Farkhod Tursunbaev, MD
Founder, CEO of medcloud
AP/CP Pathology resident at UTMB, Texas, USA.
My personal blog on medicine, education, and life experiences.
My instagram: farkhodmd
My bot: @farkhodsbot
Post #280
1.24K
ATROFGA QARAMANG...
Men ko‘p yillardan beri bir xil manzarani ko‘rib kelaman. Tibbiyotda o‘qib yurganimda boshqa guruhlardagi odamlar meni muhokama qilardi, bilimimni o‘zlariniki bilan solishtirib, meni ahmoq, hech narsani bilmaydi, haddan tashqari baholangan deb ko‘rsatishga harakat qilardi. Keyin USMLE va dars berish boshlandi — yana o‘sha holat. Odamlar aslida men hech narsani bilmasligimni, ular mendan ko‘proq bilishini, mening natijalarim esa hech narsani anglatmasligini aytishardi. Rezidentura boshlandi — yana o‘sha hikoya: kimdir o‘zini kuchliroq deb hisoblaydi, kimdir men o‘z o‘rnimga loyiq emasman deb o‘ylaydi, yana kimdir mening o‘rnimda aynan o‘zi bo‘lishi kerakligiga ishonadi.
Eng qiziq tomoni — men deyarli hech qachon o‘zimni ular bilan solishtirmaganman. Universitetda o‘qib yurganimdayoq tushunardim: bu gapirayotgan odamlarning aksariyati bir necha yildan keyin mening hayotimdan butunlay yo‘qoladi. O‘zini yetib bo‘lmaydigan avtoritet qilib ko‘rsatishga urinayotgan ayrim o‘qituvchilar o‘n yildan keyin ham o‘sha kabinetlarda o‘tiradi. O‘sha paytda mendan aqlliroq ekanini isbotlashga harakat qilgan talabalarning bir qismi oddiy poliklinika yoki xususiy klinikada ishlaydi, keyin esa auditoriya yig‘ish uchun kamera oldida raqsga tushadi. Bunda hech qanday yomon narsa yo‘q. Shunchaki hayot oxir-oqibat haqiqiy masofani har qanday bahsdan yaxshiroq ko‘rsatadi.
Menga doim boshqa narsa qiziq bo‘lgan: nega odamlar o‘zini sen bilan bunchalik ko‘p solishtiradi? Ehtimol, solishtirish ularga vaqtinchalik ustunlik hissini beradi. Agar sening natijang odamni o‘zini yomonroq his qilishga majbur qilsa, uning ikkita yo‘li bor: o‘z ustida ishlash yoki seni qadrsizlantirish. Ikkinchisi ancha oson. “Unga omad kulib boqdi” deyish “men kamroq harakat qildim” deb tan olishdan osonroq. “U hech narsani bilmaydi” deyish “nega unda u men borishni xohlagan joyga yetib bordi?” deb o‘zidan so‘rashdan osonroq.
Lekin muammo shundaki, odam butun energiyasini sening yomonroq ekaningni o‘ziga isbotlashga sarflayotgan paytda, sen u haqida umuman o‘ylamayotgan bo‘lishing mumkin. Sen oldinga yuraverasan, o‘qiysan, ishlaysan, xato qilasan, yana urinib ko‘rasan. U esa hanuz solishtirish bilan band. Aynan shu paytda u allaqachon yutqazgan bo‘ladi, chunki u senga eng qimmat narsasini — o‘z e’tiborini berib qo‘ygan.
Va, ehtimol, eng asosiy xulosa ham shu. Boshqalarning hayotiga juda ko‘p qaray boshlagan zahoting, o‘zingnikini qurishni to‘xtatasan. Kimdir sendan yomonroq ekanini isbotlashga urinayotgan paytingdayoq, o‘zingni yaxshilash uchun sarflashing mumkin bo‘lgan vaqtingni yo‘qotasan. Atrofga qaramang. Sizni qadrsizlantirmoqchi bo‘lgan odamlarga energiyangizni sarflamang. Nega aynan siz o‘z o‘rningizga loyiq ekaningizni hech kimga isbotlamang. Shunchaki har yili shunchalik kuchli bo‘lib boringki, bir kun kelib hech narsani tushuntirishga hojat qolmasin. Har tong bitta vazifa bilan uyg‘oning: kechqurun uyquga yotayotganingizda, kechagi siz bugungi sizni endi yenga olmaydigan darajada o‘zgargan bo‘ling.
🕊farkhodmd
Men ko‘p yillardan beri bir xil manzarani ko‘rib kelaman. Tibbiyotda o‘qib yurganimda boshqa guruhlardagi odamlar meni muhokama qilardi, bilimimni o‘zlariniki bilan solishtirib, meni ahmoq, hech narsani bilmaydi, haddan tashqari baholangan deb ko‘rsatishga harakat qilardi. Keyin USMLE va dars berish boshlandi — yana o‘sha holat. Odamlar aslida men hech narsani bilmasligimni, ular mendan ko‘proq bilishini, mening natijalarim esa hech narsani anglatmasligini aytishardi. Rezidentura boshlandi — yana o‘sha hikoya: kimdir o‘zini kuchliroq deb hisoblaydi, kimdir men o‘z o‘rnimga loyiq emasman deb o‘ylaydi, yana kimdir mening o‘rnimda aynan o‘zi bo‘lishi kerakligiga ishonadi.
Eng qiziq tomoni — men deyarli hech qachon o‘zimni ular bilan solishtirmaganman. Universitetda o‘qib yurganimdayoq tushunardim: bu gapirayotgan odamlarning aksariyati bir necha yildan keyin mening hayotimdan butunlay yo‘qoladi. O‘zini yetib bo‘lmaydigan avtoritet qilib ko‘rsatishga urinayotgan ayrim o‘qituvchilar o‘n yildan keyin ham o‘sha kabinetlarda o‘tiradi. O‘sha paytda mendan aqlliroq ekanini isbotlashga harakat qilgan talabalarning bir qismi oddiy poliklinika yoki xususiy klinikada ishlaydi, keyin esa auditoriya yig‘ish uchun kamera oldida raqsga tushadi. Bunda hech qanday yomon narsa yo‘q. Shunchaki hayot oxir-oqibat haqiqiy masofani har qanday bahsdan yaxshiroq ko‘rsatadi.
Menga doim boshqa narsa qiziq bo‘lgan: nega odamlar o‘zini sen bilan bunchalik ko‘p solishtiradi? Ehtimol, solishtirish ularga vaqtinchalik ustunlik hissini beradi. Agar sening natijang odamni o‘zini yomonroq his qilishga majbur qilsa, uning ikkita yo‘li bor: o‘z ustida ishlash yoki seni qadrsizlantirish. Ikkinchisi ancha oson. “Unga omad kulib boqdi” deyish “men kamroq harakat qildim” deb tan olishdan osonroq. “U hech narsani bilmaydi” deyish “nega unda u men borishni xohlagan joyga yetib bordi?” deb o‘zidan so‘rashdan osonroq.
Lekin muammo shundaki, odam butun energiyasini sening yomonroq ekaningni o‘ziga isbotlashga sarflayotgan paytda, sen u haqida umuman o‘ylamayotgan bo‘lishing mumkin. Sen oldinga yuraverasan, o‘qiysan, ishlaysan, xato qilasan, yana urinib ko‘rasan. U esa hanuz solishtirish bilan band. Aynan shu paytda u allaqachon yutqazgan bo‘ladi, chunki u senga eng qimmat narsasini — o‘z e’tiborini berib qo‘ygan.
Men anchadan beri bir narsani tushunib yetganman: haqiqatan ham raqobat qilishga arziydigan yagona odam — bu kechagi o‘zing. Agar bugun kechagidan kuchliroq, intizomliroq, aqlliroq, xotirjamroq yoki foydaliroq bo‘lsang, demak to‘g‘ri yo‘ldasan. Qolganlarning hammasi — shunchaki shovqin.
Va, ehtimol, eng asosiy xulosa ham shu. Boshqalarning hayotiga juda ko‘p qaray boshlagan zahoting, o‘zingnikini qurishni to‘xtatasan. Kimdir sendan yomonroq ekanini isbotlashga urinayotgan paytingdayoq, o‘zingni yaxshilash uchun sarflashing mumkin bo‘lgan vaqtingni yo‘qotasan. Atrofga qaramang. Sizni qadrsizlantirmoqchi bo‘lgan odamlarga energiyangizni sarflamang. Nega aynan siz o‘z o‘rningizga loyiq ekaningizni hech kimga isbotlamang. Shunchaki har yili shunchalik kuchli bo‘lib boringki, bir kun kelib hech narsani tushuntirishga hojat qolmasin. Har tong bitta vazifa bilan uyg‘oning: kechqurun uyquga yotayotganingizda, kechagi siz bugungi sizni endi yenga olmaydigan darajada o‘zgargan bo‘ling.
🕊farkhodmd
- 🔥 76
- ❤ 40
- ⚡ 15
- ❤🔥 10
- 👍 1




