TGViewer
Channel Public Channel
Farkhod's Blog

Farkhod's Blog

@farkhodmd

Farkhod Tursunbaev, MD
Founder, CEO of medcloud
AP/CP Pathology resident at UTMB, Texas, USA.

My personal blog on medicine, education, and life experiences.

My instagram: farkhodmd
My bot: @farkhodsbot
Subscribers
2.89K
Photos
141
Videos
24
Links
225
Recent Posts 20 shown
Post #280 1.24K
ATROFGA QARAMANG...

Men ko‘p yillardan beri bir xil manzarani ko‘rib kelaman. Tibbiyotda o‘qib yurganimda boshqa guruhlardagi odamlar meni muhokama qilardi, bilimimni o‘zlariniki bilan solishtirib, meni ahmoq, hech narsani bilmaydi, haddan tashqari baholangan deb ko‘rsatishga harakat qilardi. Keyin USMLE va dars berish boshlandi — yana o‘sha holat. Odamlar aslida men hech narsani bilmasligimni, ular mendan ko‘proq bilishini, mening natijalarim esa hech narsani anglatmasligini aytishardi. Rezidentura boshlandi — yana o‘sha hikoya: kimdir o‘zini kuchliroq deb hisoblaydi, kimdir men o‘z o‘rnimga loyiq emasman deb o‘ylaydi, yana kimdir mening o‘rnimda aynan o‘zi bo‘lishi kerakligiga ishonadi.

Eng qiziq tomoni — men deyarli hech qachon o‘zimni ular bilan solishtirmaganman. Universitetda o‘qib yurganimdayoq tushunardim: bu gapirayotgan odamlarning aksariyati bir necha yildan keyin mening hayotimdan butunlay yo‘qoladi. O‘zini yetib bo‘lmaydigan avtoritet qilib ko‘rsatishga urinayotgan ayrim o‘qituvchilar o‘n yildan keyin ham o‘sha kabinetlarda o‘tiradi. O‘sha paytda mendan aqlliroq ekanini isbotlashga harakat qilgan talabalarning bir qismi oddiy poliklinika yoki xususiy klinikada ishlaydi, keyin esa auditoriya yig‘ish uchun kamera oldida raqsga tushadi. Bunda hech qanday yomon narsa yo‘q. Shunchaki hayot oxir-oqibat haqiqiy masofani har qanday bahsdan yaxshiroq ko‘rsatadi.

Menga doim boshqa narsa qiziq bo‘lgan: nega odamlar o‘zini sen bilan bunchalik ko‘p solishtiradi? Ehtimol, solishtirish ularga vaqtinchalik ustunlik hissini beradi. Agar sening natijang odamni o‘zini yomonroq his qilishga majbur qilsa, uning ikkita yo‘li bor: o‘z ustida ishlash yoki seni qadrsizlantirish. Ikkinchisi ancha oson. “Unga omad kulib boqdi” deyish “men kamroq harakat qildim” deb tan olishdan osonroq. “U hech narsani bilmaydi” deyish “nega unda u men borishni xohlagan joyga yetib bordi?” deb o‘zidan so‘rashdan osonroq.

Lekin muammo shundaki, odam butun energiyasini sening yomonroq ekaningni o‘ziga isbotlashga sarflayotgan paytda, sen u haqida umuman o‘ylamayotgan bo‘lishing mumkin. Sen oldinga yuraverasan, o‘qiysan, ishlaysan, xato qilasan, yana urinib ko‘rasan. U esa hanuz solishtirish bilan band. Aynan shu paytda u allaqachon yutqazgan bo‘ladi, chunki u senga eng qimmat narsasini — o‘z e’tiborini berib qo‘ygan.

Men anchadan beri bir narsani tushunib yetganman: haqiqatan ham raqobat qilishga arziydigan yagona odam — bu kechagi o‘zing. Agar bugun kechagidan kuchliroq, intizomliroq, aqlliroq, xotirjamroq yoki foydaliroq bo‘lsang, demak to‘g‘ri yo‘ldasan. Qolganlarning hammasi — shunchaki shovqin.


Va, ehtimol, eng asosiy xulosa ham shu. Boshqalarning hayotiga juda ko‘p qaray boshlagan zahoting, o‘zingnikini qurishni to‘xtatasan. Kimdir sendan yomonroq ekanini isbotlashga urinayotgan paytingdayoq, o‘zingni yaxshilash uchun sarflashing mumkin bo‘lgan vaqtingni yo‘qotasan. Atrofga qaramang. Sizni qadrsizlantirmoqchi bo‘lgan odamlarga energiyangizni sarflamang. Nega aynan siz o‘z o‘rningizga loyiq ekaningizni hech kimga isbotlamang. Shunchaki har yili shunchalik kuchli bo‘lib boringki, bir kun kelib hech narsani tushuntirishga hojat qolmasin. Har tong bitta vazifa bilan uyg‘oning: kechqurun uyquga yotayotganingizda, kechagi siz bugungi sizni endi yenga olmaydigan darajada o‘zgargan bo‘ling.

🕊farkhodmd
  • 🔥 76
  • ❤ 40
  • ⚡ 15
  • ❤‍🔥 10
  • 👍 1
Post #279 1.02K
НЕ СМОТРИ ПО СТОРОНАМ...

Я много лет вижу одну и ту же картину. Еще в меде люди из других групп обсуждали меня, сравнивали мои знания со своими и пытались доказать, что я тупой, ничего не знаю и вообще переоценен. Потом был USMLE и преподавание — то же самое. Люди говорили, что в реальности я ничего не знаю, что они знают больше, а мои результаты ничего не значат. Потом началась резидентура — и снова та же история: кто-то считает себя сильнее, кто-то уверен, что я не заслужил свое место, кто-то убежден, что именно он был бы лучше на моем месте.

Самое интересное во всем этом — я почти никогда не сравнивал себя с ними. В университете я уже понимал, что большинство этих комментаторов через несколько лет исчезнут из моей жизни. Что многие преподаватели, которые пытались изображать из себя недосягаемый авторитет, через десять лет будут сидеть в тех же кабинетах. Что часть студентов, которые тогда так активно объясняли, насколько они умнее меня, пойдет работать в обычную поликлинику или частную клинику, а потом будет танцевать перед камерой, чтобы набрать аудиторию. И в этом нет ничего плохого. Просто жизнь в итоге показывает реальную дистанцию лучше любых споров.

Мне всегда было интереснее другое: почему люди вообще так много сравнивают себя с тобой? Скорее всего, потому что сравнение дает им временное чувство превосходства. Если твой результат заставляет человека чувствовать себя хуже, у него есть два варианта: работать над собой или обесценить тебя. Второй вариант намного легче. Проще сказать «ему повезло», чем признать «я сделал меньше». Проще сказать «он ничего не знает», чем спросить себя «почему тогда он оказался там, куда я хотел попасть?».

Но вот в чем проблема: пока человек тратит энергию на то, чтобы доказать себе, что ты хуже, ты можешь вообще о нем не думать. Ты идешь дальше, учишься, работаешь, ошибаешься, пробуешь снова. А он все еще занят сравнением. В этот момент он уже проиграл, потому что отдал тебе самое ценное — свое внимание.

Я давно понял одну вещь: единственный человек, с которым есть смысл соревноваться, — это ты вчерашний. Если сегодня ты сильнее, дисциплинированнее, умнее, спокойнее или полезнее, чем был вчера, значит, ты двигаешься правильно. Все остальные — просто шум.


И вот это, наверное, главный вывод. Как только ты начинаешь слишком много смотреть на чужую жизнь, ты перестаешь строить свою. Как только ты начинаешь доказывать, что кто-то хуже тебя, ты уже потерял время, которое мог потратить на то, чтобы стать лучше самому. Не смотри по сторонам. Не трать энергию на людей, которым хочется тебя обесценить. Не объясняй, почему ты достоин своего места. Просто становись настолько сильнее каждый год, чтобы тебе больше не нужно было ничего объяснять. Просыпайся каждый день с одной задачей: вечером лечь спать человеком, которого вчерашняя версия тебя уже не смогла бы победить.

🕊farkhodmd
  • ❤ 52
  • 🔥 18
  • ⚡ 6
  • 😢 1
Post #278 2.18K
School (2011)Dfly
Эту музыку я написал в далеком 2011 году, когда учился на первом курсе медвуза. Эта мелодия напоминает мне о школе и о времени, которое я там провел — 9 лет моей жизни. Может быть, и вам она напомнит о чем-то своем.
————————
Bu musiqani uzoq 2011-yilda, tibbiyot institutining 1-kursida o‘qib yurgan paytim yozganman. Bu kuy menga maktabni va u yerda o‘tgan 9 yillik hayotimni eslatadi. Balki sizga ham o‘zingiz uchun qadrli bo‘lgan qandaydir xotiralarni eslatar.

🕊farkhodmd
  • 🔥 47
  • ❤ 31
  • ⚡ 3
  • 👍 2
  • 👏 2
Post #276 5.42K
Hali uzoq 2009-yilda men atrofimdagi odamlarni — o‘sha paytda “do‘st” deb bilgan insonlarimni va ular bilan muloqot mening fikrlashimga, qarorlarimga va hayotga qarashimga qanday ta’sir qilishini diqqat bilan tahlil qila boshlaganman.

Vaqt o‘tishi bilan ayrim qonuniyatlarni payqay boshladim. Mutlaqo turli odamlarda bir xil xatti-harakatlar takrorlanardi va ular bilan yaqin muloqot ko‘pincha bir xil natijaga olib kelardi: ortiqcha stress, vaqt yo‘qotish, o‘zingga bo‘lgan ishonchning pasayishi yoki shunchaki suhbatdan keyin energiyang kamayib qolishi.

Shundan keyin men o‘zim uchun bir nechta qoidalarni shakllantira boshladim. Bu “bu odam yaxshi, bunisi yomon” degan yondashuv emas. Bu shunchaki men uchun signal bo‘ladigan xususiyatlar — bunday odamlar bilan masofani saqlash va ularni hayotimga qanchalik yaqin qo‘yishni ehtiyotkorlik bilan tanlash kerakligini ko‘rsatadigan belgilar.


Men uzoqroq yurishga harakat qiladigan 10 xil odam:

1. Hasadgo‘y do‘stlar.
Hasad har doim ham ochiq ko‘rinmaydi. Odam sizga kulib turishi, tabriklashi, to‘g‘ri gaplarni aytishi mumkin, lekin shu bilan birga yutuqlaringizni doim kichraytirishi, kamchilik qidirishi yoki sizda nimadir o‘xshamagan paytda ayniqsa jonlanib ketishi mumkin. Haqiqiy do‘st har bir yutug‘ingizdan hayratlanishi shart emas, lekin u sizning yiqilishingizni ichidan kutmasligi kerak.

2. G‘iybatchilar.
Agar odam sizga doim boshqalarning sirlarini aytsa, ularning shaxsiy hayotini muhokama qilsa va unga ishonib aytilgan gaplarni tarqatsa, sizni bundan mustasno deb o‘ylamang. Katta ehtimol bilan, siz unga aytgan gaplaringiz ham bir kuni boshqa davrada muhokama mavzusiga aylanadi.

3. Faqat biror narsa kerak bo‘lganda paydo bo‘ladigan odamlar.
O‘zaro yordam bilan faqat manfaatga qurilgan munosabat o‘rtasida katta farq bor. Agar odam sizni faqat maslahat, tanish-bilish, xizmat, pul yoki yordam kerak bo‘lganda eslasa, qolgan vaqtda esa yo‘qolib qolsa — bu do‘stlik emas, siz shunchaki qulay resursga aylanib qolgansiz.

4. Doim siz bilan raqobat qiladigan odamlar.
Sog‘lom raqobat ba’zida foydali. Lekin ayrim odamlar uchun sizning har qanday yutug‘ingiz ularning o‘ziga bo‘lgan bahosiga tahdiddek ko‘rinadi. Siz nimadir sotib oldingiz — ularniki yaxshiroq bo‘lishi kerak. Siz nimagadir erishdingiz — ular darhol o‘z yutug‘i kattaroq ekanini ko‘rsatishga harakat qiladi. Bunday odamlar bilan birga o‘sish qiyin. Ular uchun kechagi o‘zidan yaxshiroq bo‘lish emas, sizdan ustun bo‘lish muhim.

5. Doim yolg‘on gapiradiganlar.
Katta yolg‘onni kutish shart emas. Odatda hammasi mayda narsalardan boshlanadi: odam faktlarni bezab gapiradi, voqealar versiyasini o‘zgartiradi, bajarmaydigan va’dalar beradi yoki turli odamlarga turlicha gapiradi. Vaqt o‘tishi bilan qayerda haqiqat tugab, qayerda qulay yolg‘on boshlanishini tushunmay qolasiz.

6. Doim noliydiganlar.
Har kimning hayotida og‘ir davrlar bo‘ladi, yaqinlarni qo‘llab-quvvatlash kerak. Lekin boshqa bir turdagi odamlar ham bor: ularda doim hammasi yomon, doim kimdir aybdor, atrof doim adolatsiz, siz taklif qilgan har qanday yechim uchun esa darhol bahona topiladi. Bir muddatdan keyin shuni sezasizki, bunday odam bilan suhbatdan so‘ng o‘zingiz ham hayotga salbiyroq qaray boshlaysiz.

7. Soxta qo‘llab-quvvatlovchilar.
Yuzingizga: “Men sen tomondaman”, “Senda hammasi chiqadi”, “Zo‘rsan”, deyishi mumkin. Lekin siz xonadan chiqishingiz bilan suhbat butunlay boshqacha tus oladi. Ba’zan ular ochiqdan-ochiq yomonlik ham qilmaydi. Shunchaki sizning xatoyingiz ularning orqangizdan aytib yurgan gaplarini tasdiqlashini kutib yuradi.

8. Manipulyatorlar.
Ular kamdan-kam hollarda to‘g‘ridan-to‘g‘ri so‘raydi. Buning o‘rniga aybdorlik hissi, achinish, xafa bo‘lish, sukut, bosim yoki “Men bo‘lsam sen uchun qilardim”, “Agar do‘stligimizni qadrlaganingda...” kabi gaplardan foydalanadi. Ular bilan uzoq muloqot qilganingiz sari qarorlarni o‘zingiz xohlaganingiz uchun emas, ularning navbatdagi reaksiyasidan qochish uchun qabul qilayotganingizni sezishingiz mumkin.

9. Shaxsiy chegaralarni hurmat qilmaydiganlar.
Siz “yo‘q” deysiz — ular bosimni davom ettiradi. Bandman deysiz — xafa bo‘ladi. Shaxsiy mavzuni muhokama qilishni istamaysiz — yanada ko‘proq savol beradi. Insonning sizning chegaralaringizga munosabati — munosabat sifatini tekshirishning eng oddiy usullaridan biri. Sizni hurmat qiladigan odam vaqtingiz, shaxsiy hududingiz va qarorlaringiz sizga tegishli ekanini tushunadi.

10. Sizni doim qadrsizlantiradigan odamlar.
G‘oyangizni aytasiz — nima uchun u ahmoqona ekanini tushuntirishadi. Yutug‘ingizni aytasiz — “bunda hech narsa yo‘q” deyishadi. Katta maqsad qo‘yasiz — “o‘zingni juda katta olyapsan” deb javob berishadi. Ba’zida buni “men faqat haqiqatni aytyapman” yoki “men seni realistik o‘ylashga majbur qilyapman” degan gaplar bilan oqlashadi. Lekin konstruktiv tanqid bilan doimiy qadrsizlantirish o‘rtasida juda katta farq bor.

Yillar davomida men yana bir muhim narsani tushundim: hamma bilan urushish, nimanidir isbotlash yoki munosabatlarni janjal bilan uzish shart emas.

Ba’zida eng to‘g‘ri qaror — shunchaki masofani oshirish.

Kamroq gapirish. Kamroq aralashish. Kamroq izoh berish. Har bir odamga hayotingizga bir xil darajada kirish imkonini bermaslik.

Chunki atrofimizdagi odamlar asta-sekin ichki ovozimizning bir qismiga aylanadi. Biz ko‘p vaqt o‘tkazadigan odamlarning gaplari bilan o‘ylay boshlaymiz, ularning pulga, ishga, oilaga, muvaffaqiyatga, tavakkalchilikka va hatto o‘zimizga bo‘lgan munosabatini o‘zlashtiramiz.

Shuning uchun hayotdagi eng muhim tanlovlardan biri faqat nima qilayotganingiz emas, balki kimni o‘zingizga shunchalik yaqin qo‘yayotganingizki, u odam sizning kimga aylanishingizga ta’sir qila oladi.

🕊farkhodmd
  • 💯 55
  • ❤ 24
  • 🔥 20
  • ❤‍🔥 2
  • 😢 2
Post #275 3.5K
Еще в далеком 2009 году я начал внимательно анализировать свое окружение — людей, которых тогда называл друзьями, и то, как общение с ними влияет на меня, мои решения и мышление.

Со временем я стал замечать определенные закономерности. Некоторые типы поведения повторялись у совершенно разных людей, и почти всегда близкое общение с ними заканчивалось одинаково: лишним стрессом, потерей времени, сомнениями в себе или просто ощущением, что после разговора у тебя стало меньше энергии, чем было до него.


Тогда я постепенно сформулировал для себя несколько правил. Не в стиле «этот человек плохой, а этот хороший». Скорее, это признаки, которые заставляют меня держать дистанцию и очень осторожно выбирать, насколько близко подпускать человека к себе.

10 типов людей, которых я стараюсь избегать:

1. Завистливые друзья.
Зависть редко выражается напрямую. Человек может улыбаться, поздравлять тебя и даже говорить правильные слова, но при этом постоянно обесценивать твои достижения, искать недостатки или особенно оживляться, когда у тебя что-то не получается. Настоящий друг не обязан восторгаться каждым твоим успехом, но он точно не должен внутренне желать твоего падения.

2. Сплетники.
Если человек постоянно рассказывает тебе чужие секреты, обсуждает личную жизнь других и пересказывает то, что ему доверили, не стоит думать, что для тебя он сделает исключение. Скорее всего, все, что ты ему рассказываешь, однажды станет темой разговора уже в другой компании.

3. Люди, которые появляются только тогда, когда им что-то нужно.
Есть большая разница между взаимопомощью и отношениями, построенными исключительно на выгоде. Если человек вспоминает о тебе только тогда, когда ему нужен совет, знакомство, услуга, деньги или помощь, а в остальное время его не существует — это не дружба, а удобный ресурс.

4. Люди, которые постоянно с тобой соревнуются.
Здоровая конкуренция иногда полезна. Но есть люди, для которых любое твое достижение автоматически становится вызовом их самооценке. Ты купил что-то — им нужно лучше. Ты чего-то добился — они сразу расскажут, почему их достижение значительнее. С такими людьми невозможно просто расти рядом. Им важно не стать лучше себя вчерашнего, а обязательно оказаться выше тебя.

5. Постоянные лжецы.
Не обязательно ждать какой-то огромной лжи. Обычно все начинается с мелочей: человек постоянно приукрашивает факты, меняет версии событий, обещает то, что не собирается выполнять, или говорит разным людям разные вещи. Проблема в том, что со временем ты перестаешь понимать, где заканчивается правда и начинается очередная удобная версия.

6. Вечные жалобщики.
У каждого бывают тяжелые периоды, и близких людей нужно поддерживать. Но есть другой тип: у них всегда все плохо, всегда кто-то виноват, все вокруг несправедливо, а любое предложенное решение сразу отвергается. Через некоторое время замечаешь, что после каждого разговора с таким человеком сам начинаешь смотреть на жизнь более негативно.

7. Фальшивые сторонники.
В лицо они могут говорить: «Я за тебя», «У тебя все получится», «Ты молодец». Но стоит тебе выйти из комнаты — начинается совсем другой разговор. Иногда такие люди не делают ничего открыто плохого. Они просто ждут момента, когда твоя ошибка подтвердит то, что они давно обсуждали за твоей спиной.

8. Манипуляторы.
Они редко просят прямо. Вместо этого используют чувство вины, жалость, обиду, молчание, давление или фразы вроде: «Я бы для тебя сделал», «Если бы ты действительно ценил нашу дружбу…». Чем дольше общаешься с таким человеком, тем чаще обнаруживаешь, что принимаешь решения не потому, что сам этого хочешь, а чтобы избежать очередной эмоциональной реакции.

9. Люди, которые не уважают твои границы.
Ты говоришь «нет» — они продолжают давить. Говоришь, что занят — обижаются. Не хочешь обсуждать личную тему — начинают задавать еще больше вопросов. Уважение к границам — один из самых простых тестов на качество отношений. Человек, который уважает тебя, понимает, что твое время, пространство и решения принадлежат тебе.

10. Люди, которые постоянно тебя обесценивают.
Ты делишься идеей — тебе объясняют, почему она глупая. Рассказываешь о достижении — тебе говорят, что это ничего особенного. Ставишь большую цель — слышишь, что слишком много о себе думаешь. Иногда это маскируется под «я просто говорю правду» или «я хочу, чтобы ты смотрел на вещи реалистично». Но между конструктивной критикой и постоянным обесцениванием огромная разница.

За годы я понял еще одну важную вещь: не обязательно со всеми конфликтовать, что-то доказывать или устраивать громкие разрывы отношений.

Иногда самое разумное решение — просто увеличить дистанцию.

Меньше рассказывать. Меньше вовлекаться. Меньше объясняться. Не давать каждому человеку одинаковый доступ к своей жизни.

Потому что окружение постепенно становится частью нашего внутреннего голоса. Мы начинаем думать словами людей, с которыми проводим много времени, перенимать их отношение к деньгам, работе, семье, успеху, риску и даже к самим себе.

Поэтому один из самых важных выборов в жизни — это не только что ты делаешь, но и кого ты допускаешь достаточно близко, чтобы этот человек мог влиять на то, кем ты становишься.

🕊farkhodmd
  • ❤ 48
  • 👍 12
  • 🔥 8
  • 💯 8
Post #274 2.41K
Есть новая бизнес-идея. Ищу инвестора:

Открываем медицинскую школу для детей. Если в семье трое детей — вообще идеально: первого учим на анестезиолога, второго на хирурга, а третьего, менее талантливого, отправляем в ассистенты.

К окончанию школы получаем готовую семейную операционную бригаду.Папа освобождает кухонный стол, мама включает лампу, один дает наркоз, второй оперирует, третий подает инструменты.

Если уж учить детей ставить капельницы, зачем останавливаться на полпути?

———————

Yangi biznes g‘oya bor. Investor izlayapman:

Bolalar uchun tibbiyot maktabi ochamiz. Oilada uchta farzand bo‘lsa — umuman ideal: birinchisini anesteziologlikka, ikkinchisini jarrohlikka o‘rgatamiz, uchinchisini esa sal kamroq iqtidorli bo‘lsa, jarroh assistenti qilamiz.

Maktabni tugatguncha tayyor oilaviy operatsion brigada bo‘ladi.

Dada oshxona stolini bo‘shatadi, ona chiroqni yoqadi, biri narkoz beradi, ikkinchisi operatsiya qiladi, uchinchisi instrumentlarni uzatib turadi.

Bolalarga kapelnitsa qo‘yishni o‘rgatayotgan ekanmiz, nega yarim yo‘lda to‘xtashimiz kerak?

🕊farkhodmd
  • 🤣 168
  • 😁 24
  • 🔥 10
  • 👍 4
  • 👏 4
Post #273 2.8K
Endi bolani yoshligidan «tibbiyot yo‘nalishi»ga kiritib, unga tomchilatib dori yuborish va ukol qilishni o‘rgatish taklif qilinyapti. Balki unda bolalar tug‘ilishi bilan kasbini ham taqsimlab qo‘yamiz? Xuddi «Divergent» filmidagidek: bu shifokor bo‘ladi, bu muhandis, bu yurist — tamom, boshqa savol yo‘q.

Bolaga uyda kapelnitsa qo‘yishni o‘rgatish — jiddiymisizlar? Bu «doktor-doktor» o‘yini emas. Bu tibbiy muolaja. Buning uchun ko‘rsatmalarni, qarshi ko‘rsatmalarni, dori dozalarini va mumkin bo‘lgan asoratlarni tushunish kerak. Anafilaksiya bo‘lsa-chi? Doza noto‘g‘ri berilsa-chi? Dori noto‘g‘ri yuborilsa-chi? Oqibatiga kim javob beradi?

Men o‘zim 19 yoshimgacha shifokor bo‘lishimni bilmaganman. 10–12 yoshli bola butun umr kim bo‘lib ishlashini qayerdan bilishi kerak?

Eng asosiy savol esa: bularning hammasi nima uchun?

Mayli, bola bir necha yil shunday maktabda o‘qidi va uni tugatdi. Keyin nima? Shifokor bo‘lish uchun baribir tibbiyot universitetiga kirishi, to‘liq ta’lim dasturidan o‘tishi va diplom olishi kerak bo‘ladi. Chet elda o‘qimoqchi yoki ishlamoqchi bo‘lsa, baribir tanlovlardan o‘tadi va kerakli imtihonlarni topshiradi. Xalqaro grantlar ham bunday maktabni tugatganlarning barchasiga avtomatik ravishda berilmaydi.

Bizning real hayotimizga qarasak, vaziyat yanada g‘alati ko‘rinadi. Bolani yoshligidan yillar davomida tayyorlaysiz, keyin u uzoq yillar tibbiyot o‘qiydi va oxirida poliklinikaga bir necha million so‘m maoshga ishga kirib, cheksiz patronajlar bilan yugurib yuradi...

Bolalar bolaligidan faqat bitta kasb ichida yashamasligi kerak. Voyaga yetguniga qadar ular turli narsalarni sinab ko‘rishi kerak: sport, musiqa, dasturlash, san’at, tabiiy fanlar, tillar, sayohat, volontyorlik. Bola dunyoni ko‘rishi, o‘zini turli sohalarda sinab ko‘rishi va vaqt o‘tishi bilan nimaga haqiqatan qiziqishini tushunishi kerak.

Agar bolaga tibbiyot qiziq bo‘lsa — juda yaxshi. Unga anatomiya, biologiya, birinchi yordamni o‘rgating, inson organizmi qanday ishlashini ko‘rsating. Lekin bolalikni erta professional tayyorgarlikka aylantirish, ayniqsa bolalarga tibbiy muolajalarni bajarishni o‘rgatish — bu mutlaqo boshqa masala.

Bolalarga avval bola bo‘lib yashashga imkon bering. Agar muolaja paytida biror og‘ir yoki kutilmagan vaziyat yuz bersa, bu bola uchun juda kuchli psixologik travmaga aylanishi va uning xotirasida butun umrga qolishi mumkin.

🕊farkhodmd
  • ❤ 46
  • 👍 32
  • 🤣 18
  • 🔥 10
  • 👏 5
Post #272 7.92K
ORDINATURA O‘RNIGA REZIDENTURA: YANGI TIZIMMI YOKI YANGI NOMMI?

O‘zbekistonda ordinatura o‘rniga rezidentura joriy qilinmoqda. Rezidentlarga qariyb 3 mln so‘m stipendiya berilishi aytilmoqda, shifokorlar uchun yangi litsenziyalash imtihonlari ham rejalashtirilgan. Qog‘ozda hammasi chiroyli. Lekin asosiy savol boshqa: tizimning nomini almashtirish bilan tibbiy ta’lim ham o‘zgaradimi?

Agar o‘sha eski kafedralar, eski usullar, real klinikadan uzoqlashgan odamlar va yodlashga asoslangan ta’lim qolsa, “rezidentura” shunchaki yangi peshlavha bo‘lib qolishi mumkin.
..

🖥 To‘liq maqola:
https://telegra.ph/rezidentura-09-13-2

🕊farkhodmd
  • 🔥 60
  • 💯 38
  • ⚡ 10
  • 😁 9
  • 👍 4
Post #271 3.3K
РЕЗИДЕНТУРА ВМЕСТО ОРДИНАТУРЫ: НОВАЯ СИСТЕМА ИЛИ НОВАЯ ВЫВЕСКА?

В Узбекистане ординатуру собираются заменить резидентурой. Резидентам обещают около 3 млн сум в месяц, а для врачей готовят новую систему лицензирования и экзаменов. На бумаге все выглядит современно. Но главный вопрос в другом: изменится ли сама система, если просто поменять ее название?

Если останутся те же кафедры, те же методы обучения, заучивание ради экзамена и люди, давно оторванные от реальной клинической практики, то «резидентура» рискует стать просто новой вывеской на старом здании...


🖥 Читать полную статью:
https://telegra.ph/Rezidentura-09-13

🕊farkhodmd
  • ❤‍🔥 19
  • ❤ 7
  • 🔥 7
  • 💔 7
  • ⚡ 3
Post #270 3.34K
Говорят, искусственный интеллект скоро заменит преподавателей в университете.

ИИ после первого рабочего дня:

— 200 студентов в аудитории на 120 мест
— проектор не работает
— интернет умер
— у входа надо проверить форму и галстуки

Через 10 минут из-за жары и отсутствия кондиционера у ИИ сгорел процессор.

Преподаватели работают дальше.

—————————

Aytishlaricha, sun’iy intellekt tez orada universitetdagi o‘qituvchilarni almashtirar ekan.

SI birinchi ish kunidan keyin:

— 120 o‘rinli auditoriyada 200 ta talaba
— proyektor ishlamaydi
— internet o‘chgan
— kirishda forma va galstuklarni tekshirish kerak

10 daqiqadan keyin issiq va konditsioner yo‘qligidan SI protsessori kuyib ketdi.

O‘qituvchilar esa ishlashda davom etmoqda.

🕊farkhodmd
  • 🤣 132
  • 😁 19
  • ❤ 7
  • 💯 5
Post #269 3.15K
Menga bot orqali yozishdi: eski ToshMI’da talabalarga ma’ruzalarda ham joy yetishmayapti. Natijada ayrim darslar oddiy xonalarda o‘tkazilyapti, ba’zi talabalar esa koridorlarda o‘tirishga majbur bo‘lyapti...

Talabalar dekanatga shikoyat qilganidan keyin esa, ularning aytishicha, sharoit yanada yomonlashgan — balki bu o‘ziga xos “jazo” sifatida qilingandir. Shu bilan birga, ko‘plab xonalarda normal ventilyatsiya ham, konditsioner ham yo‘q.

Men doim o‘ylardim: bunaqa sharoitlarda biz o‘z vaqtimizda o‘qiganmiz, hozir esa hammasi ancha yaxshilangan bo‘lishi kerak deb.

Bizning davrimizda talabalarga ko‘pincha xuddi bir poda kabi munosabat qilishardi: go‘yoki ular normal sharoit, hurmat va oddiy qulaylikka muhtoj bo‘lmagan odamlar. Ko‘rinishidan, hatto katta miqdorda kontrakt to‘lasang ham, bu har doim ham nimanidir o‘zgartirmas ekan.

Aslida bu yerda murakkab matematika yo‘q.

Talabalar soni bor. Auditoriyalar soni bor. O‘rindiqlar soni bor. Universitet nechta talabani qabul qilayotganini va ularga normal o‘quv jarayonini ta’minlash uchun jismoniy imkoniyati yetadimi-yo‘qmi, nega oldindan hisoblab bo‘lmaydi?

Universitet talabalar kelib, ta’lim uchun pul to‘lab turgan paytgacha mavjud bo‘ladi.

Talabalar — universitetning xizmatkori emas. Ular buyurtmachi va mijoz. Ular ta’lim, infratuzilma va o‘qish sharoitlari uchun pul to‘laydi.

Rahbariyat ham ularga aynan shunday munosabatda bo‘lishi kerak — universitetning o‘zi mavjud bo‘lishiga va moliyalashtirilishiga, jumladan xodimlar maoshiga ham hissa qo‘shayotgan insonlar sifatida.

Talabani universitetga kiritishning o‘zi unga katta yaxshilik qilgandek qaraydigan eski tushunchadan nihoyat voz kechish kerak.

Universitet talabaga yaxshilik qilmaydi. Talaba universitetni tanlaydi va uning xizmatlari uchun pul to‘laydi.

🕊farkhodmd
  • 💯 78
  • ❤ 29
  • 🔥 16
  • 😢 7
  • 💔 4
Post #268 3.8K
Мне написали в бот, что студентам в старом ТашМИ не хватает мест на лекциях. В итоге часть занятий проходит в обычных кабинетах, а некоторым студентам приходится сидеть в коридорах...

Когда студенты пожаловались в деканат, условия, по их словам, стали еще хуже — возможно, в качестве своеобразного наказания. При этом многие кабинеты нормально не оснащены ни вентиляцией, ни кондиционированием.

Я всегда думал, что это мы когда-то учились в таких условиях, а сейчас все уже должно было измениться.

В наше время к студентам часто относились примерно как к стаду: будто это не взрослые люди, которым нужны нормальные условия, уважение и элементарный комфорт. Судя по всему, даже если ты платишь немаленький контракт, это не всегда что-то меняет.

Но ведь здесь нет какой-то сложной математики.

Есть количество студентов. Есть количество аудиторий. Есть количество посадочных мест. Почему нельзя заранее рассчитать, сколько людей принимает университет и способен ли он физически обеспечить им нормальный учебный процесс?

ВУЗ существует до тех пор, пока туда приходят студенты и платят за образование.

Студенты — не слуги университета. Они его заказчики и клиенты. Они платят за образование, инфраструктуру и условия обучения.

И руководству пора относиться к ним именно так — как к людям, благодаря которым университет вообще существует и получает финансирование, в том числе на зарплаты сотрудников.

Нужно наконец отказаться от старого подхода, будто студенту делают огромное одолжение уже самим фактом того, что его пустили в стены университета.

Не университет делает одолжение студенту. Студент выбирает университет и платит ему за услугу.

🕊farkhodmd
  • ❤ 46
  • 🔥 26
  • 💯 21
  • 👍 10
Post #266 12.8K
Ko‘pchilik tibbiyot universitetida yangi o‘quv yilini boshladi. Men talaba bo‘lganimda o‘zimga aytishni istagan 5 ta maslahatni jamladim.

1. Hech qaysi tizimga sening taqdiring qiziq emas

Sen eng yaxshi universitetda o‘qishing, eng kuchli talaba bo‘lishing, barcha konferensiyalarda qatnashishing va kafedra ishining yarmini bepul bajarishing mumkin. Tizimga foydali bo‘lib turganingda, u sendan foydalanadi. Universitetni tugatganingdan keyin esa o‘rningni boshqa talaba egallaydi. Sendan oldingi minglab bitiruvchilar qanday unutilgan bo‘lsa, sen ham shunday unutilasan. Bu yerda almashtirib bo‘lmaydigan yulduzlar yoki qahramonlar yo‘q — tizim sen uchun emas, o‘zi uchun ishlaydi. Shuning uchun seni maqsadingga yaqinlashtirmaydigan “faollik”, diplomlar va konferensiyalardagi suratlar uchun barcha bo‘sh vaqtingni universitetga berma. Avval o‘zingdan so‘ra: bu mening kelajakdagi faoliyatimga aniq nima beradi? Agar javob noaniq bo‘lsa, ehtimol, hech narsa bermaydi. Bunga ishonmasang, oldingi yillardagi eng faol talabalarni esla va ular hozir qayerdaligini ayt. Eslay olmadingmi? Katta ehtimol bilan sen bilan ham xuddi shunday bo‘ladi.

2. O‘z filmingning bosh qahramoni — sensan

Talabalik davrida qilishing mumkin bo‘lgan eng foydali ish — butun e’tiboringni o‘z ta’limingga qaratish. Butun tizimni o‘zgartirishga urinishning deyarli ma’nosi yo‘q. Eng to‘g‘ri qaror — o‘zing o‘zgartira oladigan narsalarga e’tibor berish. Shu yillarda olgan bilimlaring kelajakda o‘zingga qanchalik uzoq yo‘l ochishingni belgilaydi. Universitetni bitirgach, katta ehtimol bilan uning rahbariyatini ham, kursdoshlaringning 99 foizini ham boshqa ko‘rmaysan. Ular xotirangda qolishi mumkin, ammo haqiqiy ishda senga tanishlar, diplomlar yoki “faol talaba” maqomi emas, bilim va ko‘nikmalaring xizmat qiladi. Shuning uchun birovning filmida ikkinchi darajali rol o‘ynashni bas qil va o‘z filmingni qurishni boshla.

3. Mahalliy va rus tilidagi eski darsliklarga yillaringni sarflama

Suyaklardagi har bir teshik, barcha nervlar, qon tomirlari va ularning eng mayda tarmoqlarini bilish aksariyat hollarda senga hech qachon kerak bo‘lmaydi. Har qanday bilim senga va bemorlaringga xizmat qilishi kerak. Buning uchun esa, avvalo, klinikaga yo‘naltirilgan bilimlar kerak. Sinelnikov bo‘yicha uyqu arteriyasining barcha tarmoqlarini yoddan aytishdan ko‘ra, insultning dastlabki belgilarini taniy olish muhimroq. Ingliz tilida zamonaviy kitoblar va ta’lim resurslari bor — ularda xalqaro darajadagi shifokor bo‘lish uchun zarur bo‘lgan barcha bilimlar jamlangan. Kimdir bunga qo‘shilmasa, u bilan bahslashma. Shunchaki uning qayerda va kim bo‘lib ishlayotganiga qara. Chunki uning maslahatlariga amal qilsang, katta ehtimol bilan sen ham aynan o‘sha joyga borasan.

4. Sen istagan natijaga erishmagan “ekspertlar”ning maslahatiga ko‘r-ko‘rona ishonma

Talabalar ko‘pincha o‘qituvchilarga faqat ular yoshi kattaroq, universitetni tugatgan va kafedrada ishlagani uchun ishonadi. Ammo diplom va lavozim insonni kelajakdagi faoliyatni qurish bo‘yicha ekspertga aylantirmaydi. U o‘z fanini juda yaxshi bilishi va aynan shu universitetda qanday qilib o‘qituvchi bo‘lish haqida yaxshi maslahat berishi mumkin. Agar maqsading shu bo‘lsa — undan so‘ra. Lekin xalqaro darajadagi shifokor bo‘lishni istasang, shu darajaga yetgan shifokordan so‘ra. Millioner bo‘lishni istasang, millionerdan maslahat ol. Mantiq juda oddiy: maslahatni sen bormoqchi bo‘lgan manzilga allaqachon yetib borgan odamdan olish kerak. “Ko‘p ishlagin va yaxshi o‘qigin”, deb har kim ayta oladi. Ammo faqat haqiqiy ekspert maqsadning asl narxini, unga eltuvchi aniq yo‘lni va bir necha yilingni yo‘qotishga sabab bo‘ladigan xatolarni biladi.

5. Keyingi 10 yil uchun aniq maqsadlar qo‘y

Universitetdagi vaqt bir zumda o‘tib ketadi. Hech qayerga qarab ketayotgan odam oxir-oqibat hech qayerga boradi. Shuning uchun aniq maqsadlar qo‘y va ularga erishish uchun qanday qadamlar tashlashingni belgilab ol. Yo‘lda maqsadlaring o‘zgarishi va to‘g‘rilanishi tabiiy. Ammo yillar davomida oqim bo‘ylab suzib, tizim seni o‘zi yaxshi hayotga olib borishiga umid qilish — yo‘l emas. Katta hajmdagi ishdan qo‘rqma: uni kichik, kundalik qadamlarga bo‘lsang, u endi imkonsizdek ko‘rinmaydi. Magistratura yoki ordinatura barcha muammolaringni avtomatik ravishda hal qiladi, deb ham o‘ylama. Hech qaysi dastur bitirgandan keyin senga yuqori maoshli ish, uy, mashina va barqaror hayotni kafolatlamaydi. Undan keyin ham jon-jahding bilan ishlashingga to‘g‘ri keladi. Ko‘pchilik talabalik va ordinaturani eng og‘ir bosqich deb o‘ylaydi, go‘yoki undan keyin yengil hayot boshlanadi. Aslida esa talabalik tibbiy faoliyatning eng oson davrlaridan biridir. Eng qiyin bosqich diplomni qo‘lingga olib, bemor bilan yuzma-yuz qolganingda boshlanadi. O‘sha paytda senga na qizil diplom, na universitet rahbariyati, na konferensiya sertifikatlari yordam beradi. Senga faqat ko‘nikmaga aylantira olgan bilimlaring yordam beradi.

🕊farkhodmd
  • 🔥 85
  • ❤ 33
  • 💯 22
  • 👍 10
  • ⚡ 2
Post #265 6.8K
Многие начали новый учебный год в медицинском вузе. Здесь я собрал 5 советов, которые дал бы самому себе, когда был студентом.

1. Любой системе на тебя наплевать

Ты можешь учиться в топовом вузе, быть лучшим студентом, участвовать во всех конференциях и бесплатно выполнять половину работы кафедры. Система будет пользоваться тобой, пока ты ей полезен. Как только ты закончишь мед, ты перестанешь быть ей нужен, а твое место займет следующий студент. Тебя забудут так же, как до тебя забыли тысячи выпускников. Здесь нет незаменимых звезд и героев — система работает на себя, а не на тебя. Поэтому не стоит отдавать вузу все свободное время ради «активности», грамот и фотографий с конференций, если это никак не приближает тебя к твоей цели. Если думаешь иначе, попробуй вспомнить самых активных студентов прошлых лет и ответить, где они сейчас. Не вспомнил? Скорее всего, так же будет и с тобой.

2. Ты — главный герой своего фильма

Лучшее, что ты можешь сделать в студенческие годы, — сосредоточиться на собственном образовании. Пытаться изменить всю систему почти бессмысленно: гораздо разумнее сконцентрироваться на том, что действительно находится под твоим контролем. Знания, которые ты получишь в эти годы, определят, насколько далеко ты сможешь пробить себе дорогу. После окончания меда ты, скорее всего, больше не увидишь руководство вуза и 99% своих однокурсников. Они останутся где-то в памяти, но в реальной работе тебе будут служить не знакомства, не грамоты и не статус активиста, а твои знания и навыки. Поэтому перестань играть второстепенную роль в чужом фильме и начни строить собственный.

3. Не трать годы на отечественные и российские учебники

Знание каждой щели в костях, всех нервов, сосудов и их мельчайших ветвей в большинстве случаев никогда тебе не пригодится. Любое знание должно служить тебе и твоим пациентам, а этой цели служат прежде всего клинически ориентированные знания. Лучше уметь распознать первые признаки инсульта, чем наизусть перечислять все ветви сонной артерии по Синельникову. Есть современные книги и образовательные ресурсы на английском языке — в них уже собрано все необходимое для построения карьеры врача международного уровня. Если кто-то с этим не согласен, не спорь. Просто посмотри, где и кем работает этот человек. Потому что, следуя его советам, с высокой вероятностью именно там окажешься и ты.

4. Не слушай советы «экспертов», которые не получили нужного тебе результата

Студенты часто доверяют преподавателям просто потому, что те старше, окончили вуз и работают на кафедре. Но диплом и должность еще не делают человека экспертом по построению карьеры. Такой преподаватель может хорошо объяснять свой предмет и дать отличный совет о том, как самому стать преподавателем в этом же вузе. Если именно этого ты хочешь — спрашивай его. Но если ты хочешь стать врачом международного уровня, спрашивай врача международного уровня. Если хочешь стать миллионером — спрашивай миллионера. Логика очень простая: совет нужно получать у человека, который уже пришел туда, куда хочешь прийти ты. Сказать «работай и учись усердно» может каждый. Только реальный эксперт знает настоящую цену цели, конкретный маршрут к ней и ошибки, которые могут стоить тебе нескольких лет жизни.

5. Поставь конкретные цели на 10 лет вперед

Время в вузе пролетит за одно мгновение. Тот, кто идет в никуда, обычно туда и приходит. Поэтому поставь конкретные цели и определи шаги по их достижению. По пути цели могут меняться и корректироваться — это нормально. Ненормально годами плыть по течению и надеяться, что система сама приведет тебя к хорошей жизни. Не бойся большой работы: когда разбиваешь ее на маленькие ежедневные шаги, она уже не кажется невозможной. И не надейся, что магистратура или ординатура автоматически решит твои проблемы. Никакая программа после выпуска не гарантирует тебе высокооплачиваемую работу, дом, машину и стабильность. Рвать жопу придется и после нее. Многие воспринимают студенчество и ординатуру как самые тяжелые этапы, после которых наконец начинается легкая жизнь. В реальности студенчество — один из самых легких этапов медицинской карьеры. Самое сложное начнется, когда ты получишь диплом и останешься с пациентом один на один. Тогда тебе помогут не красный диплом, не руководство вуза и не сертификаты с конференций. Тебе помогут только знания, которые ты успел превратить в навыки.

🕊farkhodmd
  • 🔥 44
  • ❤ 28
  • 👍 12
  • 👏 3
  • 💯 3
Post #263 9.81K
Agar yana kimdir “shifokor majbur” desa, shunchaki unga mana buni ko‘rsating:

Sen shifokor bo‘lishga qaror qilding, chunki kasb egallashni, o‘zingni, oilangni ta’minlashni va normal kelajak qurishni xohlading.

Tibbiyot universitetiga borib aytasan:
— Men shifokor bo‘lmoqchiman.

Senga javob berishadi:
— Yaxshi. Avval imtihon topshirasan. Keyin yiliga taxminan $2000 to‘laysan. 6–7 yil o‘qiysan. Kam uxlaysan, ko‘p o‘qiysan, buning katta qismini o‘zing mustaqil o‘rganasan. Yo‘l-yo‘lakay seni kamsitishadi, byurokratiya bilan qiynashadi va doim sen hech kim emasligingni eslatib turishadi. Oxirida oladigan diploming esa asosan faqat o‘z mamlakatingda ishlaydi. AQSh yoki Yevropada ishlamoqchi bo‘lsang — deyarli hammasini boshidan boshlaysan.

Sen aytasan:
— Yaxshi, roziman. KONTRAKT imzolaysan.

Ota-onang yillar davomida sening ta’liming va sening kelajaging uchun pul to‘laydi. Qo‘shnilarning kelajagi uchun emas, davlat uchun emas, atrofdagi hamma odamlar uchun emas — sen uchun.

6–7 yil o‘tadi. Hayotingning eng yaxshi yillarini sarflaysan, diplom olasan va nihoyat universitetdan shifokor bo‘lib chiqasan.

Shunda odamlar diplomingni ko‘rib:
— Ooo, demak sen shifokorsan?! Demak, endi sen bizga qarzdorsan! Bu yoqqa kel, haromi! Ishla! Sen axir shifokorsan! Qayoqqa qochyapsan?! Unda nega shifokor bo‘lding?!

🕊farkhodmd
  • 😢 121
  • 🔥 38
  • 😁 29
  • 💯 26
  • 👍 11
Post #262 4.83K
Если кто-то ещё раз скажет, что «врач обязан», просто покажите ему это:

Ты решил стать врачом, потому что хочешь получить профессию, обеспечить себя, свою семью и иметь нормальное будущее.

Приходишь в медвуз и говоришь:
— Я хочу стать врачом.

Тебе отвечают:
— Хорошо. Сначала сдай экзамены. Потом плати примерно $2000 в год. Учиться будешь 6–7 лет. Спать будешь мало, учиться много, причём значительную часть — самостоятельно. По дороге тебя будут унижать, мучить бюрократией и постоянно напоминать, что ты никто. А диплом, который получишь в конце, нормально работает в основном внутри страны. Захочешь работать в США или Европе — начинай практически всё сначала.

Ты говоришь:
— Хорошо, я согласен. Подписываешь КОНТРАКТ.

Твои родители годами платят за твоё образование и твоё будущее. Не за будущее соседей, не за государство, не за всех людей вокруг — за тебя.

Проходит 6–7 лет. Ты тратишь лучшие годы жизни, получаешь диплом и наконец выходишь из университета врачом.

И тут люди видят твой диплом:
— Ооо, так ты врач?! Значит, теперь ты нам должен!
Иди сюда, ублюдок! Работай. Ты же врач. Куда убегаешь?! Зачем тогда стал врачом?!

🕊farkhodmd
  • 🔥 67
  • 😁 19
  • ❤ 12
  • 💔 12
Post #261 4.84K
Bugun patronaj haqidagi postimdan keyin qiziqarli munozara bo‘ldi. Va men tushundimki, bu yerda masala shunchaki “shifokor uyma-uy yurishi kerakmi?” degan savoldan ancha kengroq.

Menga yozishdi: yoshi katta, harakatlanishi cheklangan, og‘ir kasal va kam ta’minlangan bemorlar bor, ular poliklinikaga o‘zlari bora olmaydi, shuning uchun shifokor yoki hamshira ularning uyiga borishga majbur.

Men masalaning aynan shunday qo‘yilishiga qo‘shilmayman — ya’ni shifokor faqat shifokor bo‘lgani uchun kimningdir oldida majbur degan fikrga.

Men kontrakt asosida o‘qiganman. Ota-onam yillar davomida mening o‘qishim uchun pul to‘lagan. Buni bir kun kelib menga: “Endi sen xizmat qilishing va senga nima deyishsa, shuni bajarishing shart”, deyishlari uchun qilishmagan. Ular mening kelajakda tanlovim bo‘lishi uchun pul to‘lashgan. O‘zim to‘g‘ri deb bilgan ish bilan shug‘ullanishim, professional rivojlanishim va shu bilan birga jamiyatga foyda keltirishim uchun.

Har bir shifokorning ortida ham xuddi shunday oddiy insoniy hayot bor: ota-ona, turmush o‘rtog‘i, farzandlar, kreditlar, muammolar, sog‘liq va o‘z oilasi oldidagi mas’uliyat. Shifokor — shunchaki davlat foydalanishi mumkin bo‘lgan nomsiz resurs emas.

Bundan tashqari, shifokorlarning o‘zi ham ko‘p joylarda ijtimoiy jihatdan himoyaga muhtoj qatlam: ulkan mas’uliyat, ruhiy bosim, ortiqcha ish soatlari va har doim ham munosib bo‘lmagan maosh.

Pandemiya vaqtida jamiyat shifokorlarga haqiqatan muhtoj bo‘lganida, ular nimalarga qodir ekanini ko‘rsatdi. Eng og‘ir sharoitlarda ishlashdi, kasallik yuqtirishdi, sog‘lig‘ini, ayrimlari esa hayotini yo‘qotdi. O‘sha paytda ularga qarsak chalishdi.

Pandemiya tugadi — endi nima? Yana shifokorni poyezd tagiga tashlab, “sen majbursan” deyish mumkinmi?

Men qariyalar, nogironligi bo‘lgan yoki og‘ir kasallarni yordamsiz qoldirish kerak demayapman. Aksincha. Ular uchun normal tizim bo‘lishi kerak: uyga borib xizmat ko‘rsatuvchi maxsus brigadalar, ijtimoiy xodimlar, bemorlarni transport bilan ta’minlash, tez tibbiy yordam, dori-darmonlarni yetkazib berish.

Lekin davlatning ijtimoiy muammolarini doim shifokorni universal “teshik yopuvchi vosita” sifatida ishlatish orqali hal qilib bo‘lmaydi.

Shifokor ko‘p yillar davomida kasalliklarni aniqlash va davolash uchun o‘qiydi. U enaga ham emas, kuryer ham emas, ijtimoiy xodim ham emas.

Men o‘zim 2018-yilda patronaj qilganman. Shuning uchun bu tizimni faqat nazariyadan bilmayman. Patronaj amalda qanday bo‘lganini alohida yozaman.

Tibbiyotga umuman aloqasi bo‘lmagan odamlarning shifokorlarga nima qilishlari “shart”ligini tushuntirishlari menga g‘alati tuyuladi. Agar tizim harakatlanishi cheklangan yoki kam ta’minlangan bemorlarga yetarlicha yordam bera olmayotgan bo‘lsa — bu tizimning muammosi. Uni tuzatish kerak, mas’uliyatni eng qulay bo‘lgan odamlarning zimmasiga yuklash emas.

Shifokor ham inson. Uning ham oilasi, farzandlari va o‘z hayotini tanlash huquqi bor.

Jamiyat shifokorlarga “boshqalarga qiyinroq, shuning uchun sen chidashga majbursan” degan tamoyil bilan munosabatda bo‘lar ekan, yaxshi mutaxassislar ularning bilimi, vaqti va mehnati ko‘proq qadrlanadigan joylarga ketishda davom etadi.

Keyin esa yana o‘zimiz savol beramiz: nega bizda shifokorlar yetishmaydi?

🕊farkhodmd
  • 🔥 67
  • ❤ 20
  • 💯 14
  • 👍 10
Older posts →

About this channel

How can I read @farkhodmd without a Telegram account?
TGViewer shows the public web preview Telegram publishes for Farkhod's Blog: recent posts, photos, videos and the subscriber count, with no app, login or account.
How many subscribers does Farkhod's Blog have?
Farkhod's Blog (@farkhodmd) has 2.89K subscribers on Telegram, refreshed roughly every 30 minutes.
Does Farkhod's Blog know I viewed it here?
No. Public channel previews carry no viewer identity, and TGViewer has no accounts or tracking of what you look up.
Threads Profile ViewerView any public Threads profile without an account.Open ThreadLook →Writing with AI? Make it sound human.Metric37 rewrites AI drafts so they read naturally. Free AI detector, 1,500 words free.Try Metric37 →