Agar yana kimdir “shifokor majbur” desa, shunchaki unga mana buni ko‘rsating:

Sen shifokor bo‘lishga qaror qilding, chunki kasb egallashni, o‘zingni, oilangni ta’minlashni va normal kelajak qurishni xohlading.

Tibbiyot universitetiga borib aytasan:
— Men shifokor bo‘lmoqchiman.

Senga javob berishadi:
— Yaxshi. Avval imtihon topshirasan. Keyin yiliga taxminan $2000 to‘laysan. 6–7 yil o‘qiysan. Kam uxlaysan, ko‘p o‘qiysan, buning katta qismini o‘zing mustaqil o‘rganasan. Yo‘l-yo‘lakay seni kamsitishadi, byurokratiya bilan qiynashadi va doim sen hech kim emasligingni eslatib turishadi. Oxirida oladigan diploming esa asosan faqat o‘z mamlakatingda ishlaydi. AQSh yoki Yevropada ishlamoqchi bo‘lsang — deyarli hammasini boshidan boshlaysan.

Sen aytasan:
— Yaxshi, roziman. KONTRAKT imzolaysan.

Ota-onang yillar davomida sening ta’liming va sening kelajaging uchun pul to‘laydi. Qo‘shnilarning kelajagi uchun emas, davlat uchun emas, atrofdagi hamma odamlar uchun emas — sen uchun.

6–7 yil o‘tadi. Hayotingning eng yaxshi yillarini sarflaysan, diplom olasan va nihoyat universitetdan shifokor bo‘lib chiqasan.

Shunda odamlar diplomingni ko‘rib:
— Ooo, demak sen shifokorsan?! Demak, endi sen bizga qarzdorsan! Bu yoqqa kel, haromi! Ishla! Sen axir shifokorsan! Qayoqqa qochyapsan?! Unda nega shifokor bo‘lding?!

🕊farkhodmd