Menga bot orqali yozishdi: eski ToshMI’da talabalarga ma’ruzalarda ham joy yetishmayapti. Natijada ayrim darslar oddiy xonalarda o‘tkazilyapti, ba’zi talabalar esa koridorlarda o‘tirishga majbur bo‘lyapti...

Talabalar dekanatga shikoyat qilganidan keyin esa, ularning aytishicha, sharoit yanada yomonlashgan — balki bu o‘ziga xos “jazo” sifatida qilingandir. Shu bilan birga, ko‘plab xonalarda normal ventilyatsiya ham, konditsioner ham yo‘q.

Men doim o‘ylardim: bunaqa sharoitlarda biz o‘z vaqtimizda o‘qiganmiz, hozir esa hammasi ancha yaxshilangan bo‘lishi kerak deb.

Bizning davrimizda talabalarga ko‘pincha xuddi bir poda kabi munosabat qilishardi: go‘yoki ular normal sharoit, hurmat va oddiy qulaylikka muhtoj bo‘lmagan odamlar. Ko‘rinishidan, hatto katta miqdorda kontrakt to‘lasang ham, bu har doim ham nimanidir o‘zgartirmas ekan.

Aslida bu yerda murakkab matematika yo‘q.

Talabalar soni bor. Auditoriyalar soni bor. O‘rindiqlar soni bor. Universitet nechta talabani qabul qilayotganini va ularga normal o‘quv jarayonini ta’minlash uchun jismoniy imkoniyati yetadimi-yo‘qmi, nega oldindan hisoblab bo‘lmaydi?

Universitet talabalar kelib, ta’lim uchun pul to‘lab turgan paytgacha mavjud bo‘ladi.

Talabalar — universitetning xizmatkori emas. Ular buyurtmachi va mijoz. Ular ta’lim, infratuzilma va o‘qish sharoitlari uchun pul to‘laydi.

Rahbariyat ham ularga aynan shunday munosabatda bo‘lishi kerak — universitetning o‘zi mavjud bo‘lishiga va moliyalashtirilishiga, jumladan xodimlar maoshiga ham hissa qo‘shayotgan insonlar sifatida.

Talabani universitetga kiritishning o‘zi unga katta yaxshilik qilgandek qaraydigan eski tushunchadan nihoyat voz kechish kerak.

Universitet talabaga yaxshilik qilmaydi. Talaba universitetni tanlaydi va uning xizmatlari uchun pul to‘laydi.

🕊farkhodmd