برای سازمان های اطلاعاتی) و Foundry( ابزاری برای یکپارچه کردن داده های بزرگ بعضاً نامرتبط برای الگو سازی)، از اساس باعث بازنگری در ماهیت جنگ اطلاعاتی شده است، جنگهایی که در آن نفوذ و تخریب دیگر نه همچون گذشته معطوف به فرد و جاسوسی انسانی بلکه بیشتر در گستره یک سیستم و به هدف تخریب یا فلج سیستماتیک انجام می شود ، بر این اساس و در چنین شرایطی تکیه و تأکید بر متدهای گذشته، خود عاملی است برای پیشروی دشمن، در واقع در عصر داده های بزرگ و هوش مصنوعی، دیگر جایی برای « ماجرای نیمروز » نیست‌.
@katechon6

شناخت نوع ادراک کشورهای منطقه از نتایج جنگ دوازده روزه، بمثابه یک نقشه راه است برای فهم رویکرد آتی آنها در قبال ایران، ادراکی که نه از زبان مقامات رسمی یا دیپلماتیک بلکه بیشتر از سوی کارشناسان و تحلیلگران نزدیک به ساختار قدرت بیان می شود، تحلیلگرانی که نه فقط در جایگاه سخنگویان غیر رسمی بلکه بعضاً نقش مهمی هم در فرآیندهای تصمیم سازی دولتهای متبوع خود دارند، در این راستا تحلیل چندی قبل سالم الکتبی تحلیلگر امارتی و نزدیک به شورای عالی فدرال امارت از جنگ دوازده روزه در روزنامه اورشلیم پست اسرائیل، همچون یک پنجره است برای پیش‌بینی رویکرد آینده امارات درباره ایران، کتبی در آن مقاله جنگ دوازده روزه را همچون یک پیشران برای بازتعریف معادلات قدرت در خاورمیانه دانسته است، بازتعریفی که در آن اسرائیل « از طریق مشارکت‌های هوشمندانه با کشورهای حوزه خلیج فارس و قابلیت‌های پیشرفته، توانسته با موفقیت مفهوم سنتی قدرت نظامی را دگرگون کند» و ارمغان این امر هم به زعم نویسنده « شکست ایران» بوده است، شکستی که نه فقط در حوزه نظامی بلکه از نظر او شروع یک آغاز است برای « فروپاشی تمدنی ایران»، فروپاشی که در دستگاه ادراکی امارات اینهمان است با تجزیه ایران و تصاحب جزایر خلیج فارس توسط ابوظبی.
( توهمات اسپارت کوچولو را باید جدی گرفت و غفلت از این امر یعنی هار شدن بیشتر محمد بن زاید، بن زایدی که این روزها بیشتر از همیشه نگاهش متوجه الهام علی‌اف است.)
@katechon6

گزارش بی بی سی فارسی از پایگاه های زیر زمینی گروهک تروریستی پژاک و بیش فعالی های اخیر آنها در نوار مرزی، نه یک رپرتاژ آگهی معمولی یا تکرار اقدامات ایذایی گذشته، بلکه با توجه به خلع سلاح PKK( سازمان مادر پژاک) و بالتبع تجمیع هر چه بیشتر توان انسانی و تسلیحاتی PKK در پژاک، بیانگر اعلام آمادگی این گروهک برای پذیرش نقشی جدید در کمپین فشار حداکثری بر ایران است، کمپینی درهم تنیده با جنگ دوازده روزه و روند ژئوپلیتیکی اخیر برای تغییر چشم انداز منطقه، که در آن هر چند بین ذینفعان ( بطور نمونه میت/ ترکیه و موساد / اسرائیل )در جزییات اختلاف وجود دارد اما با این حال در کلیات و بخصوص در جهت تضعیف جایگاه ایران، تفاهم کامل بر قرار است، بر همین اساس هم موقعیت گروهک‌های چون پژاک و جیش العدل برای رژیم های منطقه از باندهایی تروریستی با گستره عملیاتی کوچک و محلی، ارتقا پیدا خواهند کرد به ابزارهای راهبردی برای تشدید فشار به ایران، در چنین شرایطی و با توجه به تغییر ماهیت درگیری، باید نوع پاسخ دهی ایران هم تغییر پیدا کند، کنش راهبردی، واکنش محدود و تاکتیکی نمی طلبد.
@katechon6

در هنگامه تجاوز اسرائیل به لبنان در ۱۹۸۲، عودید ینون مشاور سیاسی آریل شارون، در مجله کیوونیم دکترینی جسورانه را منتشر کرد، طرحی که در آن بقای اسرائیل در بلند مدت منوط شده بود به تجزیه کشورهای خاورمیانه از مصر تا ایران و اکنون بعد از گذشت چهل سال از انتشار آن طرح، فرصت راهبردی که ینون آرزویش را داشت فرا رسیده است، بطوریکه می توان حملات اخیر به سوریه و اشغال مناطق اطراف کوه هرمون و جدا کردن مناطق دروزی نشین را اجرای واو به واو آن طرح دانست.
ترجمه دکترین ینون🔽

در تئوری های روابط بین الملل بخصوص خوانش استفان والت از رئالیسم تدافعی، تلاش یک دولت برای دستیابی به هژمونی منطقه ای بجز یک استثنا( آمریکا ) همیشه همراه بوده با واکنش خصمانه همسایگان از جهت همکاری و ایجاد موازنه برای سرکوب دولت خواستار هژمونی، همین امر هم باعث شده، تلاش برای دستیابی به هژمونی, بیشتر از آنکه امنیت افزا باشد، باعث امنیت زدایی شود، اما عملیاتی شدن این منطق خود ویرانگر در صورت وجود عوامل بازدارنده است، عواملی که نه تنها در منطقه موجود نیست بلکه حتی گسل ها بین محورهای ترکی، عربی و پارسی آنچنان عمیق است که حتی باعث تسهیل اقدامات اسرائیل برای دستیابی به هژمونی شده است، بطوریکه بعضاً حتی شاهد همکاری آشکار بخشی از کشورهای فوق با اسرائیل هستیم، کشورهایی که تصور می کنند اسرائیل امکانی شده است برای تضعیف رقبای آنها، اما هنوز نمی دانند بازی هر چند اکنون معطوف به رقبای آنان است اما چشم اندازی که روند ژئوپلیتیکی فوق ترسیم کرده در آینده آنان را هم در بر خواهد گرفت، اسرائیل نمی خواهد ژاندارم باشد بلکه خواستار سلطانی است .
@katechon6

درباره سقوط سوریه و تأثیرش بر تضعیف محور مقاومت بخصوص حزب الله و همچنین ایجاد فرصت برای آزادی عمل اسرائیل برای حمله به ایران، بسیار گفته شده است، اما درباره چرایی و ماهیت روندی که به سقوط سوریه منجر شد یا حرفی زده نشد یا اینکه اگر هم زده شد از جنس ترهات علیزاده و شرکا بود که سقوط را در راستای آتش ناکافی عملیات های وعده های صادق یک و دو تحلیل می کردند، تحلیل هایی که بیشتر از آنکه راهگشا باشند تاکیدی دوباره بودن بر صحت درک معیوب از محیط و اصرار به انجام پاسخهای ناهمطراز با ماهیت تهدید، علت هم بر می گردد به فهم نادرست ما از ماهیت استراتژی علمیاتی اسرائیل در سوریه، استراتژی به اسم جنگی میان جنگ ها و بر بستر جنگ هیبریدی با هدف‌گذاری های تاکتیکی که در آن تغییر تدریجی توازن قوا و فلج سازی سیستم کنترل و فرماندهی به صورت گام به گام و زیر آستانه جنگ کلاسیک انجام می گرفت، امری که در ایران به دلایل مختلف به اسم اینکه دستاوردهای اسرائیل فاقد ارزشگذاری های راهبردی است، نادیده گرفته شد اما غافل از اینکه انباشت دستاوردهای تاکتیکی بتدریج چیدمانی استراتژیک به خود خواهند گرفت و در بزنگاه دیگر نه تنها نمی توان کاری کرد بلکه هر پاسخی درگیری را به سطح بالاتری تصعید خواهد داد آن هم در هنگامه ای که اسرائیل نه تنها محیط امنیتی را بیش از پیش در راستای اهداف ژئوپلیتیکی خود سازمان داده بود بلکه حتی مشتاق بود هر چه سریعتر درگیری را به سطح جنگی تمام عیار ارتقاء دهد.
@katechon6

اکنون در وضعیتی هستیم که تهدیدات و فشارها آنچنان تصعید و در هم تنیده و تبدیل به ید واحده شده اند که دیگر نمی توان آنها را از یکدیگر تمیز داد، در چنین شرایطی عملیاتی شدن مکانیسم ماشه هر چند به معنای تیر خلاص نیست اما با این حال با توجه به احیا دوباره قطعنامه های شورای امنیت بخصوص ۱۹۲۹ نه تنها تفنگ بدون گلوله لیلاز نیست، بلکه حتی می تواند کمپین فشار حداکثری را بیش از گذشته فعال تر کند، کمپینی که اکنون بر خلاف سابق دیگر محدود به رفع فوریت « تهدیدی» نیست بلکه متمرکز شده به حذف موجودیت ایران، در چنین وضعیتی هر چند موشک و دیپلماسی هوشمندانه می تواند تا حدی تهدیدات را مهار کند اما با این حال مهمترین ابزار استراتژیک ایران برای گذر از این مرحله حساس، هسته سخت نود میلیونی کشور است، هسته ای که نه با حرف و دکلمه بلکه با عمل فعال خواهد شد.
@katechon6

حرفهای محمد جواد لاریجانی یا استوری مهدی محمدی بیشتر از آنکه حاصل از یک ذهن پیر و فرتوت یا غفلت شخصی باشد. بیانگر یک ناآگاهی راهبردی سازمان یافته در بخشی از سطوح میانی سیستم است. همین امر هم باعث شده نه تنها درک درستی از جنگ، محیط امنیتی جدید کشور و روندهای جاری ژئوپلیتیکی در منطقه وجود نداشته باشد بلکه حتی بعضاً به صورت ناآگاهانه قدم در راهی می گذارند که دشمن حدود و ثغور آن را مشخص کرده است. به همین علت هم هست که غافلگیری های راهبردی در کشور تبدیل شده به یک قاعده و این چنین است که دشمنان و رقبای ایران می توانند آنچه در گذشته ناممکن بود را به راحتی ممکن کنند‌.
@katechon6

نامه گالانت ( وزیر دفاع سابق اسرائیل ) فارغ از لفاظی های روانی، یک جمله کلیدی برای فهم وقایع یک سال اخیر داشت که کمتر به آن پرداخت شد. « شکست محور مقاومت، به اسرائیل آزادی عمل را برای حمله داد» در واقع آنچه درگیری در بلندهای جولان و جنوب لبنان را تصاعد بخشید و به عمق ایران کشاند، نه چراغ سبز ترامپ یا مشغول کردن ایران به دیپلماسی کاذب بلکه تضعیف و بعضاً نابودی بخشهای کلیدی محور مقاومت در یک سال اخیر بود، محوری که بیش از هر چیز نه یک حلقه آتش حول اسرائیل بلکه یک مکانیسم دفاعی چند لایه بود برای محدود کردن جغرافیا و کیفیت درگیری بین ایران و اسرائیل، امری که اکنون فقدانش نه تنها به اسرائیل و رقبای منطقه ای ایران یک پنجره فرصت استراتژیک برای تغییر چشم انداز ژئوپلیتیکی خاورمیانه بخشیده بلکه حتی باعث شده ایران در مارپیچی از آسیب پذیری راهبردی گرفتار شود، در این میان نه روندهای ژئوپلیتیکی جاری در منطقه امکان بازسازی محور را می دهد و نه دیگر محور به تنهایی ضامن امنیت پایدار ایران است، در چنین شرایطی بازنگری در ساختار بازدارندگی یک ضرورت راهبردی است و در این میان جایگزین هم دیگر نباید همچون گذشته در سطح کلمات و تهدیدات توخالی متوقف بماند بلکه بازدارندگی را باید با اعمال و پیامدهای قاطع و تحمیل بیشترین درد به دشمنان ساخت، وگرنه در صورت عدم اقدام نتیجه چیزی نیست جز تکرار دوباره « تاریخ» اما این بار خونبارتر.
@katechon6

آنچه به جنگ دوازده روزه پایان داد، قدرت موشکی ایران بود، قدرتی که با وجود خلأهای اطلاعاتی، پدافندی و زیر ضربه رفتن بعضی از پایگاه ها، توانست تا آخرین لحظه خط آتش را بر اسرائیل حفظ کند اما با این حال، دستاورد فوق نه در رسانه توانست سر خط اخبار شود و نه در بعد سیاسی، ترجمان راهبردی پیدا کند، بطوریکه اکنون روایت اسرائیل نه تنها روایت غالب از جنگ شده بلکه حتی جایگاه استراتژیک ایران را هم بعضاً آسیب پذیرتر از گذشته کرده است، آسیب پذیری که اگر آن را در راستای روند ژئوپلیتیکی یک سال اخیر خاورمیانه تفسیر کنیم، نتیجه اش چیزی نخواهد بود جز حرکت گام به گام بسوی خفگی ژئوپلیتیکی ایران.
@katechon6

جاده هایی است که نباید در آنها قدم گذاشت، لشکریانی وجود دارند که نباید بر آنها تاخت و شهرهایی هستند که نباید بر سر آنها نزاع و مخاصمه کرد. توصیفاتی که بیش از هر چیز ماهیت خود ویرانگر تقابلات ژئوپلیتیکی را نشان می دهند، تقابلات و منازعاتی پر ریسک که عدم شناخت و آمادگی کافی برای ورود به آنها مترادف است با پذیرش ضربات سهمگین، در چنین شرایطی شناخت دقیق از حریف و همزمان فهم درست از توانایی ها و مقدورات خود مبدل می شود به یک پیش آمادگی راهبردی برای مدیریت صحیح میدان در آینده، بطوریکه مثلا در زمینه فهم اسرائیل، باید بیش از هر چیز به مفهوم « دیگر هرگز» توجه کرد، گزاره ای نه صرفاً شعار همچون مرگ بر اسرائیل در ایران، بلکه یک مفهوم راهبردی است بمثابه سیستم عامل برای افزایش تاب آوری دولت و جامعه، استفاده از همه ظرفیت های موجود در جهت دفاع از اسرائیل و نابودی دشمن و همزمان گواهی برای شکستن همه خطوط قرمز اخلاقی و قانونی و با توجه شرایط فوق گزینه های انتخاب هم برای مدیریت صحنه در هنگامه بقا بسیار ساده تعریف شده اند بطوریکه در آن لحظه نه تنها تردیدها کشنده تلقی می شوند بلکه فقط دو راه تعبیه شده، بکشی یا کشته شوی! بر این اساس در برابر چنین دشمنی، یا نباید وارد بازی شد یا اگر شدید باید با تمام قوا و بدون اما و اگر عمل کنید، اسرائیل دشمنی معمولی نیست.
@katechon6

این روزها، نفوذ پر بسامدترین واژه در سپهر سیاسی و امنیتی ایران است، بطوریکه بسیاری از ظن خود به آن می پردازند، اما این شرح طامات و پرگویی بیش از آنکه وافی به مقصود باشد از جنس «چون ندیدند حقیقت رهِ افسانه زدند» است، امری که نه تنها کمکی به رفع مشکل نمی کند بلکه حتی به تعمد، سوژه را از بسترهای برسازنده نفوذ هم دور می کند، بسترهایی تحلیلی اما فاسد با سازوکاری همچون بیماری های عفونی که بتدریج ساختار ادراکی سیستم را آنچنان به تحلیل برد، که نفوذ از یک مفهوم با تعریف مشخص امنیتی تقلیل پیدا کرد به یک مشت پریشان گویی، در چنین شرایطی شناسایی نفوذ بیش از آنکه بر موقعیت های امنیتی استوار باشد معطوف شد به ترهات عبدالله شهبازی( فراماسونری و خاندان های پنهان یهود )، جفنگیات حسن عباسی ( تتوهای مدونا بمثابه نقشه راهی برای کشف کانون های قدرت)، محمد علی رامین ( فیلم کنستانتین و چگونگی نفوذ شیاطین به دنیا)، خزعبلات رائفی پور ( نقش اجنه در جاسوسی )، رطب و یابس های طالب زاده( مشغول کردن سیستم به پریشان گویی های دوگین و تیری میسان و همزمان سفید کردن کاترین شکدم ها)، « گل واژه های» علیزاده و سریالهای کاریکاتوری چون گاندو، در واقع ما با یک ابتذال مفهومی و هدفمند برای تضعیف نهادهای امنیتی روبرو بودیم که سرانجامش شد تبدیل تدریجی ایران از کشوری ناامن برای سرویس‌های بیگانه به یک حیاط خلوت با حداکثری از امن و عیش و آرامش همچون لبنان.
@katechon6

ابهام هسته ای هر چند در ماهیت متفاوت از گریز هسته ای است اما از لحاظ استراتژیک کارکردی یکسان دارد، بطوریکه در هر دو رویکرد، هدف تقویت بازدارندگی از طریق تاثیرگذاری بر ادراک دیگری برای اجتناب از رویارویی است اما همانگونه گریز نتوانست رویارویی را فریز یا به تعویق بیندازد، ابهام هم بخصوص با توجه به حفره های پدافندی و اطلاعاتی بجا مانده از جنگ و برهم خوردن تعادل میدانی نه تنها امکان چندانی برای خرید وقت ندارد بلکه حتی می تواند، دشمن را برای انجام دور دیگری از حملات تهییج هم بکند، بر این اساس، باید بیشتر از آنکه دنبال بازی با کلمات بود، تعادل از دست رفته را به هر طریق ممکن احیا کرد، وگرنه نتیجه چیزی نیست جز ورود به یک چرخه معیوب و فرسایشی از زد و خورد.
@katechon6

پیشنهاد روسیه به هند مبنی بر فروش ۱۱۷ فروند سوخو-۳۵ M و تولید مشترک سوخو-۵۷ یکبار دیگر این سوال را برجسته کرد که چرا روسیه، جنگنده‌های سوخو ۳۵ و پدافند S400 را به ایران تحویل نداد؟
پاسخ اما ساده نیست بلکه خود در گرو پاسخ به چندین پرسش چون نقش ایران در بازار انرژی، جایگاه در زنجیره تامین جهانی و نقشه کریدور های بین المللی است، به عبارتی در ابتدا باید وضعیت ایران را در معادلات ژئوپلیتیکی و ژئو اکونومیکی منطقه و جهان مشخص کنیم. تشخیصی که نه تنها نقشه راهی می شود بر فهم نوع ادراک روسیه از ایران، بلکه حتی می تواند ماهیت تعامل دیگر بازیگران بین المللی را هم با ایران مشخص کند، بازی برد برد یا یک طرفه؟
@katechon6

جنگ اخیر بار دیگر ثابت کرد، جنگ مدرن یک رقابت شبکه محور و تکنولوژیک است که در آن هر طرف باید بطور مداوم با توجه به تغییر محیط امنیتی تکامل بیابد تا بتواند بر اقدامات متقابل دیگری غلبه پیدا کند، زیرا در این محیط جدید آنچه تا دیروز برتری را تضمین می کرد ممکن است نه تنها در فردا بی اثر شود بلکه حتی مبدل به یک نقطه ضعف گردد، در چنین وضعیتی پیروزی با بازیگری است که بتواند به سرعت خود را با محیط تطبیق دهد، اما این تطبیق نیازمند دسترسی به فناوری‌های روز است، همین امر میدان را هر چه بیشتر با دیپلماسی در جهت ائتلاف سازی واقع بینانه مرتبط می کند زیرا گذشته نشان داده، کنش‌گری بدون عدم دسترسی به زنجیره تامین یا پشتوانه ائتلافی هر چند «روایت و سبک خاصی از مقاومت و کنش سیاسی و امنیتی را در نظام بین‌الملل » برای ما به ارمغان آورده اما با این حال این ارمغان نه تنها نمی تواند آسیب پذیری ها را جبران کند، بلکه حتی پیش از گذشته می تواند ما را در معرض تهدیدات راهبردی قرار دهد‌.
@katechon6