شورای روابط خارجی آمریکا (Council on Foreign Relations - CFR) در مقاله‌ای با عنوان «یک هرمز دیگر؟ آنچه باید درباره تهدید حوثی‌ها علیه دریای سرخ بدانیم» (Another Hormuz? What to Know About the Houthi Threat to the Red Sea) که توسط دیانا روی (Diana Roy) و گروهی از کارشناسان این اندیشکده منتشر شده، بررسی می‌کند که چگونه ورود حوثی‌های یمن به جنگ ایران و آمریکا می‌تواند دریای سرخ و تنگه باب‌المندب را به دومین گلوگاه بحرانی تجارت و انرژی جهان تبدیل کند. نویسندگان هشدار می‌دهند که پس از تشدید بحران در تنگه هرمز، اعلام محاصره دریایی عربستان از سوی حوثی‌ها جبهه جدیدی در جنگ گشوده و خطر اختلال هم‌زمان در دو مسیر اصلی انتقال انرژی جهان را افزایش داده است.

این گزارش توضیح می‌دهد که دریای سرخ یکی از حیاتی‌ترین مسیرهای تجارت جهانی است. سالانه ۱۲ تا ۱۵ درصد تجارت دریایی جهان به ارزشی بیش از یک تریلیون دلار و حدود ۳۰ درصد حمل‌ونقل کانتینری جهان از این مسیر عبور می‌کند. این آبراه نه‌تنها مسیر انتقال نفت و فرآورده‌های نفتی، بلکه محل عبور غلات، کودهای شیمیایی، مواد معدنی، فلزات، قطعات صنعتی، تجهیزات الکترونیکی و خودرو نیز هست. در نیمه نخست سال ۲۰۲۵ روزانه حدود ۴.۹ میلیون بشکه نفت از کانال سوئز و خط لوله سومد و ۴.۲ میلیون بشکه از باب‌المندب عبور کرده است. علاوه بر این، حدود ۹۰ درصد کابل‌های فیبر نوری زیردریایی که اروپا را به آسیا متصل می‌کنند از دریای سرخ می‌گذرند؛ بنابراین هرگونه درگیری در این منطقه می‌تواند علاوه بر تجارت و انرژی، ارتباطات اینترنتی و خدمات ابری در خاورمیانه، آفریقا و آسیا را نیز مختل کند.

به نوشته نویسندگان، هم‌زمان با ادامه تنش در تنگه هرمز، این نگرانی وجود دارد که ایران از حوثی‌ها به‌عنوان نیروی نیابتی برای ایجاد اختلال در باب‌المندب استفاده کند. آنها به اظهارات **استیون کوک**، کارشناس CFR، اشاره می‌کنند که می‌گوید بسته شدن احتمالی هرمز و باب‌المندب هم‌زمان، آزمونی برای توانایی آمریکا در حفظ آزادی کشتیرانی و جریان آزاد نفت خواهد بود. گزارش همچنین به سخنان **علی‌اکبر ولایتی**، مشاور رهبر جمهوری اسلامی، استناد می‌کند که گفته بود «جبهه مقاومت باب‌المندب را همانند هرمز می‌بیند» و هشدار داده بود که جریان انرژی و تجارت جهانی می‌تواند تنها با یک اقدام مختل شود. به باور نویسندگان، این اظهارات نشان می‌دهد که تهران باب‌المندب را به بخشی از راهبرد بازدارندگی منطقه‌ای خود تبدیل کرده است.

گزارش یادآور می‌شود که حوثی‌ها از سال ۲۰۲۳ با حمله به کشتی‌های تجاری و نظامی در دریای سرخ، توانایی خود را برای مختل کردن کشتیرانی بین‌المللی نشان داده‌اند. پس از آغاز جنگ غزه، آنها کشتی‌های مرتبط با اسرائیل را هدف قرار دادند و در مارس ۲۰۲۶ نیز با شلیک موشک به جنوب اسرائیل، حضور خود را در جنگ ایران و آمریکا پررنگ‌تر کردند. اکنون، با اعلام محاصره دریایی عربستان، دامنه عملیات آنها گسترش یافته است. گزارش می‌افزاید که عربستان روزانه حدود ۴ تا ۵ میلیون بشکه نفت از طریق بنادر دریای سرخ صادر می‌کند و در صورت بسته شدن باب‌المندب، ممکن است عملاً مسیر اصلی صادرات نفت این کشور از دسترس خارج شود. نویسندگان همچنین یادآوری می‌کنند که حملات قبلی حوثی‌ها باعث شد انتقال نفت از این مسیر از ۹.۳ میلیون بشکه در روز در سال ۲۰۲۳ به حدود ۴.۱ میلیون بشکه در سال ۲۰۲۴ کاهش یابد.


در پایان، نویسندگان هشدار می‌دهند که پیامدهای بحران تنها به خاورمیانه محدود نخواهد ماند. تشدید تنش در دریای سرخ می‌تواند رقابت‌های ژئوپلیتیکی در شمال و شرق آفریقا، از جمله در سودان، سومالی، اتیوپی و حوزه رود نیل را نیز تشدید کند. آنها نتیجه می‌گیرند که اگرچه بستن کامل باب‌المندب از نظر نظامی دشوارتر از تنگه هرمز است، اما اختلال هم‌زمان در هر دو گذرگاه می‌تواند مسیر انتقال حدود ۲۴ درصد نفت جهان را تحت تأثیر قرار دهد. هرچند مسیرهای جایگزین مانند دور زدن دماغه امید نیک در آفریقای جنوبی یا استفاده از کریدورهای زمینی وجود دارد، اما این گزینه‌ها طولانی‌تر، پرهزینه‌تر و از نظر زیرساختی ظرفیت کافی برای جایگزینی این دو شاهراه راهبردی را ندارند.
https://www.cfr.org/articles/another-hormuz-the-red-seas-threat-to-the-global-economy