آخرین بخش گفت‌وگو به ترکیه و سوریه اختصاص دارد. هیمن حمله اخیر اسرائیل در استان ادلب را بیان عملی یک خط قرمز می‌داند: اسرائیل ممکن است حضور پایگاه‌های معمولی ترکیه در سوریه را تحمل کند، اما استقرار پایگاه هوایی، سامانه‌های هشدار زودهنگام یا قابلیت‌های برتری هوایی ترکیه را نخواهد پذیرفت؛ زیرا چنین تجهیزاتی آزادی عملیات هوایی اسرائیل در سوریه و دیگر نقاط خاورمیانه را محدود می‌کند. این همان سیاستی است که اسرائیل پیش‌تر در برابر تلاش ایران برای استقرار زیرساخت‌های راهبردی در سوریه دنبال می‌کرد.
هیمن معتقد است ترکیه پس از جنگ ایران، اسرائیل و آمریکا در حال گسترش نفوذ خود در سوریه، قطر، خلیج فارس، سومالی و دریای سرخ است و از جریان‌های نزدیک به اخوان‌المسلمین حمایت می‌کند. او پیوستن ترکیه به همکاری دفاعی عربستان و پاکستان و تلاش برای جذب مصر را نیز بخشی از شکل‌گیری آرایش قدرت تازه‌ای می‌داند که از نگاه اسرائیل ممکن است به «حلقه آتش» جدیدی شباهت پیدا کند.
باوجوداین، هیمن هشدار می‌دهد که معرفی ترکیه به‌عنوان «ایران جدید» و تبدیل آن به دشمن رسمی، اشتباهی راهبردی و جبران‌ناپذیر خواهد بود. ترکیه عضو ناتو، دارای روابط دیپلماتیک با اسرائیل، متقاضی نزدیکی به اروپا و برخوردار از بزرگ‌ترین ارتش متعارف منطقه است. واشنگتن و شخص ترامپ نیز بر رجب طیب اردوغان نفوذ دارند. بنابراین اسرائیل باید ترکیه را یک رقیب و چالش جدی بداند، آمادگی امنیتی خود را حفظ کند و از اهرم‌های دیپلماتیک استفاده کند، اما از ایجاد یک پیشگویی خودمحقق‌شونده بپرهیزد؛ زیرا اقدامات متقابل دو طرف می‌تواند سرانجام آنان را واقعاً به دشمن تبدیل کند.
دایان و هیمن همچنین احتمال می‌دهند برجسته‌کردن «تهدید ترکیه» برای دولت نتانیاهو کارکرد انتخاباتی داشته باشد: این روایت می‌تواند افکار عمومی را از حماس، شکست هفتم اکتبر، مسئله فلسطین و حتی ایران به تهدید امنیتی تازه‌ای منتقل کند و امنیت را همچنان در مرکز مبارزات انتخاباتی نگه دارد.