در تئوری های روابط بین الملل بخصوص خوانش استفان والت از رئالیسم تدافعی، تلاش یک دولت برای دستیابی به هژمونی منطقه ای بجز یک استثنا( آمریکا ) همیشه همراه بوده با واکنش خصمانه همسایگان از جهت همکاری و ایجاد موازنه برای سرکوب دولت خواستار هژمونی، همین امر هم باعث شده، تلاش برای دستیابی به هژمونی, بیشتر از آنکه امنیت افزا باشد، باعث امنیت زدایی شود، اما عملیاتی شدن این منطق خود ویرانگر در صورت وجود عوامل بازدارنده است، عواملی که نه تنها در منطقه موجود نیست بلکه حتی گسل ها بین محورهای ترکی، عربی و پارسی آنچنان عمیق است که حتی باعث تسهیل اقدامات اسرائیل برای دستیابی به هژمونی شده است، بطوریکه بعضاً حتی شاهد همکاری آشکار بخشی از کشورهای فوق با اسرائیل هستیم، کشورهایی که تصور می کنند اسرائیل امکانی شده است برای تضعیف رقبای آنها، اما هنوز نمی دانند بازی هر چند اکنون معطوف به رقبای آنان است اما چشم اندازی که روند ژئوپلیتیکی فوق ترسیم کرده در آینده آنان را هم در بر خواهد گرفت، اسرائیل نمی خواهد ژاندارم باشد بلکه خواستار سلطانی است .
@katechon6