𓂃 ࣪ ִֶָ𐀔 Ethereal 𓂃 ࣪˖

این پیام رو فور کنید، بگم اگه قرار بود با یکی عینِ خودتون تو قطار هم‌سفر شین، چه مکالمه‌ای بینتون شکل می‌گیره.

ظرفیت نداره.
جوین باشی خوشحالم می‌کنی.🫶🏻

در صورتی که مایل هستید این پیام رو فوروارد کنید تا به شما بگم اگر روزی میل به ناپدید شدن پیدا کردید، چه محیطی رو برای سکونت انتخاب می‌کنید. این محیط می‌تونه در فیلم، کتاب، گیم، انیمه، دنیای خیال و یا حقیقی واقع شده باشه.

«با من بیا! با من به آن ستاره بیا! به آن ستاره‌ای که هزاران هزار سال، از انجمادِ خاک و مقیاس‌های پوچِ زمین دور است و هیچکس در آنجا از روشنی نمی‌ترسد.»

- فروغ فرخزاد

دخترک خوشگل
تولدت مبارک باشه خیلی خیلی دل پاکی داری و امیدوارم همین مقداری که انرژی میزاری نسبت بهت برگرده
عاشقتم بوس

(یادمم بودا)

روزی که تو به دنیا اومدی، خورشید یه ذره حسودیش شد، چون فهمید از این به بعد یکی هست که از اون درخشان تره و لپاشم گردتره.
میترای اوستا ده‌هزار تا چشم و هزار تا گوش داره، ولی میترای ما فقط یه جفت داره، که همون یه جفت همه‌چی رو می‌بینه در عوض موهای فرفریش از همه‌ی هاله‌های نورانیِ ایزدا بامزه‌تره و لپاش از خورشیدم گردتره.
ایزدِ پیمان که هستی، پس پیمان ما اینه: ما شیرینی‌هات رو تحمل می‌کنیم، تو هم چرت‌وپرت‌هات رو با همون هوش و بامزگی ادامه بده 😌
باشه که امسال کائنات کمتر روی اعصابت راه بره، قهوه‌هات قوی‌تر، خوابت عمیق‌تر و آستانه‌ی تحملت سه درصد بیشتر شه. هرکس قصد ناراحت کردنت رو داره، پیش از اقدام، تو پل چینوَد محاکمه شه. آمین به درگاه اهورامزدا 🕯️
حتی ستاره‌ها هم یه روز خاموش می‌شن و امپراتوری‌ها سقوط می‌کنن؛ ولی بعضی‌ها تا ابد غر می‌زنن، و ما هم تا ابد دوستشون داریم.

تولدت مبارک، ای ایزدبانوی فسقلیِ رفاقت ما!
باشه که سال جدیدت اونقدر خوب باشه که خودت هم چند دقیقه ازش راضی باشی؛ هرچند می‌دونیم توقع معقولی نیست .

قبلاً گفتم، ولی خب...

میترا، تو اولین آدم دور توی زندگی منی که باهاش این‌قدر احساس صمیمیت کردم
و خیلی دوستت دارم، مثل یه خواهر عاشقتم. ☆

امیدوارم امسال برات مثل یه افسانه باشه که هنوز پایانش نوشته نشده
پر از ستاره‌های درخشان،
با نور قوی ماه،
و معجزه‌هایی که فقط و فقط برای تو اتفاق می‌افتن ✦

واقعاً دوستت دارم.

خیلی دلم می‌خواست روز تولدت کنارت باشم
با هم جشن بگیریم، غذا درست کنیم، نقاشی بکشیم
و بریم بیرون، دوردور.

ولی شاید فاصله‌ای که بین ماست،
دلیل این باشه که دیدارمون مثل دیدار دو اسطوره‌ی افسانه‌ای رقم بخوره
دیداری که ارزش تمام این دوری رو داشته باشه✧

اما تا اون روز،
بذار همین کلمات، همین جمله‌ها، راهی بینمون باشن.

و در نهایت، برات خوبی، آرامش، مهربونی
و زیبایی زندگی‌ت رو آرزو می‌کنم
به همون اندازه که خودت زیبا و بی‌نقصی.

✯✧☆از طرفِ لیلی
به میترا، ستاره‌ی شبم ✯✧☆

‌ ‌ 𝄞وهم سبز

تمام روز در آیینه گریه می کردم
بهار ، پنجره ام را
به وهم سبز درختان سپرده بود
تنم به پیلهٔ تنهاییَم نمی گنجید
و بوی تاج کاغذیَم
فضای آن قلمرو بی آفتاب را
آلوده کرده بود
نمی توانستم ، دیگر نمی توانستم
صدای کوچه ، صدای پرنده ها
صدای گم شدن توپ های ماهوتی
و هایهوی گریزان کودکان
و رقص بادکنک ها
که چون حباب های کف صابون
در انتهای ساقه ای از نخ صعود می کردند
و باد ، باد که گویی
در عمق گودترین لحظه های تیرهٔ همخوابگی نفس می زد
حصار قلعهٔ خاموش اعتماد مرا
فشار می دادند
و از شکاف های کهنه ، دلم را به نام می خواندند

تمام روز نگاه من
به چشم های زندگیَم خیره گشته بود
به آن دو چشم مضطرب ترسان
که از نگاه ثابت من می گریختند
و چون دروغگویان
به انزوای بی خطر پلکها پناه می آوردند

کدام قلّه کدام اوج ؟
مگر تمامی این راه های پیچاپیچ
در آن دهان سرد مکنده
به نقطهٔ تلاقی و پایان نمی رسند ؟
به من چه دادید ، ای واژه های ساده فریب
و اِی ریاضت اندام ها و خواهش ها ؟
اگر گلی به گیسوی خود می زدم
از این تقلب ، از این تاج کاغذین
که بر فراز سرم بو گرفته است ، فریبنده تر نبود ؟

چگونه روح بیابان مرا گرفت
و سِحر ماه ز ایمان گلّه دورم کرد !
چگونه ناتمامی ِ قلبم بزرگ شد
و هیچ نیمه ای این نیمه را تمام نکرد !
چگونه ایستادم و دیدم
زمین به زیر دو پایم ز تکیه گاه تهی می شود
و گرمی تن جفتم
به انتظار پوچ تنم ره نمی برد !

کدام قلّه کدام اوج ؟
مرا پناه دهید ای چراغ های مشوش
ای خانه های روشن شکاک
که جامه های شسته در آغوش دودهای معطر
بر بامهای آفتابیتان تاب می خورند

مرا پناه دهید ای زنان سادهٔ کامل
که از ورای پوست ، سرانگشت های نازکتان
مسیر جنبش کیف آور جنینی را
دنبال می کند
و در شکاف گریبانتان همیشه هوا
به بوی شیر تازه می آمیزد

کدام قلّه کدام اوج ؟
مرا پناه دهید ای اجاقهای پر آتش - ای نعل های خوشبختی -
و ای سرود ظرفهای مسین در سیاهکاری مطبخ
و ای ترنم دلگیر چرخ خیاطی
و ای جدال روز و شب فرشها و جاروها
مرا پناه دهید ای تمام عشق های حریصی
که میل دردناک بقا بستر تصرّفتان را
به آبِ جادو
و قطره های خون ِ تازه می آراید

تمام روز تمام روز
رها شده ، رها شده ، چون لاشه ای بر آب
به سوی سهمناک ترین صخره پیش می رفتم
به سوی ژرف ترین غارهای دریایی
و گوشتخوارترین ماهیان
و مهره های نازک پشتم
از حس مرگ تیر کشیدند

نمی توانستم ، دیگر نمی توانستم
صدای پایم از انکار راه بر می خاست
و یأسم از صبوری روحم وسیعتر شده بود
و آن بهار ، و آن وهم سبز رنگ
که بر دریچه گذر داشت ، با دلم می گفت
( نگاه کن
تو هیچ گاه پیش نرفتی
تو فرو رفتی . )

‌ ‌ 𓏢بانو فروغ فرخزاد

𝘌𝘵𝘦𝘳𝘯𝘢𝘭 𝘛𝘦𝘮𝘱𝘭𝘦 𝘰𝘧 𝘈𝘯𝘢𝘩𝘪𝘵𝘢
⊹ ࣪ ﹏𓊝﹏𓂁﹏⊹ ࣪ ˖

‌ Inktober Writing Challenge:Day²
‌‌ Love
‌ چالش نویسندگی جومهر:دومین روز
‌ عشق

‌ ❀پیچِش پیچَک
گفت.
پذیرفتم.
قدم برداشتیم.
کارهایی می‌کرد به قرمزی انار‌ پائیزه. می‌کرد نه، می‌کند.
هر قدمی که برمیداشتیم، در دل می‌گفتم:"ایزدپاک، از زروان بخواه که زمان را تازیانه نزند که با آرام جانم می‌روم".
سیگاری آتش زد. در عمرم سیگار نبودم.
گله کردم. شکایت‌ها به جانش انداختم. آزارهایش را به رویش آوردم.
لبخندی به پهنای خورشید زد، با کلمه‌ای آتش به جانم انداخت.
"ببخشید"
چه گفتی‌؟ چه می‌گویی؟‌ مگر نمی‌دانی که از غم آزارهایت جانم را ارزانی مرگ کردم؟
تنها یک ببخشید؟
فرهادم، چه کنم از دل که شیدایت شده.
بخشیدمت، اما می‌ترسم...