دوکسا

لطفا کپشن را بخوانید

🌿 یک درخواست از همه دوستداران طبیعت...

اگر این پست به دست شما رسیده، لطفاً چند ثانیه برای کمک به طبیعت زاگرس وقت بگذارید.

چند روز پیش سه دوربین تله‌ای ما که برای ثبت و پایش حیات‌وحش زاگرس نصب شده بودند، در منطقه ی دالاو در حد فاصل شهرستان چوار و شهرستان ایوان در استان ایلام به سرقت رفتند! این دوربین‌ها ابزار شخصی نبودند؛ آن‌ها وسیله‌ای برای شناخت، مستندسازی و حفاظت از حیات‌وحش این سرزمین بودند.

در صورت امکان این پست را بازنشر کنید تا شاید به دست کسی برسد که از سرنوشت این دوربین‌ها خبری دارد.

اگر هرگونه اطلاعاتی درباره این دوربین‌ها دارید، لطفاً با ما تماس بگیرید. برای اطلاعاتی که به پیدا شدن و بازگشت دوربین‌ها منجر شود، پاداش مناسبی در نظر گرفته‌ایم و در صورت تمایل، هویت اطلاع‌دهنده کاملاً محرمانه خواهد ماند.


📞 شماره تماس: ۰۹۱۸۳۴۱۳۴۴۰

همچنین می‌توانید از طریق لینک‌ صفحه ی اینستاگرام مهدی نورمحمدی درج‌شده در زیر این پست با ما در ارتباط باشید.
https://www.instagram.com/mehdi_nourmohammadi1?igsh=MTZzNmtuenM5cXZhNg==

از همراهی و بازنشر شما صمیمانه سپاسگزاریم. 🌿🙏

خبرِ جانگداز، فقط مربوط به درگذشت عزیزان نیست. ربودن تفنگ سربازی که برای مام میهن می جنگد؛ می تواند جانگدازتر از آن باشد. سرقت وسایل اطفای حریق جنگل‌های در حال سوختن می تواند خانمان براندازتر باشد و دزدیدن دوربین های مستندسازی که برای روایت و نگه داشت، گونه های مختلف گیاهی و جانوری این مرز و بوم ، قرار را به بی قراری پیوند زده و تمامی خطرات را به جان خریده، جانگدازتر و خانمان‌براندازتر است.

استاد مهدی نورمحمدی ، مستند سازی است که آوازۀ آثار ماندگارش، مرزهای ملی و بین المللی را درنوردیده . سخن گفتن در بارۀ او، مجالی به وسعت طبیعت این دیار می طلبد. طبیعتی که عاشقانه برای حفظ آن ، سال هاست که خالصانه تلاش می کند.

مهدی نورمحمدی، روایتگر زندگی گیاهان و جانورانی است که بخشی از هویت طبیعی این زیست بوم به شمار می روند. او سال هاست که بار سنگین دغدغه ی حفظ و احیای محیط زیست را در کوه و کمر، دشت و جنگل با خود حمل می کند.

سرقت دوربین های مهدی نورمحمدی، تنها دزدیدن یک وسیله نیست ، ربودن اعتماد عمومی است. از بین بردن رسم فتوت و جوانمردی است. دزدیدن صدایی است که سرایندۀ نادیده ها و ناشنیده هاست. سرقت سال ها صبوری و خون دل خوردن است. زخمی است بر پیکر تمامی درختانی که ملتمسانه بقای خویش را فریاد می کشند. سیلی سیلابی است که خاک را می شوید و کوه را عریان می سازد. تازیانۀ طوفان است بر آشیان پرندگان مضطرب و خاموش کردن چشمانی است که نگران زاگرس و آیندۀ آنند.

بهروز سپیدنامه ، 28 مرداد 1405
https://t.me/AllisData

فایلی منسوب به دکتر علی شریعتی در نقد آمریکا در فضای مجازی دست به دست می شود که احتمالا توسط هوش مصنوعی صدا گذاری شده است.

اصل سخنان درست اند و از کتاب "با مخاطب های آشنا" بخش " با پدر، استاد، مراد، همسر و فرزند" در یکی از نامه هایی که دکتر شریعتی خطاب به فرزندش احسان نوشته اقتباس شده است.

قبلا در یادداشتی "با عنوان فضای مجازی و اقناع بی استناد" به نقد شعری که به دکتر قیصر امین پور منسوب کرده بودند و به نامه ای از کتاب "پریچهر" نوشته "حامد عسکری" که به سندی از دوران قاجار (نامه زنی از روزگار قاجار خطاب به نامزدش) نسبت داده بودند پرداختم.

پیش تر از این، جملات فراوانی را به دکتر شریعتی نسبت می دادند اما امروزه کار به صداگذاری رسیده است. البته، خوشبختانه در این صداگذاری، اصل متن مستند و مربوط به دکتر علی شریعتی است.

قابل توجه است که دکتر شریعتی نامه های شخصی خود را برای عموم در قالب سخنرانی ارائه نکرده است و این نامه نیز یکی از آن هاست.

(بهروز سپیدنامه)

آلبرو کامو:

آرمان هایی هست که ارزش دارند برایشان بمیریم، ولی هیچ آرمانی ارزش آن را ندارد که برایش دست به کشتن بزنیم.

منبع:

فنایی، ابوالقاسم . (1400)، افسون گل سرخ: کندوکاوی در تبیین اخلاقی واقعه کربلا، تهران: نگاه معاصر

پی یر بوردیو:

برای کار علمی کردن باید خشمگین بود و برای فرونشاندن این خشم باید کار علمی کرد


منبع:

آرکون، محمد (۱۳۹۹)، اسلام و سکولاریسم ، ترجمه: کیوان محمدی و بیان راستگو، تهران: نگاه معاصر

گاه در حین مطالعه ی متن به ترکیب، گزاره، سطر یا عبارت برجسته ای می رسی که لبریز از معنی است و تو را به درنگی طولانی فرامی خواند و زندگی حاصل چنین درنگ هایی است:

زمهریری است دنیا که در آن
عشق یک لحظه ی آفتابی است

زین پس در مواجهه ی با متن به چنین عباراتی که رسیدم شما را در ابتهاج متن شریک می کنم. علی الحساب دو مورد تقدیم می دارم👇

دورۀ کارشناسی علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبایی، توفیق شاگردی دکتر داور شیخاوندی را یافتم . با استاد، درس «جامعه شناسی آموزش و پرورش» داشتیم. نظم و انضباط توأم با اخلاق، از ویژگی های بارز او بود. نکتۀ قابل تأمل در تعهد کاری و الگو دهی دکتر شیخاوندی که برای بنده سرمشق و درس آموز بود، حساسیت علمی نسبت به تکالیف دانشجویی و ارائۀ بازخورد به آنان بود. دکتر شیخاوندی تمامی تکلیف را با دقت مطالعه کرده و حاشیه نویسی می نمودند. در صورت نیاز زیر واژه ها و جملات خط کشیده و ویرایش صوری و محتوایی می کردند. توان و خلاقیت دکتر شیخاوندی در معادل سازی واژگان بیگانه با زبان فارسی نیز در خور ستایش بود. یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.

بهروز سپیدنامه

تنها خداست که می ماند

دکتر داور شیخاوندی، استاد جامعه‌شناسی و عضو پیشکسوت انجمن جامعه‌شناسی ایران و چهره ماندگار استان اردبیل پس از تحمل دوره‌ای کوتاه رنج و بیماری امروز در بیمارستان ایرانشهر تهران دار فانی را وداع گفت

دکتر داور شیخاوندی، دکترای جامعه‌شناسی از دانشگاه کلمبیا و دکترای برنامه ریزی اجتماعی از دانشگاه سوربن، متولد 1312 در اردبیل است. او تا کنون بیش از 22 عنوان کتاب در زمینه‌های آموزش و پرورش، آسیب‌شناسی و برنامه‌ریزی اجتماعی منتشر کرده است. جامعه‌شناسی تجدد ماکس وبر، پنج مقاله ماکس و انگلس در مورد ایران، تکوین و تکون هویت ایرانی، جامعه‌شناسی انحرافات و مسائل جامعوی، جامعه‌شناسی آموزش و پرورش، بحران‌های جهانی آموزش و پرورش و زایش و خیزش ملت، برخی از کتاب‌های او هستند که از ایشات به یادگار ماندند

«مناسک گرایی» بلای دیگری است که نظام زیستی – پزشکی بدان مبتلاست. مناسک گرا (مناسک پرست) - به تعبیر «مرتون» - کسی است که هدف را فراموش کرده و تنها به وسیله می اندیشد، لذا وسایل برای او مهم تر از اهداف اند. این که شرایط علمی و استانداردهای امتحان رعایت شود و نباید از اصول استاندارد عدول کرد، امری مقبول و در خور توجه است، اما در وضعیت بحران، ایجاد شرایط آرامش روحی - روانی دانشجویان و خانواده های آنان مهم تر از هدف یاد شده است. به عنوان مثال، تشکیل پرونده برای یک بیمار و پذیرش او، جز مناسک مراکز درمان اند اما این قاعده برای یک بیمار اورژانسی صدق نمی کند. یک بیمار اورژانسی باید بدون فوت وقت تحت اقدامات اولیه و اساسی قرار گیرد و بعد از آن می توان مناسک پذیرش را انجام داد. پس اگر فرایند درمان بیمار اورژانسی را موقوف به تکمیل پروندۀ پذیرش او قرار دهیم این اهمال ممکن است به عوارض جبران ناپذیری بینجامد.

در شرایطی که وزارت بهداشت بر پای بندی به مناسک امتحانی خویش مُصِر است و بر تأمین کیفیت قابل قبول آزمون‌ها تأکید دارد، مناسب ترین تصمیم، موکول کردن تمامی امتحانات به زمانی دیگر بود. زیرا در شرایط بحرانی تأمین آرامش روحی - روانی دانشجویان و تأمین استانداردهای امتحان مانعه الجمع اند. لازم به ذکر است، دروس نظری و عملی رشته های فنی و مهندسی، علوم پایه و علوم خاص وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری از نظر فرم و محتوا با دروس رشته های علوم پزشکی هماوردی می نمایند، با این وصف، وزیر عتف تصمیم مدبرانه ای اتخاذ نمود که می تواند برای وزیر بهداشت درس آموز باشد.

🔸بهروز سپیدنامه

🔹شخصی سازی امر عام

👈(نگاهی به تصمیمات آموزشی وزارت بهداشت)

با توجه به نامساعد شدن شرایط روحی - روانی جامعه، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری، دستور داد تمامی امتحانات پایان ترم جاری (405-404) مجازی گردند. اما وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، بر حضوری شدن امتحانات تاکید نمود. این «یک بام و دو هوا» در کابینه دولت، جای تعجب و تأمل دارد.

البته این شیوۀ تصمیم گیری از مدیرانی که در مدل فرادست- فرودستی، زیستی -پزشکی تحصیل کرده و در هوای آموزه های آن نفس کشیده اند، دور از انتظار نیست ، زیرا - به تعبیر «گیدنز» - بر اساس آموزه های نظام زیستی – پزشکی: پزشک خود را دانای کل و بیمار را نادانی تلقی می کند که حق هیچ اظهار نظری ندارد . در این مدل، تمام بیماری به نامساعد بودن شرایط بدن تقلیل می یابد. بر اساس نظریه‌ی میکروبی بیماری (germ theory of disease) عاملی مشخص و قابل شناسایی در پس همه‌ی بیماری‌ها وجود دارد و برای بازگرداندن سلامتی بدن، باید علت بیماری را یافت و معالجه کرد و نگاه خبرۀ پزشک (medical gaze) معالجه ی بیمار را با روشی خنثی و فارغ از ارزش تعقیب می‌کند.

مدل جامعه پذیری نظام زیستی – پزشکی مبتنی بر دو گانه‌ های : (پزشک – بیمار)، (دانا – نادان)، (آگاه – نا آگاه)، و (تندرست – بیمار) است و «تقلیل گرایی» و «فراغت از ارزش»، اصول بنیادین آنند. لازم به ذکر است که در طول تاریخ، منطق دو ارزشی و فروکاهنده، همواره آفت اندیشه و عمل بوده اند.

اما بعد

معاون آموزشی وزارت بهداشت در اطلاعیه اخیر (اطلاعیه شماره ۶) از موضع قبلی خود اندکی عدول کرده و با تمیزگذاری بین دانشجویان اظهار نموده:


(... در پی نگرانی‌های مطرح شده از سوی برخی از دانشجویان علوم پزشکی کشور در خصوص مشکلات حضور در آزمون‌های پایان ترم جاری، معاونت آموزش وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی با صدور بیانیه‌ای اعلام کرد نظر به اهمیت حفظ آرامش روانی دانشجویان توأم با تامین کیفیت قابل قبول آزمون‌ها، در صورت غیبت احتمالی دانشجویان در امتحانات پایان ترم، غیبت آنها «موجه تلقی» خواهد شد...)

وزارت بهداشت، این بار توپ را در میدان دانشجویان انداخته و طبق منطق دوانگارانه ی خود، دانشجویان را به دو گروه دانشجویان «نگران» و «غیر نگران» تقسیم کرده است. معاون آموزشی وزارت بهداشت، راه چاره را در موجه دانستن غیب دانشجویان نگران و حضور آنان در امتحانات جبرانی دانسته است. و دانشجویان غیرنگران می‌توانند به همان شیوه ی متداول حضوری در جلسه ی امتحان حاضر شوند. چنین تصمیمی مؤید نوعی «شخصی سازی امر عام و دولتی» است و ضرب المثل «صلاح مملکت خویش را خسروان دانند» را تداعی می نماید.

پیامد این تمیز گذاری و طبقاتی نمودن دانشجویان، احتمال بروز دو شکاف و گسست احتمالی در حوزه روابط والدین و فرزندان (دانشجو) و دانشجویان در دو سطح خرد (روابط درون رشته ای) و کلان (روابط میان رشته ای) است. گسست نوع اول مربوط به چالش خانواده های نگران که خواستار حضور فرزندانشان در منزل و فرزندان دانشجویشان که خواستار امتحان حضوری اند و حالت بالعکس (تمایل اولیا به شرکت فرزندشان در امتحان برای خلاص شدن از دغدغه های آن و امتناع فرزند به خاطر همنوایی) و دیگری مربوط به زمانی است که «امتحان» از نمادی آموزشی به نمادی سیاسی تغییر معنا داده و ابزاری برای بیان «اعتراض» و «مخالفت مدنی» تلقی می گردد و به دو گانه‌ای برخاسته از مفهوم «شرف» وبرچسب های طولانی مدت آن منجر خواهد شد. و این امر، نه تنها وضعیت روحی روانی جامعۀ هدف را مختل که ممکن است به دو پیامد متفاوت انسجام و رویارویی (تصادم) منجر شود. 1) تثبیت دال شناور «شرف» به معنای «عدم حضور در امتحان» و تبدیل آن به دال مرکزی و تکوین گفتمان اعتراض 2) رویارویی بین غیّریت ها.

مدیر موفق کسی است که بتواند در لحظات بحرانی تصمیمات مدبرانه و قاطع اتخاذ کند . تصمیمی که مبتنی بر «اما» و «اگر» نباشد. تجربه نشان داده که مدیریت وزارت بهداشت و دانشگاه های علوم پزشکی باید به متخصصین علم مدیریت خدمات بهداشتی و درمانی سپرده شود. زیرا مهم‌ترین اصل مدیریت، روابط انسانی و رفتار سازمانی است و این اصول با مدل جامعه پذیری نظام زیستی پزشکی همخوانی چندانی ندارد. (پدیدۀ مکرر خودکشی کادر درمان را می توان در تصلب میدان مدیریت نظام زیستی – پزشکی مطالعه نمود)

🔸بهروز سپیدنامه

🔹شخصی سازی امر عام

👈(نگاهی به تصمیمات آموزشی وزارت بهداشت)

او از دل اسطوره‌ها سخن گفت، نه برای پناه بردن به گذشته، بلکه برای آن‌که امروز بی‌ریشه نماند.
در زمانه‌ای که روایت به مصلحت فروخته می‌شد، او وفادار به حقیقت ماند، حتی به بهای تنهایی.

کار او حفظِ تاریخ نبود؛ یادآوریِ شأن اندیشیدن در فرهنگ ایرانی بود.
در زمانه‌ای که اسطوره‌ها تحقیر می‌شدند،
او نشان داد گذشته زینت نیست، ریشه است.
با واژه، صحنه و تصویر ثابت کرد
ایران، اگر روایت شود، فرسوده نمی‌شود...

روح بهرام بیضایی شاد و یادش همیشه در فزون باد...🖤

(محسن فیض اللهی)

بهرام بیضایی کارگردان و نویسنده نام آور سینمای ایران پنجم دی ماه ۱۴۰۴ در روز تولدش درگذشت.

دیباچه

سهراب سپهری در کتاب "حجم سبز" شعری در  مرگ "فروغ فرخزاد" تقدیم نموده است. او پیش از آغاز شعر ، سطری از شعر  "تی اس الیوت" قرار داد :

T.S. Eliot: “I Should Be Glad of Another Death

با این مضمون که من از مرگ دیگری خوشحال می شوم. مرگ در اندیشه سهراب تولد و زندگی است آنجا که می گوید:
غبار عادت / پیوسته در مسیر تماشاست/ همیشه با نفس تازه راه باید رفت/ و فوت باید کرد/ که پاک پاک شود  صورت طلایی مرگ

پس به تعبیر دکتر شمیسا، منظور از "مرگ دیگر"، "تولدی دیگر" است و "تولدی دیگر"، عنوان مجموعه ای از فروغ فرخزاد است.

🔹تولدی دیگر

بهرام بیضایی تصویرپرداز واژه ها و واژه پرداز تصاویر بود.

برای اولین بار نمایش شب هزار و یکم او را  در سالن تئاتر شهر که دیدم احساس کردم  شعری مجسد است. بعد از دیدن نمایش، متن نمایشنامه را که مطالعه کردم به زیبایی قلم و ژرفای اندیشه ی فلسفی و اجتماعی او پی بردم:

ما دختران جمشیدیم، جهان به داد می گستریم و خود اره می شویم (سطری از نمایشنامه)

یادش هماره ی ایام جاودان باد

(بهروز سپیدنامه)

بهروز سپیدنامه ضمن ارائه توضیحاتی در خصوص آرا ساختارگرایان و اندیشه پساختارگرایی و نیز برشمردن مولفه های گفتمان پست مدرن و تاکید بر اصل عدم قطعیت و چرخش به سوی خرده روایت ها، در خصوص نسبت و همایندی بین گزاره های جزمی اقتصاد که عمده تا مبتنی بر ریاضیات است با اصل نسبی گرایی در اندیشه پست مدرن سئوالاتی متوجه دکتر سایه میری نمودند و ایشان و اعضای گروه اقتصاد و مدرس محترم مدعو پاسخ هایی ارائه نمودند