جنگ دوازده روزه، بیش از هر چیز یک جنگ اطلاعاتی شبکه محور بود و غافلگیری و ضربات در آن هر چند برآیند نادیده گرفتن روندهای ژئوپلیتیکی و رسوب چندین ساله سلول های اطلاعاتی و عملیاتی دشمن در عمق کشور بود اما با این حال، این مسائل نه تنها همه داستان نفوذ نبودند، بلکه بیشتر نمود ظاهری اش بود، در واقع نفوذ را باید در بستر یک زیر ساخت دید زیر ساختی که از طریق آن، آنچنان برای دشمن عیان بودیم که باید گفت، ایران برای آنها تبدیل شده بود به یک « کتاب باز» که در آن هر مکان، فرد و عملی از قبل شناسایی و پیش بینی شده بود و این امر هم حاصل نمی شد جز از طریق ساختار هایی چون پالانتیر, شرکتی با جایگاهی راهبردی در چیدمان اطلاعاتی اسرائیل و آمریکا که بیش از آنکه یک استارتاپ باشد یک زیر ساخت است که با محصولات راهبردی چون Gotham (بمثابه گوگل برای سازمان های اطلاعاتی) و Foundry( ابزاری برای یکپارچه کردن داده های بزرگ بعضاً نامرتبط برای الگو سازی)، از اساس باعث بازنگری در ماهیت جنگ اطلاعاتی شده است، جنگهایی که در آن نفوذ و تخریب دیگر نه همچون گذشته معطوف به فرد و جاسوسی انسانی بلکه بیشتر در گستره یک سیستم و به هدف تخریب یا فلج سیستماتیک انجام می شود ، بر این اساس و در چنین شرایطی تکیه و تأکید بر متدهای گذشته، خود عاملی است برای پیشروی دشمن، در واقع در عصر داده های بزرگ و هوش مصنوعی، دیگر جایی برای « ماجرای نیمروز » نیست‌.
@katechon6