او از دل اسطوره‌ها سخن گفت، نه برای پناه بردن به گذشته، بلکه برای آن‌که امروز بی‌ریشه نماند.
در زمانه‌ای که روایت به مصلحت فروخته می‌شد، او وفادار به حقیقت ماند، حتی به بهای تنهایی.
کار او حفظِ تاریخ نبود؛ یادآوریِ شأن اندیشیدن در فرهنگ ایرانی بود.
در زمانه‌ای که اسطوره‌ها تحقیر می‌شدند،
او نشان داد گذشته زینت نیست، ریشه است.
با واژه، صحنه و تصویر ثابت کرد
ایران، اگر روایت شود، فرسوده نمی‌شود...
روح بهرام بیضایی شاد و یادش همیشه در فزون باد...🖤
(محسن فیض اللهی)
Post #1114
396
