جنگ ایران یک فرض بنیادین نظامی آمریکا را نابود کرد آسیب‌پذیری پایگاه‌های آمریکا در برابر موشک‌ها و پهپادهای ارزان، می‌تواند در جنگ احتمالی با چین پیامدهای فاجعه‌باری داشته باشد
منبع: واشنگتن‌پست
تاریخ: ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۶
ترجمه و تلخیص: @irananalyses
این مقاله استدلال می‌کند که جنگ ایران یکی از پایه‌های دیرینه راهبرد نظامی آمریکا را زیر سؤال برده است: این فرض که برتری هوایی ایالات متحده می‌تواند پایگاه‌های نزدیک به میدان جنگ را امن نگه دارد. آمریکا پس از جنگ جهانی دوم شبکه‌ای متشکل از حدود ۷۵۰ پایگاه در ۸۰ کشور و قلمرو ایجاد کرد و هنگام جنگ، حجم بزرگی از نیرو، هواپیما و تدارکات را در پایگاه‌های نزدیک دشمن متمرکز می‌کرد. اما حملات موشکی و پهپادی ایران نشان داد که این پایگاه‌ها دیگر پناهگاه‌های امنی نیستند.
خسارت حملات ایران به پایگاه‌های آمریکا
براساس گزارش بازرس کل وزارت دفاع، حملات ایران صدها ساختمان و تأسیسات نظامی آمریکا را در کویت، بحرین، قطر، امارات، عربستان، عراق، عمان و اردن تخریب یا آسیب‌زده کرد و ده‌ها هواپیمای آمریکایی نیز نابود یا معیوب شدند.
شدیدترین خسارت به پایگاه پشتیبانی دریایی آمریکا در بحرین، مقر ناوگان پنجم، وارد شد. این پایگاه در نخستین روز جنگ، ۲۸ فوریه، از فعالیت خارج شد و مقام‌های ارشد نیروی دریایی اذعان کرده‌اند که بازگشت سریع به آن ممکن نیست.
ازکارافتادن بندر بحرین، نیروی دریایی را ناچار کرد برای پشتیبانی از ناوگان مستقر در خاورمیانه به پایگاه دیه‌گو گارسیا، در فاصله حدود ۲۲۰۰ مایلی، متکی شود. این تغییر، هزینه انتقال تدارکات را افزایش و دفعات ارسال آن را کاهش داد و توقف کشتی‌ها در بنادر منطقه را نیز بسیار خطرناک کرد. ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن ۹ ماه در دریا ماند و فشار واردشده بر خدمه آن به‌اندازه‌ای بود که هشت نفر از نیروهای گروه رزمی این ناو اقدام به خودکشی کردند.
پیامدهای خطرناک برای جنگ احتمالی با چین
نویسنده هشدار می‌دهد که اگر ایران با توان محدودتر خود چنین خسارتی ایجاد کرده، چین که زرادخانه بسیار بزرگ‌تری از موشک‌ها و پهپادها دارد، می‌تواند پایگاه‌های آمریکا در ژاپن، کره جنوبی، استرالیا، فیلیپین، گوام و حتی هاوایی را هدف قرار دهد. ازکارافتادن موقت بخش بزرگی از این پایگاه‌ها می‌تواند توانایی آمریکا برای دفاع از تایوان را فلج کند.
بستن پایگاه‌ها راه‌حل ساده‌ای نیست، زیرا حضور نظامی آمریکا نقش سیاسی و بازدارنده دارد و تعطیلی پایگاه‌ها می‌تواند نشانه عقب‌نشینی واشنگتن تلقی شود. پایگاه‌های آمریکا همچنین مانند یک «سیم تله» عمل می‌کنند: دشمنان می‌دانند حمله به متحدان آمریکا احتمالاً مستلزم حمله مستقیم به نیروهای آمریکایی خواهد بود.
کمبود پناهگاه‌ها و استحکامات دفاعی
مقاله پیشنهاد می‌کند که آمریکا شاید نباید همه پایگاه‌های آسیب‌دیده در خلیج فارس را بازسازی کند، اما باید دفاع فعال و غیرفعال پایگاه‌های خود در سراسر جهان را تقویت کند. این اقدامات شامل ساخت پناهگاه‌های مستحکم برای نیروها، هواپیماها، مهمات و تدارکات است.
مطالعه مؤسسه هادسن نشان می‌دهد چین از ابتدای دهه ۲۰۱۰ بیش از ۳۰۰۰ پناهگاه مستحکم و غیرمستحکم برای هواپیماهایش ساخته است. در مقابل، آمریکا در محدوده هزار مایل دریایی تایوان، بدون احتساب کره جنوبی، تنها ۴۳ پناهگاه ساخته است. بااین‌حال، هزینه جنگ ایران که تاکنون به ۴۳.۶ میلیارد دلار رسیده، منابع لازم برای مقاوم‌سازی پایگاه‌های آمریکا را مصرف می‌کند.
هزینه نامتناسب دفاع در برابر پهپادها
آمریکا همچنین فاقد سامانه‌های دفاعی ارزان و مؤثر برای مقابله با پهپادهاست و برای سرنگونی پهپادهای کم‌هزینه ایران ناچار شده از موشک‌های گران‌قیمت و کمیاب استفاده کند. در واکنش به یکی از حملات اخیر ایران به پایگاه آمریکا در اردن، نیروهای آمریکایی ۶۰ تا ۷۰ موشک پاتریوت و بیش از ۱۲ رهگیر تاد شلیک کردند.
مصرف گسترده این مهمات، ذخایر دفاع هوایی آمریکا را کاهش می‌دهد و توان آن برای مقابله احتمالی با چین، روسیه یا کره شمالی را تضعیف می‌کند. این کمبود همچنین امکان تأمین موشک‌های دفاعی موردنیاز اوکراین برای مقابله با حملات روسیه را محدود می‌سازد.
راهکار پیشنهادی
نویسنده خواهان افزایش تولید پهپادهای دوربردی است که برای عملیات به پایگاه‌های نزدیک دشمن وابسته نباشند. چنین پهپادهایی می‌توانند از زیردریایی‌ها یا توسط گروه‌های کوچک و متحرک زمینی پرتاب شوند و برخلاف نیروهای انسانی، به حجم عظیمی از آب، غذا و تدارکات نیاز ندارند.
نتیجه‌گیری
نتیجه اصلی مقاله این است که انقلاب پهپادی، الگوی سنتی جنگ آمریکا را منسوخ کرده است. ارتش ایالات متحده دیگر نمی‌تواند انتظار داشته باشد از پایگاه‌های بزرگ، ثابت و نزدیک به خط مقدم به‌صورت امن عملیات کند. جنگ ایران این آسیب‌پذیری را آشکار ساخته، اما تهدید اصلی در یک درگیری احتمالی با چین نمایان خواهد شد.
بااین‌حال، نویسنده معتقد است بی‌ثباتی در پنتاگون، برکناری افسران باتجربه و اولویت‌های سیاسی پیت هگست، وزیر دفاع، تمرکز ارتش بر این بازنگری راهبردی را دشوار کرده است؛ آن هم در شرایطی که آمریکا برای سازگارشدن با تحولات بنیادین ناشی از پهپادها، بیش از هر زمان دیگری به همین فرماندهان نیاز دارد.