به باور پیپ، موفقیت ایران تنها در استفاده از پهپادها نیست، بلکه در ایجاد یک شبکه منطقه‌ای از بازیگران همسو نیز نهفته است. ایران فعالیت حزب‌الله لبنان، گروه‌های همسو در عراق، حوثی‌های یمن و فشار بر پایگاه‌ها و زیرساخت‌های آمریکا و متحدانش را به اجزای یک راهبرد واحد تبدیل کرده است. این شبکه بدون نیاز به اشغال سرزمین، می‌تواند نفوذ منطقه‌ای ایجاد کند و هزینه‌های آمریکا و شرکایش را افزایش دهد. نویسنده تأکید می‌کند که ایران هنوز قدرت برتر خاورمیانه نیست؛ اقتصاد آن ضعیف است، ارتش متعارفش از آمریکا و اسرائیل بسیار ضعیف‌تر است و بسیاری از دولت‌های عربی همچنان از تهران هراس دارند. اما اگر دولت‌ها، شرکت‌های بیمه، بازارهای انرژی و بازیگران منطقه‌ای به این نتیجه برسند که هیچ تصمیم مهمی در خلیج فارس بدون در نظر گرفتن خواسته‌های ایران امکان‌پذیر نیست، این اهرم نظامی به تدریج به نفوذ سیاسی تبدیل خواهد شد.

نویسنده سپس هشدار می‌دهد که همین الگو می‌تواند در شرق آسیا نیز تکرار شود. برخلاف تصور رایج که چین در صورت حمله به تایوان تنها این جزیره را محاصره خواهد کرد، پیپ معتقد است تایوان نیز می‌تواند با هزاران پهپاد، موشک‌های متحرک، حسگرهای تجاری و هوش مصنوعی، مسیرهای دریایی و بنادر اصلی چین را ناامن کند. از آنجا که حدود یک‌پنجم تجارت دریایی جهان از تنگه تایوان عبور می‌کند و اقتصاد چین به شدت به تجارت دریایی وابسته است، حتی چند حمله محدود یا صرفاً احتمال حملات آینده می‌تواند باعث افزایش شدید هزینه بیمه، کاهش تردد کشتی‌ها، اختلال در زنجیره‌های تأمین جهانی و وارد آمدن شوک اقتصادی بزرگی به چین و اقتصاد جهان شود. به اعتقاد او، تجربه جنگ ایران ممکن است حتی رهبران چین را نسبت به حمله به تایوان محتاط‌تر کند.

پیپ در پایان نتیجه می‌گیرد که جهان وارد دوره‌ای تازه از رقابت قدرت شده است. از نظر او، آمریکا همچنان بزرگ‌ترین قدرت نظامی جهان است و توان تخریب بی‌رقیبی دارد، اما دیگر نابود کردن اهداف نظامی به معنای دستیابی به نتایج سیاسی نیست. برتری در تشدید جنگ نیز دیگر تضمین‌شده نیست، زیرا بازیگران ضعیف‌تر با استفاده از فناوری‌های دقیق و ارزان، جغرافیا و شبکه‌های پراکنده می‌توانند هزینه‌هایی سریع‌تر از توان قدرت‌های بزرگ برای مهار آنها ایجاد کنند. در این نظم جدید، هدف کشورهای ضعیف شکست نظامی آمریکا نیست؛ بلکه ایجاد اختلال، افزایش هزینه‌ها، فرسایش اعتماد بازارها و طولانی کردن درگیری‌هاست. او پیش‌بینی می‌کند که در سال‌های آینده رقابت بر سر گلوگاه‌های راهبردی جهان مانند تنگه هرمز، تنگه تایوان، دریای سرخ، دریای چین جنوبی و تنگه مالاکا تشدید خواهد شد و افزایش هزینه حفاظت از تجارت جهانی، زنجیره‌های تأمین و امنیت دریایی، ویژگی اصلی نظم بین‌المللی جدید خواهد بود.
https://www.foreignaffairs.com/united-states/iran-and-new-rules-global-power