«مناسک گرایی» بلای دیگری است که نظام زیستی – پزشکی بدان مبتلاست. مناسک گرا (مناسک پرست) - به تعبیر «مرتون» - کسی است که هدف را فراموش کرده و تنها به وسیله می اندیشد، لذا وسایل برای او مهم تر از اهداف اند. این که شرایط علمی و استانداردهای امتحان رعایت شود و نباید از اصول استاندارد عدول کرد، امری مقبول و در خور توجه است، اما در وضعیت بحران، ایجاد شرایط آرامش روحی - روانی دانشجویان و خانواده های آنان مهم تر از هدف یاد شده است. به عنوان مثال، تشکیل پرونده برای یک بیمار و پذیرش او، جز مناسک مراکز درمان اند اما این قاعده برای یک بیمار اورژانسی صدق نمی کند. یک بیمار اورژانسی باید بدون فوت وقت تحت اقدامات اولیه و اساسی قرار گیرد و بعد از آن می توان مناسک پذیرش را انجام داد. پس اگر فرایند درمان بیمار اورژانسی را موقوف به تکمیل پروندۀ پذیرش او قرار دهیم این اهمال ممکن است به عوارض جبران ناپذیری بینجامد.

در شرایطی که وزارت بهداشت بر پای بندی به مناسک امتحانی خویش مُصِر است و بر تأمین کیفیت قابل قبول آزمون‌ها تأکید دارد، مناسب ترین تصمیم، موکول کردن تمامی امتحانات به زمانی دیگر بود. زیرا در شرایط بحرانی تأمین آرامش روحی - روانی دانشجویان و تأمین استانداردهای امتحان مانعه الجمع اند. لازم به ذکر است، دروس نظری و عملی رشته های فنی و مهندسی، علوم پایه و علوم خاص وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری از نظر فرم و محتوا با دروس رشته های علوم پزشکی هماوردی می نمایند، با این وصف، وزیر عتف تصمیم مدبرانه ای اتخاذ نمود که می تواند برای وزیر بهداشت درس آموز باشد.