Corvid's Media Journal

اگر خودتون می‌نویسید و علائم نگارشی رو رعایت می‌کنید و چنل شلوغی ندارید این پست رو فوروارد کنید که به مدت چند شب یه متن ازتون فور کنم اینجا.

Hopefully writing something while listening to Fairuz.

#playlist

And I hate how people dont understand that the danger of AI is not smth to be looking forward to prevent in the future like those in sci-fi movies like monstrous robots are you 7? it is present and it is happening already and its shrinking and sucking the life out of people and the planet. right. now.

کاش چون پاییز بودم... کاش چون پاییز بودم
کاش چون پاییز خاموش و ملال‌انگیز بودم
برگ‌های آرزوهایم یکایک زرد می‌شد
آفتاب دیدگانم سرد می‌شد

آسمان سینه‌ام پردرد می‌شد
ناگهان توفان اندوهی به جانم چنگ می‌زد
اشک‌هایم همچو باران
دامنم را رنگ می‌زد

وه... چه زیبا بود اگر پاییز بودم
وحشی و پرشور و رنگ‌آمیز بودم
شاعری در چشم من می‌خواند... شعری آسمانی
در کنارم قلب عاشق شعله می‌زد

در شرار آتش دردی نهانی
نغمه‌ی من...
همچو آوای نسیم پرشکوه
عطر غم می‌ریخت بر دل‌های خسته
پیش رویم:
چهره‌ی تلخ زمستان جوانی
پشت سر:
آشوب تابستان عشقی ناگهانی
سینه‌ام:
منزلگه اندوه و درد و بدگمانی
کاش چون پاییز بودم... کاش چون پاییز بودم

- اندوه‌پرست از فروغ فرخزاد
#poetry

در راستای تاثیرات نظام سرمایه‌داری روی صنعت نشر در این حد فقط بگم که شرکت Mattel، سازنده‌ی عروسک باربی (و اکثر کارتون‌های کودکی ما) برای اینکه بتونه از ترند داستان‌های رومنتسی استفاده کنه، به الکس استر (نویسنده‌ی مجموعه‌ی "نورفام" یا Lightlark که یکی از بدترین آثار فانتزی معاصره) پول داده تا یه داستان رومنتسی YA برای باربی بنویسه.
و خب این اصلا چیز خوبی نیست:)
https://youtu.be/-ucHTlQIiCE?si=OjqHqOHKk3MCdmS2

#youtube

کتاب یکی از محدود کالاهایی هست که ظاهر اون نباید از محتوای اون، برای ما مهم‌تر باشه. کتاب، جلدش نیست، بلکه داستانی هست که در اون جریان داره. چه فایده داره اگر ما یک ورژن "زیبا" از یک کتاب رو با قیمت نجومی بگیریم درحالی که نه تنها به موضوع کتاب علاقه نداریم و قصدی هم برای خوندنش نداریم، بلکه خود کیفیت ترجمه یا نوشتار کتاب هم بسیار پایین هست. با خرید این ورژن‌های "خاص"، انتشارات ریشه‌ی خودشون رو فراموش می‌کنن و روی میارن به قیمت‌هایی حتی بالاتر با "هدایایی" که با هوش‌مصنوعی "طراحی" شدن و در نهایت همشون سر از فروشگاه‌های کتاب دست دوم و یا سطل آشغال درمیارن. انتشارات همین الان هم به کیفیت آثاری که ترجمه و منتشر می‌کنن، اهمیتی نمی‌دن و حتی براشون مهم نیست که مجموعه‌ای مثل ناتوان، یک سرقت ادبی کامل هست. اهمیتی نمی‌دن که هر جلد مجموعه‌ای مثل درباری از خار و رز رو به دو کتاب مختلف تبدیل کردن تا پول بیشتری بگیرن. اهمیتی به کیفیت پایین ترجمه و ویراستاری که انگار هرگز انجام نشده، نمیدن. تنها چیزی که براشون مهم هست، پول بیشتره.
و این یعنی مشت کپیتالیسم دور گلوی صنعت نشر، روز به روز محکم‌تر میشه، قدرت خرید مردم روز به روز کمتر میشه و موج ضدروشنفکری روز به روز بیشتر قدرت می‌گیره و روی جامعه تاثیر منفی می‌ذاره.

همونطور که توی این پست‌ها هم اشاره کردم، بخاطر همین ورژن‌های "خاص" و "جذاب" که انتشارات مختلف با قیمت‌های نجومی منتشر می‌کنن، کتاب تبدیل به یک کالای لاکچری شده که کسی دیگه به محتوای اون اهمیت نمیده و فقط "ظاهر" کالایی که خریداری می‌کنن براشون مهمه. مثلا دو جلد مجموعه‌ی همزاد در یک جعبه با طرح هوش‌مصنوعی به فروش می‌رسیدن که این جعبه توی هیچ کتابخونه‌ای جا نمی‌شد و نمیتونست به عنوان محافظ کتاب‌ها برای نو نگه داشتن اون‌‌ها هم عمل کنه. این جعبه فقط یک آیتم به ظاهر اشانتیون بود تا به مخاطب این توهم رو بده که داره بیشتر از هزینه‌ای که کرده، کالا تحویل می‌گیره. یا مثلا اون ورژن "خونی" دراکولا که ادمین اون چنل هم مثال زدن با قیمت یک میلیون و ششصد هزار تومان (با تخفیف ایران کتاب و بدون احتساب هزینه‌ی ارسال) به فروش می‌رسه درحالی که انتشارات ققنوس همین کتاب رو با قیمت ۸۳۶ تومان و نشر برج با قیمت یک میلیون و هشتاد هزار تومان (با تخفیف ایران کتاب و بدون احتساب هزینه‌ی ارسال) به فروش می‌رسونن. تفاوت دیگه‌ی این کتاب‌ها هم اینه که مترجمین ورژن‌های ققنوس و برج، شناخته شده هستن؛ اما نشر سپاس نه خودش انتشارات شناخته شده‌ای هست و نه مترجمی که این کتاب رو ترجمه کرده. این یعنی کیفیت ترجمه‌ی کتاب مشخص نیست و وقتی کتابفروشی‌ها فقط و فقط روی "ظاهر" کتاب تمرکز می‌کنن، اکثر مخاطبین فراموش می‌کنن که حتی باید به کیفیت ترجمه فکر کنن. البته که برای خیلی‌ها اهمیتی هم نداره چون فقط ظاهر کتاب براشون مهم هست، حتی اگر ندونن که چطور باید این کتاب رو توی کتابخونه‌ی خودشون قرار بدن که کیسه‌ی خون روی کتاب، مورد فشار قرار نگیره.

احساس می‌کنم خیلی‌ها متوجه نیستن که اکثر کتابفروشی‌های آنلاین "معرفی" نمی‌کنن و "تبلیغ" می‌کنن. درست مثل بلاگرهایی که بعضی فروشگاه‌های اینترنتی لباس و اکسسوری و... رو معرفی می‌کنن، خیلی از کتابفروشی‌های اینستاگرامی و تلگرامی هم هدفشون "معرفی" کتاب‌هایی که خوندن نیست. بعضی از این‌ها حتی کتابی که معرفی می‌کنن رو به دلایل مختلف، ممکنه نخونده باشن. هدفشون فقط تبلیغ کتاب و فروش بیشتر هست و نه معرفی یک اثری که خودشون دوست داشتن.

توی طاقچه به دنبال کتاب‌های تالیفی و سبک بودم که جو مناسبی داشته باشن و تقریبا هیچ کتاب مناسبی پیدا نکردم. تمام کتاب‌های بزرگسالی که به چشمم خوردن، یک حس و حال تاریک و افسرده داشتن با شخصیت‌هایی که درگیر جنگ، فقر، تنهایی و یک احساس اسارت خاصی هستن که کمتر پیش میاد توی کتاب‌های کشورهای دیگه ببینم. من داستان‌های افسرده و تاریک زیادی می‌خونم از کشورهای مختلف، اما ادبیات هیچ کشوری رو ندیدم که انقدر درگیر احساس اسارت و افسردگی باشه. نمیگم که ادبیات تمام کشورهای دنیا رو می‌شناسم، ولی تاحالا برام پیش نیومده که در ادبیات کشور خاصی، هیچ کتاب معاصری پیدا نشه که سبک و شاد باشه. حتی کتاب آبنبات هل‌دار که طنز هست، در زمان جنگ ایران و عراق اتفاق میوفته و برادر شخصیت اصلی، به جبهه رفته.
البته که دلیل این پدیده کاملا مشخص هست، اما باز هم بنظرم ناراحت کننده‌ست که مهم نیست ما در چه ژانری و با چه شخصیت‌هایی داستان بنویسیم، حتی در رهایی هنر و ادبیات هم ما همچنان اون احساس اسارت و تاریکی رو با خودمون به قلم می‌کشیم.

Updated Autumn Reading List.
#books

این بچه گربه ناز اسمش نعناست چون تو حیاط خوابگاه بین نعناها پیداش کردیم😭
ولی دست نعنا شکسته
بردیمش دامپزشکی و عکسبرداری شد ازش
نیاز داره جراحی بشه احتمالا
هزینه‌ش حدود ۱۵ تومن میشه
خیلی خیلی خوشحال میشیم اگه هرچند خیلی کم بتونید به نعنا کمک کنید :(((

نازنین اونق 6219861916976599

I feel like I made a mistake by not including anything lighthearted or simple in my list. Every book in this list is heavy and highly literary (most of them are historical) and although they're short, they can very much diminish my foundagain interest in reading, especially since I will most likely be reading The End of August by Yu Miri for the entire season.
I will check the books I have and rewrite the list.

یک مشکل دیگه اینجاست که در دنیایی برپایه‌ی نظام سرمایه‌داری، تنها راه بقای یک فرد عادی، شرکت در همین سیستم هست. ما برای بقا، به پول نیاز داریم، این پول کافی برای بقا، فقط با انجام یکسری کارهای خاص به دست میاد که اکثر مواقع جزو علایق ما نیستن و برای رشد و پیشرفت در این حیطه‌های کاری که بهشون علاقه نداریم هم مجبور به استفاده از همین سیستم سرمایه‌داری هستیم. چنین شرایطی تقصیر فرد عادی نیست، بلکه تقصیر سیستم و افرادی هست که این سیستم رو سرپا نگه می‌دارن.
البته این موضوع هرگز نباید فراموش بشه که تنها راه تغییر سیستم، مقابله با نظام سرمایه‌داری با کارهای هرچند کوچیک مثل استفاده نکردن از هوش‌مصنوعی تولید کننده و آگاهی‌رسانی از آسیب‌های اون هست. کارهای دیگه‌ای مثل حمایت از کسب و کارهای کوچک و شخصی هم میشه انجام داد که درسته نیاز به سرمایه دارن، اما این خیلی بهتره که سرمایه‌ی ما در جیب افراد دیگر مثل خودمون بره تا میلیاردری که حاضره هرکاری بکنه غیر از اینکه حقوق کارمندان خودش رو بده.

نظام سرمایه‌داری آسیب‌های بسیاری به جامعه‌ی ما زده، اما احساس می‌کنم یکی از آسیب‌هایی که کمتر ازش صحبت میشه (یا کم پیش میاد که به کپیتالیسم نسبت داده بشه) یک نوع احساس فرسودگی خاص هست که مختص به تجربه‌ی مجازی ماست. اینکه در اپی مثل پینترست باید در میان عکس‌های عادی و تبلیغ‌های استتار شده بین اون‌ها و بدتر از همه، عکس‌های تولید شده با هوش‌مصنوعی بگردیم تا چیزی که می‌خوایم رو پیدا کنیم. همین در اپ‌های دیگر مثل یوتیوب، اینستاگرام، توییتر، تیک‌تاک و... هم اتفاق میوفته. مدام باید بین تبلیغات و محتوای واقعی و محتوای تولید‌ شده با هوش‌مصنوعی بگردیم تا بتونیم محتوای موردعلاقه‌ی خودمون رو پیدا کنیم. دریایی از رنگ‌های روشن، اتفاقات سریع و تند، صداهای بلند، آهنگ‌های ترند تکراری، افرادی که سعی می‌کنن تبلیغ بودن محتواشون رو پنهان کنن، اسپانسرهای تکراری، چک هزارباره‌ی واقعی بودن محتوا و محتوای دزدیده شده. همه‌ی این‌ها باعث ایجاد یک احساس فرسودگی در مخاطب میشن که در نظر من، خودش رو به شکل افسردگی و تقلای ناامیدانه برای جدایی از فضای مجازی نشون میده. و این تقلا ناامیدانه‌ست چون که در بهترین حالت، چند روز بیشتر دووم نمیاره. ما معتاد دوپامینی هستیم که از این رنگ‌های روشن، صداهای بلند و اتفاقات تند و سریع دریافت می‌کنیم.
و سود نظام سرمایه‌داری هم در همین اعتیاد هست. تا وقتی ما معتاد باشیم، مدام به فضای مجازی و در نتیجه، تبلیغ‌های شرکت‌های میلیاردی برمی‌گردیم، با استفاده از هوش‌مصنوعی به ثروت میلیاردرها اضافه می‌کنیم و تا ابد در مشت یک عده‌ی محدود باقی می‌مونیم که هرچه مشت اون‌ها دور توجه ما محکم‌تر بشه، قدرت اون‌ها در جامعه بیشتر و در نتیجه نظام سرمایه‌داری، پایدارتر میشه.

متاسفانه وضعیت تخت‌جمشید چندان خوب نیست و هم از طرف توریست‌ها بهش آسیب میرسه و هم دولت چندان اهمیتی به محافظت از تخت جمشید نمیده. چند روز پیش حتی مطلبی خوندم که می‌گفت قراره بخشی از حاشیه‌ی تخت جمشید رو به ساخت هتل‌ها و مکان‌های تفریحی جدید اختصاص بدن که یعنی آسیب بیشتر به این مکان باستانی.

موزه‌ی موردعلاقه هم فقط تخت جمشید به ذهنم میرسه. هربار که شیراز میرم، حتما به تخت جمشید هم میرم و دوباره کل گالریم رو پر از عکس‌های موزه و خود تخت جمشید می‌کنم.