یک مشکل دیگه اینجاست که در دنیایی برپایه‌ی نظام سرمایه‌داری، تنها راه بقای یک فرد عادی، شرکت در همین سیستم هست. ما برای بقا، به پول نیاز داریم، این پول کافی برای بقا، فقط با انجام یکسری کارهای خاص به دست میاد که اکثر مواقع جزو علایق ما نیستن و برای رشد و پیشرفت در این حیطه‌های کاری که بهشون علاقه نداریم هم مجبور به استفاده از همین سیستم سرمایه‌داری هستیم. چنین شرایطی تقصیر فرد عادی نیست، بلکه تقصیر سیستم و افرادی هست که این سیستم رو سرپا نگه می‌دارن.
البته این موضوع هرگز نباید فراموش بشه که تنها راه تغییر سیستم، مقابله با نظام سرمایه‌داری با کارهای هرچند کوچیک مثل استفاده نکردن از هوش‌مصنوعی تولید کننده و آگاهی‌رسانی از آسیب‌های اون هست. کارهای دیگه‌ای مثل حمایت از کسب و کارهای کوچک و شخصی هم میشه انجام داد که درسته نیاز به سرمایه دارن، اما این خیلی بهتره که سرمایه‌ی ما در جیب افراد دیگر مثل خودمون بره تا میلیاردری که حاضره هرکاری بکنه غیر از اینکه حقوق کارمندان خودش رو بده.