Təəssüf ki, ümmətin bir hissəsi elə bir hala gəlib ki, futbolda bir qeyri-müsəlmanın başqa bir qeyri-müsəlman üzərində qələbəsini öz qələbəsi kimi yaşayır.

Nə iman qazandı.
Nə bir qarış müsəlman torpağı azad olundu.
Nə bir məzlumun göz yaşı silindi.
Nə də Allahın dini izzət tapdı.

Amma sevinir...

Sanki böyük bir fəth baş verib.

Bu, qələbə deyil.
Bu, məğlub düşüncənin sevincidir.

Söhbət futbol oynamaqdan və ya oyuna baxmaqdan getmir. Problem odur ki, ümmətin izzət hissi stadionların nəticələrinə bağlanıb. Halbuki meydanda oynayanların da, onları idarə edən sistemlərin də ümmətin dərdi ilə heç bir əlaqəsi yoxdur.

Müsəlmanın sevinci Allahın dininin ucalması, haqqın yayılması və ümmətin izzət qazanması ilə olmalıdır. Əgər sevincimizin zirvəsi hansısa milli komandanın kubok qazanmasıdırsa, deməli, qəlblərimiz böyük hədəflərdən uzaqlaşıb, kiçik təsəllilərlə kifayətlənməyə öyrəşib.