والتر راسل مید در یادداشتی با عنوان «ایران یک جوجه‌تیغی است، ترامپ یک روباه» در وال‌استریت ژورنال می‌نویسد برخلاف تصور رایج، هنوز نمی‌توان ایران را برنده جنگ دانست. از نگاه او، توقف و ازسرگیری مکرر حملات آمریکا، تهدیدهای متناقض ترامپ و پیام‌های مبهم دیپلماتیک بخشی از وضعیتی است که نویسنده آن را نه فقط «مه جنگ»، بلکه «آشفتگی جنگ» می‌نامد؛ وضعیتی که در آن فریب دیپلماتیک، تهدید نظامی و عقب‌نشینی تاکتیکی تشخیص واقعیت میدان را دشوار کرده است.

مید معتقد است بخشی از این ابهام عمدی است. ترامپ از دیرباز عدم قطعیت، تهدید، بلوف و تغییر موضع را ابزار معامله می‌داند و می‌کوشد با هزینه‌ای محدود به اهدافی بزرگ دست یابد. سیاست ایران نیز به همان اندازه مبهم است؛ رهبران جمهوری اسلامی طی دهه‌ها از تقسیم نقش میان نیروهای ظاهراً «میانه‌رو» و «تندرو» استفاده کرده‌اند تا دولت‌های آمریکا را سردرگم کنند و امکان تأیید یا رد توافق‌ها را برای خود باز نگه دارند. بنابراین، به باور نویسنده، نباید بیش از اندازه به سخنان رسمی یا تحولات روزانه توجه کرد و باید واقعیت‌های ساختاری تعیین‌کننده گزینه‌های دو طرف را بررسی کرد.

مهم‌ترین دستاورد جمهوری اسلامی این است که فعلاً با سرکوب خونین، امنیت داخلی خود را حفظ کرده است. در چنین شرایطی، برتری هوایی آمریکا به‌تنهایی برای تغییر رژیم کافی نیست و چنین هدفی احتمالاً به تهاجم زمینی نیاز دارد؛ اقدامی که با مقاومت شدید وفاداران حکومت روبه‌رو خواهد شد. با توجه به حمایت ضعیف افکار عمومی آمریکا از جنگ، مید بعید می‌داند ترامپ خطر یک حمله زمینی گسترده را بپذیرد و این موضوع از دید تهران یک پیروزی محسوب می‌شود.

ایران همچنین نشان داده است که می‌تواند امنیت و اقتصاد منطقه را گروگان بگیرد. موشک‌ها و پهپادهای ایران علاوه بر تهدید کشتیرانی در تنگه هرمز و تأسیسات انرژی، پایگاه‌های آمریکا و حتی تأسیسات آب‌شیرین‌کن کشورهای خلیج فارس را تهدید می‌کنند؛ تأسیساتی که زندگی شهرهای بزرگ منطقه به آنها وابسته است. همین توانایی باعث شده بسیاری در ایران تصور کنند تهران در حال پیروزی است و ضرورتی برای ارائه یک راه خروج آبرومندانه به ترامپ وجود ندارد.

با این حال، ایران با مشکلات مهمی روبه‌روست. تهران اکنون مستقیماً در خلیج فارس می‌جنگد، زیرا بخش بزرگی از توانایی خود برای اعمال فشار از طریق غزه، لبنان، سوریه و تا حدی عراق را از دست داده است. شبکه‌ها، نیروها و روابطی که جمهوری اسلامی طی چند دهه ایجاد کرده بود، به‌شدت آسیب دیده‌اند و ادامه جنگ احتمالاً آنها را ضعیف‌تر خواهد کرد. هرچند مخالفان داخلی حکومت فعلاً قادر به قیام به نظر نمی‌رسند، اقتصاد و جامعه ایران نیز نمی‌توانند بدون کاهش فشار اقتصادی و انزوای خارجی برای همیشه به کار خود ادامه دهند.

مید در پایان می‌گوید جنگ برای ترامپ نیز غافلگیری‌ها و محدودیت‌هایی داشته، از جمله کمبود برخی تجهیزات و مواد حیاتی که زمان‌بندی و شیوه عملیات را تغییر داده است. با این حال، ترکیب دیپلماسی نامتعارف و انعطاف تاکتیکی به او اجازه داده کارزار طولانی علیه ایران را بدون ایجاد بحران فوری در اقتصاد جهانی ادامه دهد. از دید نویسنده، ترامپ توقف حملات را شکست قطعی نمی‌بیند، بلکه آن را حرکتی دیگر در یک کارزار بلندمدت تلقی می‌کند. نتیجه‌گیری مقاله این است که ایران مانند «جوجه‌تیغی» بر چند ابزار دفاعی محدود اما مؤثر تکیه دارد، در حالی که ترامپ همچون «روباه» روش‌های متنوعی را امتحان خواهد کرد و تا زمانی که همه ترفندهای خود را نیازموده باشد، احتمالاً عقب‌نشینی نخواهد کرد.
https://www.wsj.com/opinion/iran-is-a-hedgehog-trump-is-a-fox-7f2cf112?mod=Searchresults&pos=1&page=1