اما محمد بن‌سلمان، رئیس صندوق، نظر کمیته را کنار گذاشت و سرمایه‌گذاری را تصویب کرد. قرارداد سالانه بیش از ۲۵ میلیون دلار هزینه مدیریت، به‌اضافه ۲۰ درصد سود احتمالی، برای افینیتی ایجاد می‌کرد. امارات و قطر نیز هرکدام ۲۰۰ میلیون دلار سرمایه‌گذاری کردند. ترامپ نیز از روابط سعودی سود برد: مسابقات گلف تحت حمایت صندوق عربستان در باشگاه‌های او برگزار شد و شرکت‌هایش برای ساخت املاک جدید، ازجمله برج ترامپ در جده، قرارداد امضا کردند.
تحقیقات کمیته مالی سنا نشان داد افینیتی پس از نزدیک به سه سال، از سه میلیارد دلار سرمایه موجود تنها حدود یک‌سوم را سرمایه‌گذاری کرده و هنوز سودی به مشتریان نداده بود، اما در همین مدت حدود ۱۵۷ میلیون دلار هزینه دریافت کرده بود. سناتور ران وایدن احتمال داد صندوق وسیله‌ای برای ثروتمندکردن کوشنر و دادن اهرم نفوذ به دولت‌های خلیج فارس باشد.
کوشنر ابتدا اعلام کرده بود به دولت بازنمی‌گردد، اما سرمایه‌گذاران خارجی باور داشتند نفوذ او ادامه خواهد یافت. با افزایش احتمال پیروزی دوباره ترامپ، قطر و امارات پیش از انتخابات نوامبر ۲۰۲۴ در مجموع ۱.۵ میلیارد دلار دیگر به صندوق او افزودند؛ سرمایه‌گذاری‌هایی که کوشنر پس از انتخابات علنی کرد. یک مقام سابق گفت اماراتی‌ها کوشنر را چهره‌ای ماندگار می‌دیدند و در واقع روی رابطه سیاسی با او سرمایه‌گذاری می‌کردند.
تضاد منافع در دولت دوم ترامپ
کوشنر پس از بازگشت به فعالیت دولتی حقوق دریافت نکرد و وکلای کاخ سفید مدعی شدند به همین دلیل میان مسئولیت دولتی و تجارت او تضادی وجود ندارد. کارشناسان اخلاق دولتی این استدلال را رد می‌کنند، زیرا ممنوعیت قانونی مشارکت مقام‌ها در پرونده‌های دارای منفعت مالی، به دریافت حقوق وابسته نیست. ویرجینیا کانتر، مشاور سابق کاخ سفید و وکیل پیشین کمیسیون بورس، گفت کوشنر انگیزه مالی عظیمی برای پیشبرد منافع سرمایه‌گذارانش دارد، درحالی‌که باید برای مردم آمریکا کار کند.
کوشنر و ویتکاف نگرانی‌های مربوط به تضاد منافع را نپذیرفتند و خبرنگاران را نیز در سفرهای دیپلماتیک همراه خود نبردند. ویتکاف می‌گوید کنترل منافع تجاری خود را به پسرانش سپرده است. کاخ سفید نیز فعالیت کوشنر را خدمتی بدون حقوق برای تأمین صلح جهانی معرفی کرد.
مقاله این وضعیت را بخشی از الگویی گسترده‌تر می‌داند. کوشنر در شرکت هوش مصنوعی Brain Co. با لوئیس ویدگارای، وزیر خارجه سابق مکزیک و طرف مذاکره او در دوره نخست ترامپ، شریک شد. از سرمایه‌گذاران شرکت، مدیرانی بودند که به کارزار انتخاباتی یا مراسم تحلیف ترامپ کمک کرده بودند. چند ماه بعد، ترامپ قدرت ایالت‌ها برای تنظیم هوش مصنوعی را محدود کرد.
دیوید ساکس، مقام ارشد فناوری دولت، ضمن نظارت بر مقررات هوش مصنوعی، در حدود پانصد شرکت مرتبط سهم داشت. هاوارد لاتنیک، وزیر بازرگانی، پروژه استخراج تنگستن در قزاقستان را با حداکثر ۱.۶ میلیارد دلار حمایت دولتی پیش برد، درحالی‌که شرکت سابقش که اکنون در اختیار پسران اوست، از آن معامله حق‌الزحمه دریافت می‌کند.
ترامپ نیز اعلام کرده است از آغاز دور دوم ریاست‌جمهوری بیش از دو میلیارد دلار، عمدتاً از فعالیت‌های رمزارزی، درآمد داشته است. در سال ۲۰۲۵، سرمایه‌گذاران اماراتی ۵۰۰ میلیون دلار در شرکت World Liberty Financial متعلق به خانواده‌های ترامپ و ویتکاف سرمایه‌گذاری و سپس برای معامله‌ای دومیلیارددلاری از ارز دیجیتال آن استفاده کردند. دو هفته بعد، ترامپ با وجود نگرانی مقام‌های امنیتی از انتقال فناوری به چین، دسترسی امارات به پیشرفته‌ترین تراشه‌های آمریکایی را تأیید کرد.
غزه، آتش‌بس و «پروژه طلوع»
کوشنر در اجلاس داووس طرحی به نام «پروژه طلوع» برای بازسازی غزه ارائه کرد. درحالی‌که بیشتر ساکنان غزه در چادرها یا ویرانه‌ها زندگی می‌کردند، او منطقه را یک فرصت توسعه‌ای می‌دید. تصاویر طرح، ساحل غزه در ده سال آینده را شبیه میامی نشان می‌داد: برج‌های مسکونی، ساختمان‌های اداری، قطار سریع‌السیر و اشتغال صددرصدی.
هزینه طرح ۱۱۲ میلیارد دلار برآورد شده بود که باید از سوی کشورهای همسایه و کمک‌کنندگان بین‌المللی تأمین می‌شد. کوشنر از فرصت‌های بزرگ برای بخش خصوصی و احتمال «موفقیت فاجعه‌بار» سخن گفت. برخی حاضران آن را کاملاً خیالی و جدا از واقعیت انسانی غزه دانستند. این طرح با پیشنهاد ترامپ برای تبدیل غزه به «ریویرای خاورمیانه» همخوانی داشت.
نقش کوشنر در مذاکرات غزه پیش از آغاز دور دوم ترامپ شروع شد؛ زمانی که او و ویتکاف با مقام‌های دولت بایدن برای آتش‌بس و آزادی آخرین گروگان‌های حماس همکاری کردند. یک مقام سابق بایدن گفت کوشنر در آن مرحله رفتاری مستقیم و غیرحزبی داشت. بااین‌حال، یکی از دوستان او گفته بود کوشنر تا حدی به دولت بازگشته چون تصور می‌کند می‌تواند به اسرائیل کمک کند.
کوشنر پیش‌تر در هاروارد گفته بود احتمالاً بهترین محل برای ساکنان غزه صحرای نقب در اسرائیل است؛ بدون آنکه توضیح دهد آنان چگونه منتقل خواهند شد یا حق بازگشت خواهند داشت. او غزه را مکانی ویران توصیف کرده بود که به‌دست سازمان‌های غیردولتی و «تروریست‌ها» ساخته شده است.
کوشنر و ویتکاف میان اسرائیل و قطر، محل استقرار رهبران حماس به درخواست آمریکا، رفت‌وآمد کردند و با رهبران ترکیه، عربستان و چند فلسطینی دیدار داشتند. نقطه عطف مذاکرات زمانی بود که جنگنده‌های اسرائیلی قطر را بمباران کردند و پسر خلیل الحیه، مذاکره‌کننده اصلی حماس، کشته شد. ترامپ که معتقد بود نتانیاهو قصد خراب‌کردن مذاکرات را دارد، او را وادار کرد در حضور ترامپ از نخست‌وزیر قطر عذرخواهی کند.
ترامپ سپس کوشنر و ویتکاف را برای ملاقات با رهبران حماس به مصر فرستاد. آنان به آتش‌بس، آزادی آخرین گروگان‌ها و تعهد اسرائیل به خودداری از عملیات گسترده دست یافتند. بااین‌حال، یک مقام سابق دولت بایدن گفت عامل تعیین‌کننده تماس مستقیم ترامپ با نتانیاهو و دستور او برای متوقف‌کردن بمباران بود.
توافق بیست‌ماده‌ای غزه خواهان خلع سلاح حماس، عقب‌نشینی اسرائیل و بازسازی منطقه بود. ترامپ برای نظارت بر آن «هیئت صلح» را تشکیل داد؛ نهادی که قرار بود مانند نسخه خصوصی سازمان ملل عمل کند و هر دولت برای عضویت در آن یک میلیارد دلار بپردازد. هیئت دیگری از فلسطینیان نیز برای نظارت بر بازسازی تعیین شد.
اما تنها یک هفته پس از نخستین جلسه هیئت، ترامپ جنگ ایران را آغاز کرد و توجه کاخ سفید از غزه منحرف شد. حماس از تحویل سلاح خودداری کرد، ارتش اسرائیل بیش از نیمی از غزه را در اختیار گرفت و ورود به منطقه را به‌شدت محدود کرد. برخی وزیران دولت نتانیاهو خواهان بازگشت شهرک‌نشینان شدند و در حملات بعدی نزدیک به هزار فلسطینی، بسیاری از آنان غیرنظامی، کشته شدند.
طرح جدیدی پیشنهاد می‌کرد حماس هم‌زمان با آغاز عقب‌نشینی اسرائیل، سلاح‌هایش را تدریجاً تحویل دهد؛ اما اسرائیل تا خلع سلاح کامل حاضر به عقب‌نشینی نبود. کشورهای عضو هیئت صلح ۱۷ میلیارد دلار وعده دادند، ولی هیچ پولی به حساب رسمی آن واریز نشد. حدود پنج هزار نفر برای تشکیل نیروی پلیس جدید گزینش شدند، اما آموزش آنان آغاز نشد.
مقام‌های امدادی می‌گویند اسرائیل به‌طور متوسط تنها یک‌سوم مواد غذایی و کمک‌هایی را که وعده داده، وارد غزه می‌کند. حدود دوسوم ساکنان دچار سوءتغذیه‌اند، تا هفتاد درصد نوزادان با وزن کم متولد می‌شوند، آب جاری تقریباً وجود ندارد و دو میلیون نفر برای شست‌وشو از دریا استفاده می‌کنند. بسیاری از مردم غزه معتقدند این شرایط برای مجبورکردن آنان به خروج ایجاد شده است. هانی المدحون، مدیر شبکه‌ای از آشپزخانه‌های امدادی، گفت کوشنر شاید قصد کمک داشته باشد، اما در عمل تأثیری بر وضعیت غزه ندارد.
پروژه‌های تجاری در بالکان
کوشنر در آلبانی نیز طرحی حدود چهار میلیارددلاری برای ساخت اقامتگاه‌های لوکس، زمین‌های گلف، بندر قایق‌های تفریحی و ده هزار واحد هتل و آپارتمان در جزیره سازان و منطقه زورنچ ارائه کرد. ادی راما، نخست‌وزیر آلبانی، از طرح استقبال و شرکت کوشنر را «سرمایه‌گذار راهبردی» معرفی کرد؛ جایگاهی که اجازه استفاده از منابع عمومی را فراهم می‌کرد.
پارلمان آلبانی پیش از اعلام پروژه، قانونی برای ساخت تأسیسات لوکس در مناطق حفاظت‌شده تصویب کرده بود. پروژه بدون مناقصه عمومی، با شرکای محلی ناشناس و در منطقه‌ای طبیعی آغاز شد که قبلاً برای مردم قابل‌دسترسی بود. مردم محلی حصار ساحل را تخریب کردند و اعتراضات از مخالفت با پروژه کوشنر به اعتراض علیه تمرکز قدرت و ثروت در دست سیاست‌مداران و ثروتمندان آلبانی تبدیل شد.
شرکت توسعه‌دهنده پروژه ۱۲۵ میلیون دلار بابت زمین‌هایی به آرتور شهو پرداخت کرد؛ تاجری که بعداً با حکم بازداشت به ظن قاچاق مواد مخدر و پول‌شویی مواجه شد. دادستان‌ها گفتند زمین‌های محل پروژه احتمالاً با جعل اسناد تصاحب شده‌اند. شهو تمام اتهامات را رد کرده است. اگر دادگاه ادعای دادستانی را تأیید کند، پروژه کوشنر ممکن است متوقف شود.
طرح دیگری در صربستان برای ساخت هتل و مجموعه مسکونی ترامپ در ساختمان تاریخی ستاد ارتش با اعتراض عمومی مواجه شد. وزیر فرهنگ صربستان به جعل اسناد برای صدور مجوز متهم شد، هرچند مدرکی از تخلف تیم کوشنر ارائه نشد. کوشنر سرانجام اعلام کرد پروژه‌هایی با این ابعاد باید موجب اتحاد شوند و از طرح کنار کشید.
جنگ ایران، ناامیدی کشورهای خلیج فارس و رونق تجارت کوشنر
در همان زمانی که کوشنر با ایران مذاکره می‌کرد، به‌طور محرمانه در پی جذب پنج میلیارد دلار سرمایه جدید برای افینیتی از خاورمیانه بود. پس از آغاز جنگ، برخی منابع نزدیک به رهبران منطقه احتمال دادند او تصور می‌کرد با یک اقدام هم به کشورهای عربی برای تضعیف ایران کمک می‌کند و هم در مقابل سرمایه بیشتری دریافت خواهد کرد.