در آینده نزدیک، محتمل‌ترین مسیر ادامه هم‌زمان فشار و مذاکره است. تهدیدهای ترامپ بخشی از چانه‌زنی است، اما جابه‌جایی نیروها و آماده‌سازی‌های نظامی نشان می‌دهد گزینه حمله را نمی‌توان صرفاً تبلیغاتی دانست. ایران نیز هم‌زمان آمادگی خود را برای مذاکره و پاسخ نظامی به نمایش می‌گذارد.

مسئله اصلی نبود میانجی یا کانال ارتباطی نیست؛ اختلاف بر سر بهای توافق است. واشنگتن می‌خواهد ایران پیش از دریافت امتیازات عمده، هرمز را باز و درباره برنامه هسته‌ای عقب‌نشینی کند. تهران می‌خواهد ابتدا محاصره کاهش یابد و سپس تعهدات خود را اجرا کند. هر دو طرف نیز تصور می‌کنند با اندکی فشار بیشتر، دیگری عقب خواهد نشست.

همین محاسبه خطرناک‌ترین بخش بحران است. اگر ترامپ باور داشته باشد یک حمله کوتاه جنگ را پایان می‌دهد و تهران نیز تصور کند با گسترش میدان می‌تواند او را وادار به عقب‌نشینی کند، دو طرف ممکن است وارد جنگی شوند که هیچ‌کدام قادر به کنترل آن نیست. انتخاب واقعی دیگر میان پیروزی و شکست نیست؛ میان توافقی ناقص و رویارویی‌ای است که پایان آن را نه تهران تعیین خواهد کرد و نه واشنگتن.