نظام سرمایه‌داری آسیب‌های بسیاری به جامعه‌ی ما زده، اما احساس می‌کنم یکی از آسیب‌هایی که کمتر ازش صحبت میشه (یا کم پیش میاد که به کپیتالیسم نسبت داده بشه) یک نوع احساس فرسودگی خاص هست که مختص به تجربه‌ی مجازی ماست. اینکه در اپی مثل پینترست باید در میان عکس‌های عادی و تبلیغ‌های استتار شده بین اون‌ها و بدتر از همه، عکس‌های تولید شده با هوش‌مصنوعی بگردیم تا چیزی که می‌خوایم رو پیدا کنیم. همین در اپ‌های دیگر مثل یوتیوب، اینستاگرام، توییتر، تیک‌تاک و... هم اتفاق میوفته. مدام باید بین تبلیغات و محتوای واقعی و محتوای تولید‌ شده با هوش‌مصنوعی بگردیم تا بتونیم محتوای موردعلاقه‌ی خودمون رو پیدا کنیم. دریایی از رنگ‌های روشن، اتفاقات سریع و تند، صداهای بلند، آهنگ‌های ترند تکراری، افرادی که سعی می‌کنن تبلیغ بودن محتواشون رو پنهان کنن، اسپانسرهای تکراری، چک هزارباره‌ی واقعی بودن محتوا و محتوای دزدیده شده. همه‌ی این‌ها باعث ایجاد یک احساس فرسودگی در مخاطب میشن که در نظر من، خودش رو به شکل افسردگی و تقلای ناامیدانه برای جدایی از فضای مجازی نشون میده. و این تقلا ناامیدانه‌ست چون که در بهترین حالت، چند روز بیشتر دووم نمیاره. ما معتاد دوپامینی هستیم که از این رنگ‌های روشن، صداهای بلند و اتفاقات تند و سریع دریافت می‌کنیم.
و سود نظام سرمایه‌داری هم در همین اعتیاد هست. تا وقتی ما معتاد باشیم، مدام به فضای مجازی و در نتیجه، تبلیغ‌های شرکت‌های میلیاردی برمی‌گردیم، با استفاده از هوش‌مصنوعی به ثروت میلیاردرها اضافه می‌کنیم و تا ابد در مشت یک عده‌ی محدود باقی می‌مونیم که هرچه مشت اون‌ها دور توجه ما محکم‌تر بشه، قدرت اون‌ها در جامعه بیشتر و در نتیجه نظام سرمایه‌داری، پایدارتر میشه.