https://t.me/EtherealByMitra
«ماه آن شب، درست بالای کوه ایستاده بود و مه آرام‌آرام دامنه‌ها را می‌پوشاند. میانِ درختان، صدای آب می‌آمد و باد لابه‌لای برگ‌های زیتون می‌پیچید؛ انگار خدایان هنوز جایی دور از چشم آدم‌ها، مشغولِ تماشای جهان بودند. دختری کنارِ چشمه ایستاده بود و دستش را روی آب گذاشت. سطحِ آب لرزید و برای لحظه‌ای، تصویرِ زنی با تاجی از برگ‌های طلایی پدیدار شد. پلک زد؛ تصویر ناپدید شده بود. شاید افسانه بود، شاید هم بعضی اسطوره‌ها هنوز در دلِ طبیعت نفس می‌کشیدند.»