این روزها، نفوذ پر بسامدترین واژه در سپهر سیاسی و امنیتی ایران است، بطوریکه بسیاری از ظن خود به آن می پردازند، اما این شرح طامات و پرگویی بیش از آنکه وافی به مقصود باشد از جنس «چون ندیدند حقیقت رهِ افسانه زدند» است، امری که نه تنها کمکی به رفع مشکل نمی کند بلکه حتی به تعمد، سوژه را از بسترهای برسازنده نفوذ هم دور می کند، بسترهایی تحلیلی اما فاسد با سازوکاری همچون بیماری های عفونی که بتدریج ساختار ادراکی سیستم را آنچنان به تحلیل برد، که نفوذ از یک مفهوم با تعریف مشخص امنیتی تقلیل پیدا کرد به یک مشت پریشان گویی، در چنین شرایطی شناسایی نفوذ بیش از آنکه بر موقعیت های امنیتی استوار باشد معطوف شد به ترهات عبدالله شهبازی( فراماسونری و خاندان های پنهان یهود )، جفنگیات حسن عباسی ( تتوهای مدونا بمثابه نقشه راهی برای کشف کانون های قدرت)، محمد علی رامین ( فیلم کنستانتین و چگونگی نفوذ شیاطین به دنیا)، خزعبلات رائفی پور ( نقش اجنه در جاسوسی )، رطب و یابس های طالب زاده( مشغول کردن سیستم به پریشان گویی های دوگین و تیری میسان و همزمان سفید کردن کاترین شکدم ها)، « گل واژه های» علیزاده و سریالهای کاریکاتوری چون گاندو، در واقع ما با یک ابتذال مفهومی و هدفمند برای تضعیف نهادهای امنیتی روبرو بودیم که سرانجامش شد تبدیل تدریجی ایران از کشوری ناامن برای سرویس‌های بیگانه به یک حیاط خلوت با حداکثری از امن و عیش و آرامش همچون لبنان.
@katechon6