تهدید ایران نیز فقط به کشتیرانی محدود نیست. سپاه یک تأسیسات آب‌شیرین‌کن در کویت را هدف قرار داده و با موشک‌های بالستیک، نظامیان آمریکایی را در اردن کشته است. راهبرد وحیدی بر این فرض استوار است که آمریکا بدون آغاز یک تهاجم گسترده برای تغییر رژیم، قادر به نابودی کامل توان موشکی و پهپادی باقی‌مانده ایران نیست.
دوران معتقد است ناتوانی آمریکا و اسرائیل در خنثی‌کردن کامل این توانایی‌ها، بیش از آنکه نتیجه یک تصمیم اشتباه باشد، نشانه تغییر ماهیت جنگ است. توان موشکی و پهپادی ایران دیگر صرفاً یک قابلیت ایرانی نیست، بلکه بخشی از یک مجموعه نظامی چینی–روسی–ایرانی است. فناوری و خدمات فضایی چین به توان حملات دقیق ایران کمک می‌کند و تجربه عملیاتی و همکاری نظامی روسیه نیز در تکامل آن نقش دارد.
تسلیحات دقیق و نسبتاً ارزان، پهپادهای انعطاف‌پذیر و تأسیسات زیرزمینی مستحکم، برتری سنتی نیروی هوایی آمریکا را کاهش داده‌اند. دورانی که آمریکا می‌توانست یک دشمن منطقه‌ای را سریع و با هزینه قابل‌قبول از پا درآورد، رو به پایان است. جای آن را محیطی فرسایشی و رقابتی می‌گیرد که در آن دولت‌های ضعیف‌تر نیز می‌توانند زمان بخرند و هزینه‌های سنگینی بر آمریکا تحمیل کنند.
این تحولات، راهبرد آمریکا در انتخاب متحدان را نیز تغییر می‌دهد. واشنگتن بیش از گذشته برای متحدانی ارزش قائل خواهد شد که ارتش آزموده‌شده، صنایع دفاعی فعال، اطلاعات پیشرفته و تجربه مقابله با موشک‌ها، پهپادها و تأسیسات زیرزمینی دارند. دوران اسرائیل را یکی از معدود متحدانی می‌داند که این شرایط را دارد و می‌تواند به آمریکا برای شناخت و مقابله با مجموعه نظامی چین، روسیه و ایران کمک کند.
از نگاه نویسنده، وحیدی می‌داند که ترامپ می‌خواهد فشار را به‌تدریج افزایش دهد، اما تا حد امکان از جنگی گسترده و غیرقابل‌کنترل دوری کند. در نتیجه، چهار سناریو پیش‌روی این بحران قرار دارد:
۱. بازگشت به جنگ گسترده و طولانی که کم‌احتمال‌ترین گزینه است.
۲. ادامه یک درگیری کم‌شدت و فرسایشی تا انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا.
۳. دستیابی به توافقی که در آن واشنگتن عملاً میزانی از اختیار سپاه بر کشتیرانی تجاری در تنگه هرمز را بپذیرد.
۴. سناریوی مطلوب آمریکا که در آن فشار مستمر نظامی و اقتصادی، وحیدی را به پذیرش تفسیر واشنگتن از تفاهم‌نامه وادار کند.
به همین دلیل، بندرعباس اکنون به مرکز ثقل این درگیری تبدیل شده است. ترامپ می‌خواهد ثابت کند که قواعد مهم‌ترین آبراه خلیج فارس را آمریکا، نه سپاه، تعیین می‌کند؛ وحیدی نیز می‌خواهد خلاف آن را ثابت کند.
به جمع‌بندی دوران، مذاکره واقعی بر سر این است که کدام طرف پیش از توافق نهایی، واقعیت‌های سیاسی و نظامی میدان را تعیین خواهد کرد. وحیدی تصور می‌کند محدودیت‌های قدرت آمریکا را یافته است و ترامپ باور دارد هنوز می‌تواند این محدودیت‌ها را عقب براند. تا زمانی که یکی از آنها دیگری را وادار به عقب‌نشینی نکند، حملات موشکی، عملیات پهپادی و پاسخ‌های نظامی آمریکا ادامه خواهد داشت.https://www.hudson.org/foreign-policy/what-us-iran-are-fighting-over-michael-doran